திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள் 167

பூம்புகார் துறைமுகத்தில், புகழ்பெற்ற வைர வியாபாரி ரத்தினவேல் கோடீஸ்வரனாக வாழ்ந்து வந்தான். அவனது பக்கத்து வீட்டு இளம் மாணிக்க வியாபாரி சுந்தரம், தன் நேர்மையான உழைப்பால் புதிய ஏழு அடுக்கு மாளிகையைக் கட்டி, ஏழை எளியவர்க்குப் பொன் தானம் வழங்கினான். இதைக் கண்ட ரத்தினவேலின் நெஞ்சில் கொடூரமான பொறாமைத் தீ பற்றிக்கொண்டது. சுந்தரத்தின் மாளிகையைக் கண்டு இரவெல்லாம் தூங்காமல் பற்களைக் கடித்து, தன் சொந்த வைரக் கடையில் வாடிக்கையாளர்களிடம் கடுமையாகப் பேசி, சுந்தரத்தைப் பற்றி அவதூறுகளைப் பரப்பினான். சில மாதங்களிலேயே, ரத்தினவேலின் வைரக் கப்பல்கள் கடலில் புயலில் மூழ்கின; அவனது பெட்டகத்தில் இருந்த விலைமதிப்பற்ற நவரத்தினங்கள் திடீரெனக் கள்ளக் கற்களாக மாறிச் சோதனையில் சிக்கின! செல்வச் செழிப்புடன் வாழ்ந்த ரத்தினவேலின் மாளிகை திவாலாகி, கடன்காரர்கள் அவனது சொத்துக்களைப் பறித்தனர். அவன் தெருவில் அனாதையாய் நின்ற போது, முதிய ஆன்மீக ஞானி கூறினார்: 'ரத்தினவேலா! பிறரின் வளர்ச்சியைக் கண்டு நெஞ்சில் பொறாமை கொண்ட உன்னைப் பார்த்துச் செல்வத் திருமகளாகிய இலக்குமி அருவருப்படைந்து விலகிவிட்டாள் (அழுக்காறு உடையானைச் செய்யவள் அவ்வித்து); உன் இல்லத்தை அவளது மூத்த தமக்கையான வறுமைத் தேவதைக்கு அடையாளம் காட்டிவிட்டுச் சென்றுவிட்டாள்!' (தவ்வையைக் காட்டி விடும்). பொறாமை உள்ள இடத்தில் செல்வம் ஒரு கணமும் தங்காது!' என்று போதித்தார்!

In the imperial seaport of Poompuhar, gemstone tycoon Rathinavel commanded enormous wealth with overflowing vaults of uncut diamonds. Next door, young sapphire trader Sundaram erected a magnificent seven-tiered mansion through honest seafaring ventures, hosting grand charity banquets for the destitute. When Rathinavel looked upon his neighbor's rising glory, a blinding storm of spiteful jealousy consumed his mind. He spent restless nights gnashing his teeth, obsessively cursing Sundaram's luck while neglecting his own diamond appraisals and insulting overseas merchants. In a staggering reversal of fortune within months, Rathinavel's treasure galleons were swallowed by high-sea typhoons, his trusted bookkeepers embezzled his gold, and the court bailiffs sealed his empty mansion under bankruptcy decrees. Wandering the dusty streets in ruined tatters, the venerable temple sage spoke with uncompromising clarity: Rathinavel! When a man's heart turns into a furnace of bitter envy toward another's rise, the radiant Goddess of Fortune, Lakshmi, turns away in absolute disgust (AzhukkaaRu udaiyaanais seyyavaL avviththu); she points out his threshold to her elder sister of ruin, Misfortune and Poverty (Thavvaiyaik kaaddi vidum), and abandons him forever!