குறள் 211Kural 211
பொழியும் மழைக்கு இந்த உலகம் எந்தக் கைம்மாறும் செய்துவிட முடியாது; அதுபோலவே, மேகத்தைப் போன்ற உயர்ந்தவர்கள் செய்யும் உதவிகளும் எந்தப் பலனையும் எதிர்பாராமல் இயல்பாகச் செய்யப்படுபவையாகும்.
• மாரி மாட்டு = வாரிப் பொழியும் மழை மேகத்திற்கு
• உலகு என் ஆற்றும் கொல்லோ = இவ்வுலகத்து மக்கள் என்ன கைம்மாறு செய்துவிட முடியும்?
• கடப்பாடு = அதுபோலவே, சான்றோர்கள் பிறருக்குச் செய்யும் கடமை உதவிகளும்
• கைம்மாறு வேண்டா = எவ்விதப் பிரதிபலனையும் எதிர்பார்த்துச் செய்யப்படுவதில்லை.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
வெட்டிவேர்த் தண்ணீர்ப் பந்தலும் மேகத்தின் கைம்மாறும்
கத்தரி வெயில் சுட்டெரித்த நெடுஞ்சாலையோரத்து நிழலில், பெரியசாமி வைத்திருந்த தண்ணீர்ப் பந்தலில் வெட்டிவேர் மணக்கும் குளிர்ந்த நீரைப் பருகித் தாகம் தீர்த்துக் கொண்ட ஒரு பெரும் வணிகர், தன் மடியில் இருந்து வெள்ளி நாணயங்களை எடுத்துக் கொடுத்து, 'உன் அரிய உழைப்பிற்குக் கூலியாக இதை வைத்துக்கொள்' என்றார். பெரியசாமி அந்த நாணயங்களை மென்மையாக மறுத்து அவரது பையிலேயே திருப்பிக் கொடுத்துவிட்டு, வானில் மிதந்த மேகங்களைக் காட்டிப் புன்னகைத்தான்: 'ஐயா! தாகத்தால் வாடும் பூமிக்கு வாரிப் பொழியும் மழை மேகத்திற்கு இந்த உலகம் என்ன கைம்மாறு செய்துவிட முடியும்? (மாரிமாட்டு என்ஆற்றுங் கொல்லோ உலகு). அதுபோலவே, சான்றோர்கள் பிறருக்குச் செய்யும் கடமை உதவிகளும் எவ்விதப் பிரதிபலனையும் எதிர்பாராதவை' (கைம்மாறு வேண்டா கடப்பாடு) என்று அமைதியாகக் கூறினான். அந்த வணிகர் அவனது உயர்ந்த உள்ளத்தைக் கண்டு வியந்து தலைவணங்கினார்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 212Kural 212
ஒருவன் தன் சொந்த முயற்சியாலும் உழைப்பாலும் தேடிய செல்வம் முழுவதும், உதவி பெறத் தகுதியுடைய எளியவர்களுக்குக் கொடுத்து உதவுவதற்கே ஆகும்.
• தாள் ஆற்றித் தந்த = கடும் முயற்சியால் உழைத்து ஈட்டிய
• பொருள் எல்லாம் = செல்வங்கள் அனைத்தும்,
• தக்கார்க்கு = உதவி தேவைப்படும் தகுதியான நல்லவர்களுக்கு
• வேளாண்மை செய்தற் பொருட்டு = உதவி செய்து காப்பதற்கே பயன்பட வேண்டும்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
நெசவாளியின் உழைப்பும் தக்கார்க்குச் செய்த உதவியும்
இரவு பகலாகத் தறியில் உழைத்துச் சேர்த்த தனது பல மாத உழைப்பின் கூலியாக ஒரு முடிப்பு வெள்ளி நாணயங்களைப் பெற்றுக் கொண்ட நெசவாளர் கருணாகரன், புயலால் கூரை இழந்து தவித்த முதிய நெசவாளி வேலுவின் குடும்பத்திற்கு மருந்தும் கூரையும் அமைக்க அந்தப் பணத்தை வாரி வழங்கினார். 'பல நாட்கள் கண்விழித்து நீங்கள் கஷ்டப்பட்டுச் சம்பாதித்த பணத்தை இப்படி அடுத்தவர்க்குக் கொடுத்து விட்டீர்களே!' என்று அவரது இளைய உதவியாளன் கேட்டான். கருணாகரன் புன்னகையோடு கூறினார்: 'தம்பி! சொந்த முயற்சியினாலும் கடுமையான உழைப்பினாலும் சேர்த்த செல்வம் எல்லாம் நாம் மட்டும் ஆடம்பரமாக வாழ்வதற்கல்ல (தாளாற்றித் தந்த பொருளெல்லாம்); உதவி தேவைப்படும் தகுதியுடைய நல்லவர்களுக்குக் கொடுத்துக் காப்பதற்காகவே ஆகும்' (தக்கார்க்கு வேளாண்மை செய்தற் பொருட்டு) என்று தெளிவுபடுத்தினார். உதவியாளன் அவரது உயர்ந்த பண்பைப் போற்றிப் பணிவோடு தலைவணங்கினான்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 213Kural 213
எல்லோரோடும் ஒத்துப்போய் பிறருக்கு உதவி வாழும் ஒப்புரவுப் பண்பைப் போலச் சிறந்த நற்செயல்களை, மேலுலகிலும் சரி இந்த பூவுலகிலும் சரி காண்பது மிகவும் அரிதாகும்.
• புத்தேள் உலகத்தும் = தேவர்கள் வாழும் மேலுலகத்திலும்
• ஈண்டும் = நாம் வாழும் இந்த மண்ணுலகிலும்
• ஒப்புரவின் = பிறருக்கு உதவும் ஒப்புரவுப் பண்பைப் போல
• நல்ல பிற = சிறந்த வேறு நற்செயல்களைக்
• பெறல் அரிதே = காண்பதும் பெறுவதும் மிக அரிதாகும்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
பனிக் காலத்து அடைக்கலமும் ஒப்புரவின் சிறப்பும்
மலையடிவாரத்துக் கிராமத்தில் கடுமையான பனிக்காற்று வீசிய இரவில், பக்கத்து வீட்டு எளிய ஆட்டுக்காரரின் கொட்டகை சரிந்தபோது, தன் களஞ்சியத்தைத் திறந்து உலர் புல்லையும் விறகுகளையும் தந்து கால்நடைகளையும் அவர்தம் குடும்பத்தையும் காத்தான் ராமசாமி. அவ்வழியே வந்த பயணி ஒருவர், 'ராமசாமி! நீ பெரிய யாகங்களோ சடங்குகளோ செய்யவில்லை, ஆனால் இந்த இரவில் உன் அண்டை வீட்டாருக்கு அடைக்கலம் தந்து காத்தாயே!' என்றார். ராமசாமி அமைதியாகக் கூறினார்: 'ஐயா! தேவர்கள் வாழும் மேலுலகிலும் சரி, நாம் வாழும் இந்த மண்ணுலகிலும் சரி, பிறருக்கு உதவி வாழும் ஒப்புரவுப் பண்பைப் போலச் சிறந்த வேறு நற்செயல்களைக் காண்பது மிகவும் அரிதாகும்' (புத்தே ளுலகத்தும் ஈண்டும் பெறலரிதே ஒப்புரவின் நல்ல பிற). அந்தப் பயணி அவனது உயர்ந்த அறவுணர்வைக் கண்டு உள்ளம் நெகிழ்ந்து வணங்கினார்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 214Kural 214
சமூகத்தோடு ஒத்துப்போய் பிறருக்கு உதவி வாழ்பவனே உண்மையாக உயிர் வாழ்பவன் ஆவான்; அவ்வாறு இல்லாதவன், உயிரோடு நடமாடினாலும் இறந்த பிணத்திற்கு ஒப்பாகவே கருதப்படுவான்.
• ஒத்தது அறிவான் = உலகத்தாரோடு ஒத்துப்போய் உதவும் கடமையை அறிந்து வாழ்பவனே
• உயிர் வாழ்வான் = உண்மையாக உயிரோடு வாழ்பவன் ஆவான்;
• மற்றையான் = அவ்வாறு உதவாமல் வாழ்பவன்
• செத்தாருள் வைக்கப்படும் = உடலால் வாழ்ந்தாலும் இறந்தவர்களுள் ஒருவனாகவே கருதப்படுவான்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
வெள்ளத்து இரவும் உயிருள்ள வாழ்வும்
மழைக் காலத்தில் ஏரி உடைந்து தாழ்வான தெருக்களில் வெள்ளம் புகுந்த இரவில், செல்வந்தர் சாமிநாதன் தன் வீட்டின் கதவுகளை இறுகத் தாழிட்டுக் கொண்டு, ஒரு கயிறோ விளக்கோ கூடக் கொடுக்காமல் முடங்கிக் கிடந்தான்; ஆனால் தச்சர் முத்து இடுப்பளவு தண்ணீரில் இறங்கி, குழந்தைகளையும் முதியவர்களையும் விடியும் வரை தோளில் சுமந்து மேட்டு நிலத்துக் கோயிலில் சேர்த்தான். மறுநாள் காலையில் சாமிநாதன் தன் பட்டு வேட்டியுடன் திண்ணைக்கு வந்தபோது, ஊர் மக்கள் அவனைக் கண்டுகொள்ளாமல் ஒரு வெற்றுச் சுவரைக் கடப்பது போலக் கடந்து சென்றனர். தனக்கு ஏன் மரியாதை இல்லை என்று கேட்ட சாமிநாதனிடம் ஊர்ப் பெரியவர் கூறினார்: 'சாமிநாதா! உலகத்தாரோடு ஒத்துப்போய் பிறருக்கு உதவும் கடமையை அறிந்து வாழ்வோனே உண்மையாக உயிர் வாழ்பவன் ஆவான் (ஒத்த தறிவான் உயிர்வாழ்வான்); அவ்வாறு உதவாமல் சுயநலமாய் வாழ்வோன், உடலில் மூச்சிருந்தாலும் இறந்த பிணத்துக்கு சமமாகவே கருதப்படுவான்' (மற்றையான் செத்தாருள் வைக்கப் படும்) என்று உணர்த்தினார். சாமிநாதன் தலைகுனிந்து வெட்கினான்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 215Kural 215
உலக மக்கள் அனைவரும் நலம் பெற்று வாழ வேண்டும் என்று விரும்பும் பேரறிவாளனின் செல்வமானது, ஊர் மக்கள் அனைவருக்கும் குடிநீர் தரும் குளம் நிரம்பி வழிவது போல எல்லோருக்கும் பொதுவாய் பயன்படும்.
• உலகு அவாம் = உலக மக்கள் யாவரும் நலம் பெற வேண்டும் என விரும்பும்
• பேரறிவாளன் திரு = சிறந்த அறிவாளியின் செல்வமானது,
• ஊருணி = ஊர் மக்கள் நீர் அருந்தும் பொதுக்குளம்
• நீர் நிறைந்தற்று = நல்ல நீரால் நிறைந்து அனைவருக்கும் பயன்படுவதைப் போன்றதாகும்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
ஊருணி நீரும் பேரறிவாளனின் செல்வமும்
கடும் வறட்சியால் ஊர்க் கிணறுகள் வற்றிய கோடையில், விவசாயி வடிவேலுவின் தோட்டத்தில் இருந்த ஆழ்துளைக் கிணற்றில் மட்டும் வற்றாத நல்ல தண்ணீர் சுரந்தது; தண்ணீரை விற்றுப் பெருலாபம் ஈட்டலாம் என்று சிலர் கூறிய ஆலோசனையை அவன் ஏற்காமல், தோட்டத்து மரக் கதவை அகலத் திறந்து ஊர் மக்கள் அனைவரும் இலவசமாக நீர் எடுக்க வாய்க்கால்களை அமைத்தான். அவனது செயலைக் கண்டு வியந்த வழிப்போக்கர் ஒருவரிடம் வடிவேலு கூறினான்: 'ஐயா! ஊர் மக்கள் நீர் அருந்தும் பொதுக் குளம் நன்னீரால் நிறைந்து அனைவருக்கும் பயன்படுவது போல (ஊருணி நீர்நிறைந் தற்றே), உலக மக்கள் அனைவரும் நலம் பெற வேண்டும் என்று விரும்பும் பேரறிவாளனின் செல்வமானது (உலகவாம் பேரறி வாளன் திரு) எவ்வித வேறுபாடுமின்றி அனைவருக்கும் பொதுவாகப் பயன்பட வேண்டும்' என்றான். அந்தப் பயணி அவனது பரந்த மனத்தைப் போற்றினார்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 216Kural 216
பிறருக்கு உதவி செய்யும் நற்பண்புடையவனிடம் சேரும் செல்வமானது, ஊரின் நடுவே உள்ள கனிமரம் பழுத்துக் குலுங்கி ஊர் மக்கள் அனைவருக்கும் எளிதாகப் பயன்படுவது போன்றதாகும்.
• செல்வம் = ஒரு செல்வமானது
• நயன் உடையான்கண் படின் = பிறருக்கு உதவும் நற்பண்பு உடையவனிடம் சேருமானால்,
• பயன் மரம் = சுவையான பழங்களைத் தரும் பயன்மரம்
• உள்ளூர்ப் பழுத்தற்று = ஊரின் நடுவே எல்லாரும் உண்ணும்படி பழுத்துக் குலுங்குவதைப் போன்றதாகும்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
ஊர் நடுவே கனிந்த மரமும் நயனுடையான் செல்வமும்
ஊரின் மந்தைக்குப் பக்கத்தில் இருந்த தன் பழந்தோட்டத்தில் கொய்யா மரங்களும் நாவல் மரங்களும் கொத்துக் கொத்தாய்ப் பழுத்துக் குலுங்கியபோது, மருது முள்வேலி போடாமல் தோட்டத்துப் பாதையை ஊர் மக்கள் அனைவருக்கும் திறந்து விட்டான்; பள்ளி முடிந்து வந்த சிறுவர்களும் வழிப்போக்கர்களும் பழுத்த பழங்களைப் பறித்து மகிழ்ந்தனர். 'இந்தக் கனிகளை விற்றால் நல்ல லாபம் கிடைக்குமே, ஏன் இலவசமாகக் கொடுக்கிறாய்?' என்று கேட்ட பேராசைக்கார வணிகனிடம் மருது கூறினான்: 'வணிகரே! சுவையான பழங்களைத் தரும் கனிமரம் ஒன்று ஊரின் நடுவே பழுத்துக் குலுங்கினால் அது எவ்வாறு ஊரார் அனைவருக்கும் எளிதில் பயன்படுகிறதோ (பயன்மரம் உள்ளூர்ப் பழுத்தற்றால்), அதுபோலவே பிறருக்கு உதவும் நற்பண்புடையவனிடம் சேரும் செல்வமும் (செல்வம் நயனுடை யான்கண் படின்) எல்லா மக்களுக்கும் எளிதாகப் பயன் தரும்!' என்றான். அந்த வணிகன் தலைகுனிந்தான்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 217Kural 217
பிறருக்கு உதவும் பெருந்தன்மை கொண்டவனிடம் சேரும் செல்வமானது, வேர் முதல் தழை வரை தன் எல்லாப் பாகங்களாலும் மக்களின் நோய்களைப் போக்கத் தவறாத மூலிகை மரம் போன்றதாகும்.
• செல்வம் = ஒரு செல்வமானது
• பெருந்தகையான்கண் படின் = பிறருக்கு உதவும் பெருந்தன்மை கொண்டவனிடம் சேருமானால்,
• மருந்து ஆகி = இலை, பட்டை, வேர் என அனைத்து உறுப்புகளும் மருந்தாகி
• தப்பா மரத்தற்று = மக்களின் துன்பத்தைத் தீர்க்கத் தவறாத மருத்துவ மரம் போன்றதாகும்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
முற்றத்து மூலிகை மரமும் பெருந்தகையின் செல்வமும்
காட்டோரக் கிராமத்து நாட்டு வைத்தியர் வேலாயுதத்தின் திண்ணையில், நோய்வாய்ப்பட்ட ஏழை மக்கள் எப்போதும் தங்கி மருந்துண்டு வந்தனர்; தனக்குக் கூலியாகக் கிடைக்கும் பணத்தையும் தானியங்களையும் கொண்டு அவர்களுக்குக் கஞ்சி காய்ச்சியும், மூலிகைகள் வாங்கியும் வேலாயுதம் செலவிட்டு வந்தார். அவரது சிகிச்சையால் மகனின் கொடிய காய்ச்சல் நீங்கிய ஒரு பெரிய வணிகர், பெருமகிழ்ச்சியோடு பொற்காசுகளையும் நெல் மூட்டைகளையும் வழங்கிவிட்டு, 'ஐயா! உங்களுக்குக் கிடைக்கும் செல்வத்தை இப்படி அடுத்தவர்க்கே செலவழிக்கிறீர்களே, உங்களுக்கென்று எதையும் சேமிக்க வேண்டாமா?' என்று வியப்போடு கேட்டார். வேலாயுதம் தன் வீட்டு முற்றத்தில் நின்ற பெரிய வேப்ப மரத்தைக் காட்டி அமைதியாகக் கூறினார்: 'வணிகரே! இந்த மரத்தின் வேர், பட்டை, இலை, பூ, கனி என எல்லா உறுப்புகளும் மனிதர்களின் நோயைப் போக்கவே பயன்படுகின்றன; தனக்கென்று எதையும் அது ஒளித்து வைப்பதில்லை (மருந்தாகித் தப்பா மரம்). அதுபோலவே, பிறர் துன்பம் தீர்க்கும் பெருந்தன்மை கொண்டவர்களிடம் சேரும் செல்வம் முழுவதும் (செல்வம் பெருந்தகையான்கண் படின்), உலகத்து மக்களின் துயரத்தைப் போக்கவே முழுமையாகப் பயன்பட வேண்டும்' என்று விளக்கினார். வணிகர் அவரது உயர்ந்த உள்ளத்தை வணங்கி, தனது பொன் முடிப்பை மருந்துக் காப்பகத்திற்கே மனமுவந்து அளித்தார்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 218Kural 218
பிறருக்கு உதவி வாழும் கடமையை உணர்ந்த சான்றோர்கள், தம்மிடம் பொருள் வசதி இல்லாத வறுமைக் காலத்திலும் கூட, பிறருக்கு உதவும் செயல்களிலிருந்து ஒருபோதும் பின்வாங்க மாட்டார்கள்.
• கடன் அறி காட்சியவர் = பிறருக்கு உதவ வேண்டிய கடமையை உணர்ந்த பேரறிவாளர்,
• இடன் இல் பருவத்தும் = தமக்கு வசதி வாய்ப்பு இல்லாத வறுமைக் காலத்திலும் கூட,
• ஒப்புரவிற்கு = பிறருக்கு உதவி செய்வதில்
• ஒல்கார் = சற்றும் பின்வாங்காமல் தளராது நிற்பர்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
வறண்ட காலத்துப் பட்டறையும் தளராத கடமையும்
மழை பொய்த்துத் தானிய விளைச்சல் குறைந்ததால் வருமானம் இன்றித் தவித்த கொல்லர் அழகப்பனின் பட்டறையில் சில கரிக்கட்டைகளே மிச்சமிருந்தன. அந்த வறட்சியிலும், பக்கத்து ஊர் ஏழை உழவனின் வண்டி அச்சு முறிந்து நின்றபோது, கூலி வாங்க வழியில்லை என்றாலும் தன் கடைசி மரக்கரியைக் கொண்டு உலையை மூட்டிப் புதிய அச்சை அடித்துப் பொருத்திக் கொடுத்தான் அழகப்பன். 'உன்னிடமே வசதி இல்லாத போது உனது கடைசிப் பொருட்களை அடுத்தவர்க்கு ஏன் செலவழிக்கிறாய்?' என்று கேட்ட நண்பனிடம் அழகப்பன் கூறினான்: 'நண்பா! பிறருக்கு உதவ வேண்டிய தன் கடமையை உணர்ந்த சான்றோர்கள் (கடனறி காட்சி யவர்), தமக்கு வறுமை வந்து செல்வம் இல்லாத காலத்திலும் கூட (இடனில் பருவத்தும்), பிறருக்கு உதவி செய்யும் நற்செயலில் இருந்து ஒருபோதும் பின்வாங்க மாட்டார்கள்!' (ஒப்புரவிற்கு ஒல்கார்) என்று தெளிவுபடுத்தினான். அந்த உழவன் கண்ணீரோடு நன்றி கூறினான்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 219Kural 219
பிறருக்கு உதவும் நல்ல நெஞ்சம் கொண்டவன் தான் ஏழையாகிவிட்டதாகக் கருதுவது, தன்னிடம் பணம் இல்லாததற்காக அல்ல; பிறருக்குச் செய்ய வேண்டிய உதவிகளைத் தன்னால் செய்ய முடியாமல் போகிறதே என்று வருந்தும் நிலையைத்தான்.
• நயன் உடையான் = பிறருக்கு உதவும் நற்பண்பாளன்
• நல்கூர்ந்தான் ஆதல் = வறுமை அடைந்துவிட்டான் என்று சொல்லப்படுவது,
• செயும் நீர = தான் பிறருக்குச் செய்ய வேண்டிய தகுதியான உதவிகளைச்
• செய்யாது அமைகலா ஆறு = செய்ய முடியாமல் தவித்து வருந்தும் நிலையேயாகும்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
காலியான தானியப் பெட்டியும் நயனுடையான் வறுமையும்
செழிப்பான ஆண்டுகளில் எளிய உழவர்கள் அனைவருக்கும் விதை நெல் வழங்கிவந்த சொக்கலிங்கத்தின் களஞ்சியம் வெள்ளத்தால் அழிந்து, அவன் எளிய கஞ்சியோடு வாழ்ந்து வந்தான்; தன் சொந்த வறுமை குறித்து அவன் யாரிடமும் ஒருபோதும் வருந்தியதில்லை. ஆனால் விதைப்புப் பருவத்தில் குயவர் தெருவின் மூதாட்டி ஒரு மரக்கால் தினை விதையை எதிர்பார்த்து வந்தபோது, தன் மரப் பெட்டியில் ஒரு பிடி தானியமும் இல்லாததைக் கண்ட சொக்கலிங்கம் கண்களில் நீரோடு பக்கத்து வீட்டில் கடன் வாங்கி அவளுக்குக் கொடுத்தான். அவனது கண்கலக்கத்தைக் கண்டு கேட்டவர்களிடம் சொக்கலிங்கம் கூறினான்: 'பிறருக்கு உதவும் நல்ல நெஞ்சம் கொண்டவன் தான் ஏழையாகிவிட்டதாகக் கருதுவது தன்னிடம் பணம் இல்லாததற்காக அல்ல (நயனுடையான் நல்கூர்ந்தா னாதல்); பிறருக்குச் செய்ய வேண்டிய உதவிகளைத் தன்னால் செய்ய முடியாமல் போகிறதே என்று தவித்து வருந்தும் அந்த ஒரு நிலையைத்தான்!' (செயும்நீர செய்யாது அமைகலா வாறு) என்றான். ஊரார் அவனது ஈர நெஞ்சைப் போற்றினர்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 220Kural 220
பிறருக்கு உதவி செய்வதன் காரணமாக ஒருவனுக்குப் பொருள் இழப்போ வறுமையோ வருமென்றால், அத்தகைய பெருமைமிக்க இழப்பை ஒருவன் தன்னையே விற்றாவது பெற்றுக் கொள்ளும் தகுதி உடையதாகும்.
• ஒப்புரவினால் = பிறருக்கு உதவி வாழும் நற்செயலால்
• கேடு வரும் எனின் = ஒருவனுக்குப் பொருள் இழப்பும் வறுமையும் வரும் என்றால்,
• அஃது = அத்தகைய இழப்பானது
• ஒருவன் விற்றுக் கோள் = ஒருவன் தன்னையே விற்றாவது வாங்கிக் கொள்ளும்
• தக்கது உடைத்து = பெருமைக்கும் தகுதிக்கும் உரியதாகும்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
புயல் கடந்த படகும் ஒப்புரவினால் வந்த இழப்பும்
கரையோரக் கிராமத்தில் பெரும் புயல் வீசிய இரவில், ஆற்றுத் திட்டில் சிக்கிய பதினெட்டுப் பேரைக் காப்பாற்றத் தன் அடமானப் படகைச் செலுத்தினான் செங்கோடன்; 'படகைச் செலுத்தினால் உடைந்துவிடும், உன் வாழ்வாதாரமே போய்விடும்' என்று கடன் கொடுத்தவன் தடுத்தான். செங்கோடன் அதைச் சட்டை செய்யாமல் புயல் அலைகளில் போராடி அனைவரையும் பத்திரமாகக் கரை சேர்த்தான்; படகு உடைந்ததால் தன் உடைமைகளை இழந்த செங்கோடனைப் பார்த்து, 'பிறரைக் காப்பாற்றப் போய் உன் தொழிலையே இழந்துவிட்டாயே!' என்று பரிதாபப்பட்டவரிடம் அவன் கூறினான்: 'ஐயா! பிறருக்கு உதவி செய்து வாழ்வதன் காரணமாக ஒருவனுக்குப் பொருளாதார இழப்போ வறுமையோ வருமென்றால் (ஒப்புரவி னால்வரும் கேடெனின்), அத்தகைய பெருமைமிக்க இழப்பை ஒருவன் தன்னையே விற்றாவது பெற்றுக் கொள்வதற்குத் தகுதியுடையதாகும்!' (அஃதொருவன் விற்றுக்கோள் தக்க துடைத்து) என்றான். ஊர் மக்கள் அவனது தியாகத்தைப் போற்றி, அனைவரும் ஒன்று கூடி அவனுக்குப் புதிய படகு செய்து தந்தனர்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.