குறள் 161Kural 161
தன் மனதில் பிறரைக் கண்டு பொறாமைப்படாமல் வாழ்கின்ற தூய இயல்பினை, ஒருவன் தனக்குரிய தலையாய நல்லொழுக்க நெறியாகக் கொண்டு போற்றி வாழ வேண்டும்.
• ஒருவன் தன் நெஞ்சத்து = ஒருவன் தன் உள்ளத்தில்
• அழுக்காறு இலாத இயல்பு = பொறாமை இல்லாத நற்குணத்தை,
• ஒழுக்காறாக் கொள்க = தனக்குரிய முதன்மையான நல்லொழுக்க நெறியாகக் கொண்டு வாழ வேண்டும்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
அரசவை ஓவியப் போட்டியும் தோழனின் வெற்றியை நெஞ்சாரப் பாராட்டிய ஓவியர் கதிரவனின் மாசற்ற நெறியும்
தஞ்சைப் பேரரசர் ராஜராஜ சோழனின் புதிய அரண்மனை ஓவியக் கூடத்தில், பிரம்மாண்ட சுவரோவியப் போட்டி நடைபெற்றது. தலைமை ஓவியர் கதிரவனும், அவரது ஆருயிர் நண்பன் இளங்கோவும் போட்டியிட்டனர். முடிவில், நடுவர்கள் இளங்கோவின் ஓவியத்தை முதலிடமாகத் தேர்ந்தெடுத்து, அவருக்குப் பொற்கிழியும் அரசவை தலைமை ஓவியர் பட்டமும் வழங்கினர். கதிரவனின் சீடர்கள் ஆத்திரமடைந்து, 'ஐயா! உங்கள் நண்பன் இளங்கோவுக்குக் கிடைத்த இந்த வெற்றியைக் கண்டு நீங்கள் பொறாமைப்பட வேண்டும்; நடுவர்கள் பாரபட்சம் காட்டிவிட்டார்கள் என்று மன்னனிடம் முறையிடுங்கள்!' என்று தூண்டிவிட்டனர். ஆனால் கதிரவன் தன் சீடர்களைக் கண்டித்துவிட்டு, மேடைக்கு ஓடோடிச் சென்று இளங்கோவைக் கட்டித் தழுவி, ஆனந்தக் கண்ணீரோடு நவரத்தின மாலையை அவனுக்குச் சூட்டினார்! கதிரவன் சீடர்களுக்குப் போதித்தார்: 'சீடர்களே! நூல்களைக் கற்பதும், நற்பழக்கங்களைக் கடைப்பிடிப்பதும் மட்டுமல்ல ஒழுக்கம்! தன் சொந்த நெஞ்சில் பிறருடைய உயர்வைக் கண்டு அணுவளவும் பொறாமை கொள்ளாத தூய மனோபாவமே (அழுக்காறு இலாத இயல்பு), ஒரு மனிதன் தன் வாழ்நாளில் உயிரெனக் காக்க வேண்டிய தலையாய ஒழுக்க நெறியாகும்!' (ஒழுக்காறாக் கொள்க) என்று முழங்கினார்! மன்னன் கதிரவனின் இந்த மாசற்ற குணத்தைக் கண்டு இருவருக்கும் சமமான பொற்கிழியை வழங்கி இருவரையும் அரசவை ரத்தினங்களாகப் போற்றினார்!
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 162Kural 162
இவ்வுலகில் யாரிடத்திலும் பொறாமை கொள்ளாத தூய மனநிலையை ஒருவன் பெற முடிந்தால், அவன் அடையக்கூடிய தலைசிறந்த நற்பேறுகளில் அதற்கு இணையானது வேறு எதுவுமே இல்லை.
• யார் மாட்டும் = யாரிடத்திலும்
• அழுக்காற்றின் அன்மை பெறின் = பொறாமை இல்லாத தூய மனநிலையை ஒருவன் பெற்றால்,
• விழுப்பேற்றின் = அவன் அடையும் சிறந்த பேறுகளுள்
• அஃது ஒப்பது இல்லை = அதற்கு ஒப்பானது வேறு எதுவுமே இல்லை.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
அரிய விதை நெல்லைப் பகிர்ந்த உழவர் முத்தையாவின் மனநிறைவும் நவரத்தினக் கிரீடத்தை விஞ்சிய பெரும்பேறும்
பொருநை நதிக்கரை மருதூர் கிராமத்தில், உழவர் முத்தையா பல ஆண்டுகள் முயன்று அதிக விளைச்சல் தரும் ஒரு புதிய வகை விதை நெல்லை உருவாக்கினார். அவரிடம் அண்டை நிலத்து ஏழை விவசாயிகளும், அவரைப் பலமுறை அவமதித்த அவரது பகைவர்களும்கூட வந்து விதை நெல் கேட்டபோது, முத்தையா மறுப்பின்றித் தன் களஞ்சியத்தைத் திறந்து அனைவருக்கும் இலவசமாகப் பகிர்ந்தளித்தார். அடுத்த பருவத்தில், அண்டை விவசாயிகளின் நிலங்களில் முத்தையாவை விடவும் இருமடங்கு நெற்கதிர்கள் தங்கமாக விளைந்து கொழித்தன. முத்தையாவின் மகன் வருத்தத்தோடு, 'அப்பா! நாம் மட்டும் வைத்துக்கொண்டிருந்தால் இந்நேரம் ஊரிலேயே நாம் மட்டுமே மாபெரும் கோடீஸ்வரராகி இருக்கலாமே; அவர்கள் நம்மை விட அதிக நெல் அறுவடை செய்து செழிப்படைவதைப் பார்க்கும்போது உங்கள் மனதில் ஏக்கம் வரவில்லையா?' என்று கேட்டான். முத்தையா ஆனந்தக் கண்ணீரோடு தன் மகனை அணைத்துக் கூறினார்: 'மகனே! கோடிப் பொற்காசுகளோ அல்லது பேரரசுகளின் நவரத்தினக் கிரீடங்களோ ஒருவனுக்குத் தராத அழியா நிம்மதியை, யாரிடத்திலும் எந்நிலையிலும் பொறாமை கொள்ளாத இந்தத் தூய மன அமைதி தந்துவிடும்! இவ்வுலகில் ஒரு மனிதன் பெறக்கூடிய ஆகச்சிறந்த பெரும்பேறுகளில் இதற்கு இணையான பாக்கியம் வேறெதுவுமே இல்லை!' (விழுப்பேற்றின் அஃதொப்பது இல்லையார் மாட்டும் அழுக்காற்றின் அன்மை பெறின்) என்று போதித்தார்!
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 163Kural 163
பிறருடைய வளர்ச்சியையும் உயர்வையும் கண்டு மகிழாமல் பொறாமைப்படுபவன், தனக்கு நல்லறமும் செல்வமும் வேண்டாம் என்று தனக்குத்தானே அழிவை வரவழைத்துக் கொள்பவன் ஆவான்.
• பிறனாக்கம் = அடுத்தவருடைய செல்வ வளர்ச்சியைக் கண்டு
• பேணாது = மனம் மகிழாமல்
• அழுக்கறுப்பான் = பொறாமைப்படுபவன்,
• அறன் ஆக்கம் = தனக்கு அறமும் செல்வ வளர்ச்சியும்
• வேண்டாதான் என்பான் = வேண்டாம் என்று மறுப்பவன் ஆவான்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
அண்டை வியாபாரியின் செழிப்பால் கடையை அடைத்த பலசரக்கு வணிகனும் மனைவியின் ஞான உபதேசமும்
மதுரை கீழவெளித் தெருவில், பலசரக்குக் கடை நடத்தி வந்த ராமலிங்கம், தனது பக்கத்துக் கடைக்காரரான கந்தசாமி நேர்மையாக உழைத்துப் புதுப் பண்டகசாலையைக் கட்டிப் பெரும் வாடிக்கையாளர்களை ஈர்ப்பதைக் கண்டு உள்ளுக்குள் பொறாமைத் தீயில் வெந்து பொசுங்கினான். தன் சொந்தக் கடையில் சரக்குகளை விற்பதைக் கூடக் கைவிட்டு, 'அவன் எப்படி இவ்வளவு சம்பாதிக்கலாம்?' என்று புலம்பியபடி கதவை அடைத்துப் படுத்துக் கொண்டான்; அவனது வருமானம் நின்று குடும்பம் பட்டினியானது. இதைக் கண்ட அவனது மனைவி மரகதம், அவனது கையைப் பிடித்துக் கண்டித்தாள்: 'சுவாமி! அடுத்தவனின் செல்வ வளர்ச்சியையும் முன்னேற்றத்தையும் கண்டு மனம் மகிழாமல் பொறாமைப்படுகின்ற ஒரு மனிதன் (பிறனாக்கம் பேணாது அழுக்கறுப்பான்), உண்மையில் தனக்கு நல்லறமும் வேண்டாம், தனது குடும்பத்தின் செல்வ ஆக்கமும் வேண்டாம் என்று தனக்குத்தானே அழிவை வரவழைத்துக் கொள்பவன் ஆவான்!' (அறன்ஆக்கம் வேண்டாதான் என்பான்). அடுத்தவன் வாழ்கிறான் என்று நாம் கடையை மூடினால் நம்மைத் தேடி வரும் லட்சுமி விலகிப் போகாதா?' என்று உரைத்தாள்! ராமலிங்கம் தனது பொறாமை மடமையை உணர்ந்து, கதவைத் திறந்து முழு மனதோடு தன் உழைப்பில் கவனம் செலுத்திப் பெரும் வெற்றி பெற்றான்!
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 164Kural 164
பொறாமை என்னும் தீய வழியால் தமக்குத்தான் பெரும் துன்பமும் பழியும் வந்து சேரும் என்பதை உணர்ந்த அறிவுடைய சான்றோர்கள், பொறாமை காரணமாக அறமல்லாத தவறான செயல்களை ஒருபோதும் செய்ய மாட்டார்கள்.
• இழுக்காற்றின் = பொறாமை என்னும் தவறான நெறியால்
• ஏதம் படுபாக்கு அறிந்து = தமக்குத் துன்பமே உண்டாகும் என்பதை உணர்ந்து,
• அழுக்காற்றின் = பொறாமை காரணமாக
• அல்லவை செய்யார் = அறமல்லாத தீய செயல்களை (அறிவுடையோர்) செய்ய மாட்டார்கள்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
சந்தைப் போட்டியும் அண்டை குயவனின் சுடுமண் பானைகளை உடைக்க மறுத்த மாஸ்டர் வேழனின் மெய்யறிவும்
உறையூர் திருவிழா மண்பாண்டச் சந்தையில், சிறந்த அலங்காரக் குடங்களுக்கான அரச பரிசு அறிவிக்கப்பட்டது. மூத்த குயவர் வேழனின் அண்டை பட்டறையைச் சேர்ந்த இளம் கைவினைஞன் மாறன், தேவாமிர்தக் கும்பம் போன்ற கண்கவர் சுடுமண் குடங்களை வடிவமைத்திருந்தான்; அவனது கைவண்ணம் வேழனை விட அழகாக இருந்ததால் அவனுக்கே முதல் பரிசு கிடைக்கும் நிலை உருவானது. வேழனின் இளம் சீடன் நள்ளிரவில், 'ஆசானே! நள்ளிரவில் மாறனின் பட்டறைக்குள் புகுந்து அவன் செய்த குடங்களில் ஒன்றிரண்டை உடைத்துவிட்டால் நமக்கே பொற்கிழியும் பட்டமும் கிடைக்கும்!' என்று தூண்டினான். ஆனால் வேழன் சீடனின் கையை இறுகப் பிடித்துக் கண்டித்தார்: 'மகனே! அடுத்தவன் திறமையைக் கண்டு பொறாமைப்பட்டுத் தீமை செய்தால், அந்த அநீதி நம்மையே அழித்துவிடும்! பொறாமை என்னும் இந்த இழிந்த தீய வழியால் தமக்கே அழியாத பேரழிவும், பாவத் துன்பமும் உண்டாகும் என்பதை உணர்ந்த அறிவுடைய சான்றோர்கள் (இழுக்காற்றின் ஏதம் படுபாக்கு அறிந்து), ஒருபோதும் பொறாமை காரணமாக அறமல்லாத அக்கிரமங்களைச் செய்யவே மாட்டார்கள்!' (அழுக்காற்றின் அல்லவை செய்யார்). மாறனின் உழைப்பைப் பாராட்டுவோம்; நாம் இன்னும் சிறப்பாகப் பயில்வோம்!' என்று கூறினார். அடுத்த நாள் வேழனே மாறனின் குடத்திற்குப் பூமாலை சூட்டி கௌரவித்தார்!
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 165Kural 165
பொறாமை குணம் கொண்டவரை அழிக்க வேறு பகைவர்களே தேவையில்லை; பகைவர்கள் தீங்கு செய்ய மறந்தாலும் கூட, அந்தப் பொறாமைக் குணமே அவரை முற்றிலும் அழித்துவிடும்.
• அழுக்காறு உடையார்க்கு = பொறாமை குணம் கொண்டவருக்கு
• அது சாலும் = (அவரை அழிக்க) அந்தப் பொறாமையே போதுமானது;
• ஒன்னார் வழுக்காயும் = பகைவர்கள் தீங்கு செய்யத் தவறினாலும் கூட,
• கேடு ஈன்பது = அதுவே தவறாமல் பேரழிவைத் தந்துவிடும்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
அண்டை பண்ணையாரின் செழிப்பைக் கண்டு உள்ளுக்குள் வெந்து மடிந்த நிலக்கிழார் சோமப்பனின் சுய அழிவு
மருதூர் கிராமத்தில், பெரும் நிலக்கிழார் சோமப்பன், தனது அண்டை நிலத்து எளிய உழவர் முத்தையா தன் கடின உழைப்பால் நல்ல விளைச்சல் பெற்று, புதிய தானியக் கிடங்கையும் மாட்டு வண்டியையும் வாங்கியதைக் கண்டு, இரவும் பகலும் தூக்கமின்றிப் பொறாமைத் தீயில் வெந்து தவித்தான். முத்தையாவோ சோமப்பனிடம் எவ்விதப் பகையும் பாராட்டாமல் எப்போதும் இன்முகத்தோடு வணக்கம் செலுத்தி வந்தான். ஆனால் சோமப்பனோ, முத்தையாவின் செழிப்பை எப்படி அழிப்பது என்றே யோசித்துத் தனது சொந்த நிலத்து நாற்று நடும் பணிகளையும், வரவு செலவுக் கணக்குகளையும் கவனிக்காமல் புறக்கணித்தான். உணவு உண்ணாமல், தூங்காமல், பொறாமை வெறியால் உடலிலும் உள்ளத்திலும் நச்சு அமிலத்தைச் சுரக்க வைத்து, கடுமையான வயிற்றுப் புண்ணாலும் மாரடைப்பாலும் தாக்கப்பட்டுப் படுக்கையில் வீழ்ந்தான்; அவனது நிலங்களும் கடனில் மூழ்கி ஏலத்திற்கு வந்தன. சாகும் தருவாயில் சோமப்பன் கதறினான்: 'முத்தையா எனக்கு எந்தக் கெடுதலும் செய்யவில்லையே; நான் ஏன் அழிந்தேன்?' ஊர் மருத்துவர் கூறினார்: 'சோமப்பரே! பொறாமை குணம் கொண்ட ஒருவனை அழிக்க வெளிப்பகைவர்கள் ஆயுதங்களோடு வர வேண்டியதே இல்லை (அழுக்காறு உடையார்க்கு அதுசாலும்)! பகைவர்கள் தவறிப்போய் நமக்குத் தீங்கு செய்யாமல் சும்மா விட்டாலும் கூட, நம் உள்ளத்தில் இருக்கும் இந்த ஒற்றைப் பொறாமைத் தீயே நம்மை அடியோடு அழித்துச் சாம்பலாக்கிவிடும்!' (ஒன்னார் வழுக்காயும் கேடீன்பது) என்று எச்சரித்தார்!
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 166Kural 166
பிறருக்கு ஒருவன் கொடுக்கும் உதவியையோ தானத்தையோ கண்டு பொறாமைப்படுகின்றவனின் குடும்பமும் சுற்றமும், உடுக்க உடையும் உண்ண உணவும் கூட இல்லாமல் வறுமையில் தவித்து அழியும்.
• கொடுப்பது = பிறருக்குக் கொடுக்கப்படும் தானத்தைக் கண்டு
• அழுக்கறுப்பான் = பொறாமைப்படுபவனது
• சுற்றம் = குடும்பமும் சுற்றத்தாரும்,
• உடுப்பதூஉம் = உடுத்த உடையும்
• உண்பதூஉம் = உண்ண உணவும்
• இன்றிக் கெடும் = இல்லாமல் வறுமையில் அழிந்துபோவர்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
அன்னதானக் கூடத்தைத் தடுத்த பேராசை நிலக்கிழாரும் கிழிந்த ஆடையோடு பிச்சை எடுத்த சுற்றமும்
திருவையாறு திருத்தலத்தில், பெரும் செல்வந்தர் சதாசிவம் பசியால் வாடும் ஏழை எளியவர்களுக்கும் யாத்ரீகர்களுக்கும் தினமும் மூன்று வேளையும் சுடச்சுட நெய் அன்னதானமும், பட்டு ஆடைகளும் வழங்கி வந்தார். இதைக் கண்ட அவரது பக்கத்து நிலத்துப் பேராசைக்கார நிலக்கிழார் சுப்பையன், 'இந்த ஏழைகளுக்கு ஏன் இவ்வளவு கொடுக்க வேண்டும்?' என்று பொறாமையில் கொதித்து, அதிகாரிகளுக்குக் கையூட்டு கொடுத்து அன்னதானக் கூடத்தின் தானிய வண்டிகளை முடக்கி, தான தர்மங்களைத் தடுத்து நிறுத்தினான். ஆனால் அடுத்த மூன்றே ஆண்டுகளில், சுப்பையனின் கப்பல்கள் கடலில் மூழ்கின; அவனது ஆலைகள் தீப்பற்றி எரிந்தன. நிலக்கிழார் சுப்பையனும் அவனது ஒட்டுமொத்தக் குடும்பத்தினரும் அனைத்துச் சொத்துக்களையும் இழந்து, உடுத்த ஒரு துண்டுத் துணியும் உண்ண ஒரு பிடி கஞ்சியும் இன்றி (உடுப்பதூஉம் உண்பதூஉம் இன்றிக் கெடும்), அதே அன்னதானக் கூடத்தின் வாசலில் கிழிந்த ஆடைகளோடு பிச்சைப் பாத்திரத்தை ஏந்தி நின்று அழுதனர்! ஊர் சான்றோர் முழங்கினார்: 'ஏழைகளுக்குப் பிறர் அள்ளிக் கொடுக்கும் தர்மத்தைக் கண்டு பொறாமைப்பட்டுத் தடுத்த இந்த சுப்பையனின் வம்சமே இன்று உடுக்க உடையும் உண்ண உணவும் இன்றி நாசமாகிவிட்டது (கொடுப்பது அழுக்கறுப்பான் சுற்றம் கெடும்)! பிறர் செய்யும் தர்மத்தைத் தடுப்பது தலைமுறைக்கே சாபமாகும்!' என்று போதித்தார்!
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 167Kural 167
பிறர் உயர்வைக் கண்டு பொறாமைப்படுபவனைக் கண்டு செல்வத் திருமகள் வெறுப்படைந்து, அவனுக்குத் தன் மூத்தவளான மூதேவியை (வறுமையை) அடையாளம் காட்டிவிட்டு அவனை விட்டு விலகிப் போய்விடுவாள்.
• அழுக்காறு உடையானை = பிறரைக் கண்டு பொறாமைப்படுபவனை,
• செய்யவள் = செல்வத் திருமகள் (இலக்குமி)
• அவ்வித்து = தானும் வெறுத்து விலகி,
• தவ்வையைக் காட்டி விடும் = தன் மூத்த தமக்கையான மூதேவிக்கு (வறுமைக்கு) அவனைக் காட்டிவிட்டுச் சென்றுவிடுவாள்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
அண்டை வணிகரின் புதிய மாளிகையைக் கண்டு பொறாமையில் எரிந்த வைர வியாபாரியின் திவால் நிலையும்
பூம்புகார் துறைமுகத்தில், புகழ்பெற்ற வைர வியாபாரி ரத்தினவேல் கோடீஸ்வரனாக வாழ்ந்து வந்தான். அவனது பக்கத்து வீட்டு இளம் மாணிக்க வியாபாரி சுந்தரம், தன் நேர்மையான உழைப்பால் புதிய ஏழு அடுக்கு மாளிகையைக் கட்டி, ஏழை எளியவர்க்குப் பொன் தானம் வழங்கினான். இதைக் கண்ட ரத்தினவேலின் நெஞ்சில் கொடூரமான பொறாமைத் தீ பற்றிக்கொண்டது. சுந்தரத்தின் மாளிகையைக் கண்டு இரவெல்லாம் தூங்காமல் பற்களைக் கடித்து, தன் சொந்த வைரக் கடையில் வாடிக்கையாளர்களிடம் கடுமையாகப் பேசி, சுந்தரத்தைப் பற்றி அவதூறுகளைப் பரப்பினான். சில மாதங்களிலேயே, ரத்தினவேலின் வைரக் கப்பல்கள் கடலில் புயலில் மூழ்கின; அவனது பெட்டகத்தில் இருந்த விலைமதிப்பற்ற நவரத்தினங்கள் திடீரெனக் கள்ளக் கற்களாக மாறிச் சோதனையில் சிக்கின! செல்வச் செழிப்புடன் வாழ்ந்த ரத்தினவேலின் மாளிகை திவாலாகி, கடன்காரர்கள் அவனது சொத்துக்களைப் பறித்தனர். அவன் தெருவில் அனாதையாய் நின்ற போது, முதிய ஆன்மீக ஞானி கூறினார்: 'ரத்தினவேலா! பிறரின் வளர்ச்சியைக் கண்டு நெஞ்சில் பொறாமை கொண்ட உன்னைப் பார்த்துச் செல்வத் திருமகளாகிய இலக்குமி அருவருப்படைந்து விலகிவிட்டாள் (அழுக்காறு உடையானைச் செய்யவள் அவ்வித்து); உன் இல்லத்தை அவளது மூத்த தமக்கையான வறுமைத் தேவதைக்கு அடையாளம் காட்டிவிட்டுச் சென்றுவிட்டாள்!' (தவ்வையைக் காட்டி விடும்). பொறாமை உள்ள இடத்தில் செல்வம் ஒரு கணமும் தங்காது!' என்று போதித்தார்!
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 168Kural 168
பொறாமை என்று சொல்லப்படுகின்ற ஒப்பற்ற கொடிய பாவியானவன், தன்னைக் கொண்டிருப்பவனின் செல்வத்தை முற்றிலும் அழிப்பதோடு மட்டுமல்லாமல், அவனைக் கொடிய நரகத் துன்பத்திலும் தள்ளிவிடுவான்.
• அழுக்காறு என ஒரு பாவி = பொறாமை என்று கூறப்படும் ஒப்பற்ற பாவி,
• திருச்செற்று = (தன்னை உடையவனின்) செல்வத்தை அழித்து,
• தீயுழி = நரகத் துன்பத்தில் (தீய வழியில்)
• உய்த்து விடும் = அவனைத் தள்ளிவிடும்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
அண்டை வணிகரின் வெற்றியால் சொந்தக் கப்பல்களைக் கொளுத்திய மாலுமியும் நரகப் படுகுழியும்
கொற்கைத் துறைமுகத்தின் கப்பல் தலைவர் வரதராஜன், பெரும் வணிகக் கப்பல்களின் அதிபதியாக வாழ்ந்தான். ஆனால் தனது சக மாலுமியான சுந்தரவேல் யவன நாட்டிலிருந்து திரும்பி வந்து, தன்னை விட அதிக முத்துக்களையும் தங்கக் கட்டிகளையும் கொண்டு வந்ததைக் கண்டு பொறாமையில் பைத்தியமானான். சுந்தரவேலின் கப்பலுக்கு நள்ளிரவில் தீ வைக்க முயன்றபோது, காற்றில் தீப்பிழம்புகள் திசைமாறி வரதராஜனின் சொந்த ஏழு சரக்குக் கப்பல்களிலும் பரவி, அவனது மொத்தப் பொக்கிஷங்களும் கண்முன்னே பற்றி எரிந்து கடலில் சாம்பலாயின! பெரும் செல்வத்தை இழந்த வரதராஜன், அந்தத் தீக்காயங்களால் துடிதுடித்து மரணப் படுக்கையில் கிடந்த போது, நரகத்தின் கோரக் கரங்கள் தன்னை இழுப்பது போல அலறித் துடித்தான். அவனது இறுதி மூச்சில் முதிய ஞானாசிரியர் கூறினார்: 'வரதராசா! பொறாமை என்று சொல்லப்படுகின்ற இந்த ஒப்பில்லாத கொடிய பாவி (அழுக்காறு எனஒரு பாவி), இம்மையிலேயே ஒருவனது மொத்தச் செல்வத்தையும் சுட்டுப் பொசுக்கி நாசமாக்குவதோடு (திருச்செற்று), மறுமையிலும் அவனது ஆன்மாவை எரியும் நரக நெருப்பின் படுகுழியில் கொண்டு போய்த் தள்ளிவிடும்!' (தீயுழி உய்த்து விடும்). பொறாமைக்கு இடம் தந்தவன் இரு உலகிலும் நரகத்தையே அடைவான்!' என்று போதித்தார்!
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 169Kural 169
பொறாமை பிடித்தவனின் செல்வ வளர்ச்சியும், நேர்மையான நல்லவனின் வறுமையும் உலகில் காணப்பட்டால், அது அறிஞர்களால் வியப்போடு ஆராய்ந்து பார்க்கத்தக்க விந்தையாகும்.
• அவ்விய நெஞ்சத்தான் ஆக்கமும் = பொறாமை கொண்ட நெஞ்சமுடையவனின் செல்வப் பெருக்கும்,
• செவ்வியான் கேடும் = நேர்மையான நல்லவனின் வறுமையும்
• நினைக்கப்படும் = உலகத்தாரால் ஆச்சரியத்தோடு ஆராய்ந்து பார்க்கப்படும்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
வறட்சியில் வாடிய உத்தம உழவரும் பொறாமைக்காரனின் தற்காலிகச் செழிப்பும் காலத்தின் விசித்திரமும்
மருதூர் கிராமத்தில், ஊருக்கே உணவளித்த உத்தம விவசாயி சதாசிவம், கடுமையான பருவகாலப் புயலால் தன் நெற்பயிர்கள் அனைத்தையும் இழந்து கடனில் வாடினான். அதே சமயம், ஊராரைக் கண்டு பொறாமையிலேயே காலத்தைக் கழித்த குரூர மனம் கொண்ட அண்டை நிலத்து வரதன் என்பவனுக்கு, சூதாட்டத்தில் எதிர்பாராத புதையல் கிடைத்துப் பெரும் செல்வந்தனானான். இதைக் கண்ட கிராமத்து இளைஞர்கள் குழப்பமடைந்து, 'கடவுளே! தர்மம் செய்யும் சதாசிவம் வறுமையில் வாடுவதும், பொறாமை பிடித்த வரதன் செல்வந்தனாகி மிதப்பதும் என்ன நியாயம்?' என்று கொதித்தனர். அப்போது அவ்வழியே வந்த முதிய அரசவை ஞானாசிரியர் விவேகானந்தர் புன்னகையோடு விளக்கினார்: 'இளைஞர்களே! காலத்தின் சக்கரத்தில் பொறாமை கொண்ட தீய நெஞ்சத்தானுடைய தற்காலிகச் செல்வ வளர்ச்சியும் (அவ்விய நெஞ்சத்தான் ஆக்கமும்), நேர்மையான தூய மனிதனுடைய தற்காலிகத் துன்பமும் (செவ்வியான் கேடும்), அவர்களது முற்பிறவி கர்ம வினைகளின் காரணமாக நடக்கும் விந்தை என்பதால், உலகத்து அறிவுடைய சான்றோர்களால் வியப்போடு ஆராய்ந்து பார்க்கப்படும்!' (நினைக்கப் படும்). ஆனால் வரதனின் பொறாமை அவனை விரைவில் சிறைக்கு அனுப்பும்; சதாசிவத்தின் நேர்மை மீண்டும் கோபுரமாய் உயரும்!' என்று உரைத்தார்! அடுத்த ஆண்டிலேயே வரதன் சூதாட்டத்தில் சிறைப்பட்டான்; சதாசிவத்தின் நிலம் மீண்டும் பொன் விளையத் தொடங்கியது!
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 170Kural 170
பொறாமைப்பட்டு இவ்வுலகில் வாழ்ந்து உயர்ந்தவர்கள் எவருமே இல்லை; அதேபோல் பொறாமை இல்லாத தூய உள்ளம் கொண்டவர்களில் செல்வப் பெருக்கமும் நற்புகழும் அடையாமல் தாழ்ந்து போனவர்களும் எவருமே இல்லை.
• அழுக்கற்று = பொறாமைப்பட்டு
• அகன்றாரும் இல்லை = வாழ்வில் உயர்ந்தவர்களும் எவரும் இல்லை;
• அஃது இல்லார் = பொறாமை இல்லாதவரில்
• பெருக்கத்தில் = செல்வப் பெருக்கத்திலிருந்து
• தீர்ந்தாரும் இல் = தாழ்ந்துபோனவர்களும் எவரும் இல்லை.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
சோழப் பேரரசின் நூறாண்டு வரலாற்றுச் சுவடிகளும் பொறாமையற்ற வணிகரின் அழியாப் பரம்பரையும்
தஞ்சைப் பெரிய நூலகத்தில், சோழப் பேரரசின் நூறாண்டு கால வணிகக் குடும்பங்களின் வரலாற்று ஏடுகளை ஆராய்ந்து கொண்டிருந்த இளம் வரலாற்று ஆய்வாளன் மாதவன், தன் முதிய ஆசானிடம் ஒரு வியப்பான கேள்வியைக் கேட்டான்: 'ஆசானே! இந்த நூறாண்டு வரலாற்றில், பிறரைக் கண்டு பொறாமைப்பட்டுப் பழிவாங்கிய குறுக்கு வழி மனிதர்கள் யாராவது நிலையான பெருஞ்செல்வத்தோடு வாழ்ந்து மறைந்ததாக ஏடெழுதப்பட்டு உள்ளதா?' முதிய வரலாற்றுப் பேராசிரியர் ஆணித்தரமாகக் கூறினார்: 'மாதவா! மனிதகுல வரலாற்றை எவ்வளவு ஆழமாகத் துருவிப் பார்த்தாலும், பிறர் வளர்ச்சியைக் கண்டு பொறாமைப்பட்டு வாழ்க்கையில் உண்மையான பெருமையையும் உயர்வையும் அடைந்த மனிதன் ஒருவன்கூட இல்லை (அழுக்கற்று அகன்றாரும் இல்லை)! அதேபோல, உள்ளத்தில் அணுவளவும் பொறாமையின்றிப் பிறர் நலம் போற்றி உழைத்த நல்ல மனிதர்களில், செல்வப் பெருக்கமும் நற்புகழும் அடையாமல் தாழ்ந்து போனவர்களும் சரித்திரத்தில் ஒருவருமே இல்லை!' (அஃதுஇல்லார் பெருக்கத்தில் தீர்ந்தாரும் இல்). பொறாமை அழிவைத் தரும்; பொறாமையற்ற தூய உள்ளமே அழியாத செல்வக் கோட்டையைக் கட்டித் தரும்!' என்று முழங்கினார்!
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.