திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள் 128

பெருவள்ளல் தர்மலிங்கம் பிள்ளை, தனது சொந்தச் செலவில் அமைத்த பிரம்மாண்ட அன்னதான மண்டபத்தில், ஆயிரக்கணக்கான ஏழை எளியவர்களுக்கும் முதியவர்களுக்கும் அறுசுவை உணவும் பொன் தானங்களும் வழங்கிக் கொண்டிருந்தார். அனைவரும் அவரது கொடைத்திறனை வானளாவப் புகழ்ந்தனர். வரிசையின் இறுதியில், உடல் நலிவுற்ற பரம ஏழை முதியவர் ஒருவர் நடுங்கும் கைகளோடு ஒரு கவளம் கூடுதல் சாதம் கேட்டபோது, தர்மலிங்கத்தின் நாவிலிருந்து நாவடக்கம் தவறி, 'குஷ்டரோகி பிச்சைக்காரக் நாயே! எத்தனை முறைதான் தின்பாயோ?' என்று விஷம் போன்ற ஒரு கொடிய சுடுசொல் வெளிப்பட்டுவிட்டது (தீச்சொல் பொருட்பயன் ஒன்றானும் உண்டாயின்). அந்த ஒற்றைக் கொடும் சொல்லால், அந்த முதியவர் கண்ணீர் தாரை தாரையாக வழிய, வாங்கிய உணவைத் தரையில் போட்டுவிட்டு நெஞ்சு வெடித்து விம்மி அழுதுகொண்டே வெளியேறினார்! அங்கிருந்த நூற்றுக்கணக்கான சான்றோர்களும் முதியவர்களும் முகம் சுளித்து, அருவருப்போடு எழுந்து சென்றுவிட்டனர். தர்மலிங்கத்தின் ஆஸ்தான குருநாதர் கண்டிப்புக் குரலில் கூறினார்: 'தர்மலிங்கம்! ஆயிரம் லிட்டர் தூய பசும்பாலில் ஒரு சொட்டு எட்டி விஷம் விழுந்தால் பால் பானை முழுவதுமே நஞ்சாகிப் போவது போல, ஒருவன் பேசும் பேச்சில் பிறர் உள்ளத்தைப் புண்படுத்தும் தீய சொல் ஒன்றே ஒன்று வெளிப்பட்டுத் துன்பம் தந்தாலும் கூட, அவன் செய்த அனைத்துத் தான தர்மங்களின் புண்ணியங்களும் ஒரே நொடியில் சாம்பலாகிப் பாழாகிவிடும்!' (நன்றாகா தாகி விடும்) என்று கண்டித்தார்! தர்மலிங்கம் அவமானத்தால் தலைகுனிந்து ஓடிச்சென்று அந்த முதியவரின் கால்களில் விழுந்து அழுதான்!

Wealthy philanthropist Dharmalingam Pillai hosted a monumental charity feeding festival at his palatial dining hall, distributing lavish feasts and silver coins to thousands of destitute pilgrims. Town elders showered extravagant praise upon his piety. Near the end of the line, a frail, elderly leper with trembling hands pleaded for an extra ladle of warm rice. Irritated by the delay, Dharmalingam lost all restraint of tongue and spat a venomous insult before the crowd: You gluttonous leprous dog, how many times will you gorge yourself? The cruel sting of that single word crushed the old man's spirit; dropping his leaf in the dust, the elder wept in silent humiliation and shuffled away with a broken heart. A heavy, chilled silence fell over the hall; disgusted town scholars rose and walked out in protest. The venerable family preceptor confronted the stunned host: Dharmalingam! Just as a single drop of deadly hemlock curdles and poisons an entire cauldron of sweet cow's milk, if even a single cruel, malicious word escapes your lips to inflict pain upon a suffering soul (Theechchol poruTpayan onRaanum uNdaayin), all the accumulated merit, righteousness, and glory of your lavish charity is utterly destroyed and turned to ash! (NanRaagaa dhaagi vidum). Stricken with shame, Dharmalingam ran barefoot into the street, falling prostrate at the leper's feet to beg forgiveness.