திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள் 122

தஞ்சாவூர் நகரின் தலைசிறந்த முதன்மைப் பொற்கொல்லர் சதாசிவம், மன்னனின் கிரீடங்களையும் கோவில் வைர நகைகளையும் வடிக்கும் மகா மேதை. ஒரு நாள் இரவு, அவரது பட்டறையில் நூற்றுக்கணக்கான தங்கக் கட்டிகளும் நவரத்தினங்களும் இரும்புப் பெட்டகத்தில் பூட்டப்பட்டிருந்தன. அவரது இளம் சீடன் வேந்தன், அந்தப் பெட்டகத்தின் அருகே நின்று, 'குருவே! உலகிலேயே மிகப் பெரிய செல்வம் இந்த இரும்புப் பெட்டகத்திற்குள் இருக்கும் தங்கமும் வைரமும்தானே?' என்று ஆசையோடு கேட்டான். முதிய சதாசிவம் அவனது தோளைத் தொட்டு, பட்டறையின் விளக்கு வெளிச்சத்தில் கம்பீரமாகக் கூறினார்: 'மகனே! இந்தத் தங்கம் திருடர்களால் கொள்ளையடிக்கப்படலாம், அல்லது அரசனால் பறிமுதல் செய்யப்படலாம்; இது வெறும் அற்பமான உலோகக் குப்பை! ஆனால், எவ்வளவு பெரும் பாராட்டுக்கள் வந்தபோதும், எவ்வளவு பொன் குவிந்தபோதும் உள்ளத்தில் அகங்காரம் கொள்ளாமல், நாவிலும் உடலிலும் புலன்களிலும் அடக்கத்தோடு வாழ்வதுதான் ஒரு மனிதனின் அழியாத நிஜமான பொக்கிஷமாகும் (காக்க பொருளா அடக்கத்தை)! மனித உயிருக்கு இந்த அடக்கமுடைமையை விட மேம்பட்ட சிறந்த செல்வமும் வெற்றியும் இவ்வுலகில் வேறு எதுவுமே இல்லை!' (ஆக்கம் அதனினூஉங் கில்லை உயிர்க்கு) என்று போதித்தார்! பிற்காலத்தில், மன்னனின் அவையில் பல கலைஞர்கள் கர்வம் காட்டிச் சிறைப்பட்ட போதும், சதாசிவத்தின் சீடன் வேந்தன் தன் அடக்கத்தாலேயே தலைமை ஆஸ்தானப் பொற்கொல்லராக உயர்ந்து நாடெங்கும் போற்றப்பட்டான்!

In the royal artisan quarter of Thanjavur, master goldsmith Sadhasivam crafted celestial crowns and gem-encrusted diadems for the Great Temple. One midnight, as three heavy iron vaults were locked with hundreds of solid gold bullion bars and uncut rubies, young apprentice Vendhan gazed at the reinforced iron doors with greedy longing: Master! Is not the gold locked inside these iron vaults the supreme, greatest wealth a human being can ever possess on this earth? Sadhasivam rested a warm, seasoned hand on the youth's shoulder, pointing not to the iron vault, but to the young man's own chest: My boy! This physical gold can be stolen by brigands, consumed by fire, or seized by an invading army—it is merely perishable, dead ore! But cultivating unswerving humility, mastering your tongue, and guarding self-restraint as your most sacred inviolable treasure (Kaakka poruLaa adakkaththei) is the only true, indestructible wealth! For a living soul on this earth, there exists no greater prosperity, power, or glory than genuine self-control! (Aakkam adhaninooongku illai uyirkku). Years later, while rival court artisans perished through arrogant folly, Vendhan rose to become the emperor's revered chief goldsmith, shielded and exalted solely by his legendary modesty.