திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள் 216

ஊரின் மந்தைக்குப் பக்கத்தில் இருந்த தன் பழந்தோட்டத்தில் கொய்யா மரங்களும் நாவல் மரங்களும் கொத்துக் கொத்தாய்ப் பழுத்துக் குலுங்கியபோது, மருது முள்வேலி போடாமல் தோட்டத்துப் பாதையை ஊர் மக்கள் அனைவருக்கும் திறந்து விட்டான்; பள்ளி முடிந்து வந்த சிறுவர்களும் வழிப்போக்கர்களும் பழுத்த பழங்களைப் பறித்து மகிழ்ந்தனர். 'இந்தக் கனிகளை விற்றால் நல்ல லாபம் கிடைக்குமே, ஏன் இலவசமாகக் கொடுக்கிறாய்?' என்று கேட்ட பேராசைக்கார வணிகனிடம் மருது கூறினான்: 'வணிகரே! சுவையான பழங்களைத் தரும் கனிமரம் ஒன்று ஊரின் நடுவே பழுத்துக் குலுங்கினால் அது எவ்வாறு ஊரார் அனைவருக்கும் எளிதில் பயன்படுகிறதோ (பயன்மரம் உள்ளூர்ப் பழுத்தற்றால்), அதுபோலவே பிறருக்கு உதவும் நற்பண்புடையவனிடம் சேரும் செல்வமும் (செல்வம் நயனுடை யான்கண் படின்) எல்லா மக்களுக்கும் எளிதாகப் பயன் தரும்!' என்றான். அந்த வணிகன் தலைகுனிந்தான்.

When the guava and jamun trees in his grove near the village square hung heavy with luscious, ripe fruit, Marudhu did not fence the perimeter with thorn hedges; he left the pathways open for the village children, tired cart drivers, and elderly neighbours to pick and eat freely. When a covetous merchant asked why he did not harvest and sell the fruit for high profit, Marudhu replied gently: Merchant, when a sweet fruit tree ripens in the heart of a village, its bounty naturally nourishes everyone without hindrance (Payanmaram uLLoorp pazhuththaRraal); even so, when wealth reaches a soul gifted with a gracious and benevolent heart (Selvam nayanudaiyaankan padin), it effortlessly brings joy and sustenance to the whole community! The merchant lowered his head in respectful silence.