திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள் 168

கொற்கைத் துறைமுகத்தின் கப்பல் தலைவர் வரதராஜன், பெரும் வணிகக் கப்பல்களின் அதிபதியாக வாழ்ந்தான். ஆனால் தனது சக மாலுமியான சுந்தரவேல் யவன நாட்டிலிருந்து திரும்பி வந்து, தன்னை விட அதிக முத்துக்களையும் தங்கக் கட்டிகளையும் கொண்டு வந்ததைக் கண்டு பொறாமையில் பைத்தியமானான். சுந்தரவேலின் கப்பலுக்கு நள்ளிரவில் தீ வைக்க முயன்றபோது, காற்றில் தீப்பிழம்புகள் திசைமாறி வரதராஜனின் சொந்த ஏழு சரக்குக் கப்பல்களிலும் பரவி, அவனது மொத்தப் பொக்கிஷங்களும் கண்முன்னே பற்றி எரிந்து கடலில் சாம்பலாயின! பெரும் செல்வத்தை இழந்த வரதராஜன், அந்தத் தீக்காயங்களால் துடிதுடித்து மரணப் படுக்கையில் கிடந்த போது, நரகத்தின் கோரக் கரங்கள் தன்னை இழுப்பது போல அலறித் துடித்தான். அவனது இறுதி மூச்சில் முதிய ஞானாசிரியர் கூறினார்: 'வரதராசா! பொறாமை என்று சொல்லப்படுகின்ற இந்த ஒப்பில்லாத கொடிய பாவி (அழுக்காறு எனஒரு பாவி), இம்மையிலேயே ஒருவனது மொத்தச் செல்வத்தையும் சுட்டுப் பொசுக்கி நாசமாக்குவதோடு (திருச்செற்று), மறுமையிலும் அவனது ஆன்மாவை எரியும் நரக நெருப்பின் படுகுழியில் கொண்டு போய்த் தள்ளிவிடும்!' (தீயுழி உய்த்து விடும்). பொறாமைக்கு இடம் தந்தவன் இரு உலகிலும் நரகத்தையே அடைவான்!' என்று போதித்தார்!

At the pearl-diving port of Korkai, merchant captain Varadarajan owned an imposing fleet of cargo vessels. However, when his fellow navigator Sundaravel returned from the Mediterranean carrying double the quantity of Roman gold bullion and fine spices, Varadarajan lost all sanity to virulent jealousy. Creeping into the harbor at midnight with pitch torches to burn Sundaravel's anchored flagship, a sudden freak gust of wind turned the inferno backward, igniting Varadarajan's own seven dry-docked galleons and incinerating his entire life's fortune into molten slag within an hour. Horrifically burned by his own incendiary traps and reduced to destitution, Varadarajan lay dying in agony, screaming of terrifying demonic flames clawing at his chest. His spiritual preceptor whispered solemnly to the weeping kin: Behold the monstrous harvest of malice! That peerless, merciless arch-sinner called Envy (AzhukkaaRu enaoru paavi) not only slays and obliterates the wealth of its harborer in this mortal world (ThiruchcheRRuth), but drags their shrieking soul down into the eternal, subterranean firepits of hell! (Theeyuzhi uyththu vidum).