திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள் 219

செழிப்பான ஆண்டுகளில் எளிய உழவர்கள் அனைவருக்கும் விதை நெல் வழங்கிவந்த சொக்கலிங்கத்தின் களஞ்சியம் வெள்ளத்தால் அழிந்து, அவன் எளிய கஞ்சியோடு வாழ்ந்து வந்தான்; தன் சொந்த வறுமை குறித்து அவன் யாரிடமும் ஒருபோதும் வருந்தியதில்லை. ஆனால் விதைப்புப் பருவத்தில் குயவர் தெருவின் மூதாட்டி ஒரு மரக்கால் தினை விதையை எதிர்பார்த்து வந்தபோது, தன் மரப் பெட்டியில் ஒரு பிடி தானியமும் இல்லாததைக் கண்ட சொக்கலிங்கம் கண்களில் நீரோடு பக்கத்து வீட்டில் கடன் வாங்கி அவளுக்குக் கொடுத்தான். அவனது கண்கலக்கத்தைக் கண்டு கேட்டவர்களிடம் சொக்கலிங்கம் கூறினான்: 'பிறருக்கு உதவும் நல்ல நெஞ்சம் கொண்டவன் தான் ஏழையாகிவிட்டதாகக் கருதுவது தன்னிடம் பணம் இல்லாததற்காக அல்ல (நயனுடையான் நல்கூர்ந்தா னாதல்); பிறருக்குச் செய்ய வேண்டிய உதவிகளைத் தன்னால் செய்ய முடியாமல் போகிறதே என்று தவித்து வருந்தும் அந்த ஒரு நிலையைத்தான்!' (செயும்நீர செய்யாது அமைகலா வாறு) என்றான். ஊரார் அவனது ஈர நெஞ்சைப் போற்றினர்.

In prosperous seasons, the benevolent Sokkalingam freely distributed seed grain to every needy farmer, but after a devastating river flood destroyed his barns, he lived in a humble cottage on simple rice gruel, never uttering a word of grief over his own meager meals. But when an impoverished widow came to his door during the sowing season hoping for a single measure of millet, Sokkalingam opened his empty wooden bin and wept that he had nothing left to give; he immediately ran to a neighbour to borrow grain on his own credit and placed it into her hands. When asked why he wept so bitterly, Sokkalingam explained: A truly generous soul feels impoverished (Nayanudaiyaan nalkoorndhaan aakdhal), not for lacking wealth or luxury for himself, but solely from the unbearable sorrow of being unable to extend the succour that a fellow human being seeks! (Seyumnira seyyaadhu amaikalaa aaru). The villagers were deeply moved by his tender compassion.