திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள் 127

பாண்டிய மன்னனின் பிறந்தநாள் அரசவை விருந்தில், தலைசிறந்த புலவர் குணசீலன், தனது அற்புதக் கவிதைகளால் மன்னனின் அளப்பரிய அன்பையும் பொன் மாலைகளையும் பெற்றிருந்தார். விருந்தின் மகிழ்ச்சியில், சுவையான உணவு வகைகளையும் பலவற்றையும் ரசித்து உண்டு கொண்டிருந்தபோது, பக்கத்தில் நின்ற இளவரசரின் முகத்தில் இருந்த ஒரு சிறிய தழும்பைப் பார்த்து, நாவடக்கம் இன்றி ஏளனமாக ஒரு வஞ்சப் புகழ்ச்சி நகைச்சுவையை வாய் தவறி உதிர்த்துவிட்டார் குணசீலன். அந்த ஒற்றைச் சொல், இளவரசரின் இதயத்தை நஞ்சாகத் தைத்தது! மன்னனின் முகம் கோபத்தால் சிவந்தது; 'திறமையுள்ள புலவனே ஆயினும், சபையில் நாவடக்கம் இல்லாதவனை நான் மன்னிக்க மாட்டேன்!' என்று கூறி, குணசீலனின் பொன்னாடையைப் பறித்து, அவரை இருண்ட சிறைக் கொட்டடியில் அடைக்க உத்தரவிட்டார்! இருண்ட சிறைக் கம்பிகளுக்குப் பின்னால், தனது புகழையும் குடும்பத்தின் நிம்மதியையும் இழந்து கதறி அழுத குணசீலன் தன் நெஞ்சில் அடித்துக் கொண்டு புலம்பினார்: 'ஐயோ! மனிதன் எவற்றைக் காக்க முடியாவிட்டாலும் நாவையாவது அடக்கிக் காக்க வேண்டும் (யாகாவாராயினும் நாகாக்க); நாவைக் கட்டுப்படுத்தத் தவறினால், வாய் தவறி வரும் ஒரு சிறு சொல்லால் பெரும் பழிக்கு ஆளாகி, வாழ்நாளெல்லாம் கண்ணீர் விட்டுத் தீராத துன்பத்தில் கதறி அழ நேரிடும்!' (காவாக்கால் சோகாப்பர் சொல்லிழுக்குப் பட்டு) என்று அழுது புலம்பித் திருந்தினார்!

At the grand birthday banquet of the Pandyan Monarch, royal court poet Gunaseelan was showered with gold medallions and silken wraps for his sublime panegyrics. As fine vintages flowed and delicacies were savored, Gunaseelan, bloated with festive vanity, observed a minor childhood battle-scar on the young crown prince's forehead and blurted out an unprompted, satirical pun mocking the scar before the entire nobility. The cruel jest struck the prince's pride like a poisoned dagger! The Monarch's eyes flashed with imperial fury: Though you possess poetic genius, an insolent tongue devoid of restraint is an intolerable menace! Guards stripped Gunaseelan of his gold honors and dragged him straight to the fortress dungeon. Sitting upon the damp stone floor in iron shackles, weeping in inconsolable agony as his reputation, wealth, and freedom vanished in an instant, Gunaseelan struck his chest in bitter repentance: Alas! Whatever else a mortal may fail to guard, let them at all costs guard their tongue! (Yaakaavaa raayinum naakaakka). For if one fails to restrain their speech, a single reckless slip of the tongue (SolliZhukkup paddu) will inevitably plunge them into the deepest abyss of bitter, inconsolable ruin! (Soagaappar).