திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள் 124

இமயமலையின் அடிவாரத்திலுள்ள கிராமத்தில், வான்முட்டும் பனிமலையை அண்ணாந்து பார்த்த இளைஞன் கௌதமன், தன் ஆசானிடம், 'குருவே! ஆகாயத்தைத் தொட்டு நிற்கும் இந்த இமயமலையை விடவும் உயர்ந்தது இவ்வுலகில் வேறு எதுவுமே இருக்க முடியாது அல்லவா?' என்று கேட்டான். ஆசான் அவனை அவ்வூரில் எளிய குடிசையில் தறி நெய்துகொண்டிருந்த முதிய நெசவாளர் மாணிக்கத்தின் இல்லத்திற்கு அழைத்துச் சென்றார். மாணிக்கம் ஐம்பது ஆண்டுகளாக, எத்தகைய வறுமை வந்தபோதும் பொய் பேசாமல், காம, குரோத, மோகங்களைத் தன் கட்டுப்பாட்டில் வைத்து, தன் இல்லற தர்மத்திலிருந்து ஒரு அங்குலமும் பிறழாமல், எளிய கூழைக் குடித்துக் கொண்டு அடக்கத்தோடு வாழ்ந்து வந்த மகாத்மா (நிலையின் திரியாது அடங்கியான்). அந்த நேரத்தில், நாட்டின் சக்ரவர்த்தி தனது பொற்கிரீடத்தைக் கழற்றி மாணிக்கத்தின் குடிசை வாசற்படியில் வைத்து, தரையில் சாஷ்டாங்கமாக விழுந்து ஆசி பெற்றுச் சென்றான்! ஆசான் கௌதமனிடம் கூறினார்: 'பார்த்தாயா கௌதமா! கல் பாறைகளால் ஆன இந்த இமயமலை உயரமாகத் தோன்றலாம்; ஆனால் தான் மேற்கொண்ட இல்லற நல்வழியிலிருந்து சற்றும் வழுவாமல், புலன்களை அடக்கி வாழும் இந்த எளிய மனிதரின் தார்மீக ஒழுக்க மாண்பானது (தோற்றம்), இந்த விண்ணைத் தொடும் இமயமலையின் உயரத்தைக் காட்டிலும் பல மடங்கு மிகப் பெரியதாகும்!' (மலையினும் மாணப் பெரிது) என்று விளக்கினார்! கௌதமன் தலைவணங்கி உண்மையான மாண்பின் உயரத்தை உணர்ந்தான்!

In a foothills valley beneath the towering snow-capped Himalayas, young disciple Gauthaman gazed upward at the colossal granite spires kissing the azure heavens, exclaiming: Master! Surely nothing in all creation can ever rival the towering, awe-inspiring height and majesty of this Himalayan peak! The master sage smiled gently and led Gauthaman to a sunlit mud hut where elderly cotton weaver Manickam sat at his wooden pit-loom. For fifty uninterrupted years, through bitter poverty and the loss of his sons, Manickam had never uttered an untruth, never coveted another's goods, mastered every wayward sensory impulse, and stood unswervingly anchored in the immaculate discipline of householder virtue (Nilaiyin thiriyaadhu adangiyaan). At that very moment, the Emperor of the realm halted his royal chariot, laid his bejeweled golden crown upon the humble threshold mat, and prostrated face-down in the dust to receive the weaver's silent blessing! The master placed a hand on Gauthaman's trembling shoulder: Look closely, Gauthaman! The lifeless granite mass of the Himalayas may rise high into the clouds; but the transcendent moral stature, spiritual dignity, and cosmic majesty of an ordinary mortal who remains steadfast in his righteous station with spotless self-restraint (ThoaRRam) is infinitely loftier, grander, and vaster than the highest mountain upon earth! (Malaiyinum maaNap peridhu).