திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள் 129

மருதூர் கொல்லன் பட்டறையில், இருபது ஆண்டுகளுக்கு முன் ஒரு நாள், சிவந்த பழுக்கக் காய்ச்சிய இரும்புத் துண்டு தெறித்து விழுந்து, இளைஞன் சுந்தரத்தின் வலது முழங்கையில் கடுமையான தீக்காயம் ஏற்பட்டது. அவனது தந்தை வீரபத்திரன் மூலிகைக் களிம்பு தடவி மருந்திட்டார்; சில மாதங்களில் அந்தத் தீக்காயம் ஆறி, வெறும் வெளிறிய தழும்பாக மட்டுமே எஞ்சியது. ஆனால் அதே நாளில், பட்டறையில் ஒரு சிறு பிழை செய்ததற்காக, வீரபத்திரன் ஆத்திரமடைந்து, ஊரார் முன்னிலையில் சுந்தரத்தைப் பார்த்து, 'என் வம்சத்திற்கே வந்த தரித்திரப் பிண்டமே! நீ எனக்குப் பிறக்காமல் செத்துத் தொலைந்திருக்கலாம்!' என்று நெஞ்சைப் பிளக்கும் விஷச் சொற்களைக் கொட்டித் திட்டினார். இருபது ஆண்டுகள் கழிந்தன; சுந்தரன் பெரிய சிற்பியாக உயர்ந்திருந்தான். முதிய வயதில் படுத்த படுக்கையான வீரபத்திரன் மகனின் கையைப் பிடித்து, 'மகனே! அன்று என் பட்டறையில் உன் கையில் பட்ட தீக்காயத் தழும்பு இன்னும் வலிக்கிறதா?' என்று கேட்டார். சுந்தரன் கண்களில் நீர் வழிய நெஞ்சைத் தொட்டுக் கூறினான்: 'அப்பா! அன்று நீங்கள் பழுக்கக் காய்ச்சிய தீயினால் சுட்ட புண் (தீயினாற் சுட்டபுண்), என் உடம்பில் சில மாதங்களிலேயே உள்ளே ஆறிவிட்டது (உள்ளாறும்); ஆனால் அன்று உங்கள் நாவினால் கொட்டிய கொடிய சுடுசொற்கள் என் நெஞ்சில் சுட்ட அந்த அவமான வடுவானது (நாவினாற் சுட்ட வடு), இருபது ஆண்டுகள் கடந்தும் இன்னும் என் ஆன்மாவைச் சுட்டு எரிக்கிறது; அது ஒரு நாளும் ஆறவே இல்லை!' (ஆறாதே) என்று விம்மினான்! வீரபத்திரன் கதறி அழுது நாவடக்கத்தின் அவசியத்தை உணர்ந்தார்!

Twenty years ago in the village smithy of Marudhur, a glowing red-hot iron ember slipped from the anvil, searing a horrific third-degree burn across young Sundaram's right forearm. His father, master smith Veerabhadran, applied cooling aloe salves; within months, the physical tissue knitted together, leaving only a faint pale mark. But on that very afternoon, enraged by a cracked wagon rim, Veerabhadran had lost all control of his tongue and screamed before the crowded market: You worthless, accursed parasite! It would have been better if you had died in the womb than disgrace my forge! Two decades passed; Sundaram grew into a celebrated temple stone sculptor. On his deathbed, frail Veerabhadran touched his son's arm: Sundaram! Does that old anvil-fire burn on your forearm still ache after all these years? Sundaram placed a trembling hand over his own heart as tears fell: Father! The bodily wound inflicted by physical fire completely healed within my flesh years ago (TheeyinaaR suddapuN uLLaaRum); but the searing, venomous insult that your unrestrained tongue carved into the depths of my soul (NaavinaaR sudda vadu) has burned agonizingly for twenty uninterrupted years—it has never healed, and it will never heal! (AaRaadhea). Veerabhadran wept in inconsolable repentance.