திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள் 162

பொருநை நதிக்கரை மருதூர் கிராமத்தில், உழவர் முத்தையா பல ஆண்டுகள் முயன்று அதிக விளைச்சல் தரும் ஒரு புதிய வகை விதை நெல்லை உருவாக்கினார். அவரிடம் அண்டை நிலத்து ஏழை விவசாயிகளும், அவரைப் பலமுறை அவமதித்த அவரது பகைவர்களும்கூட வந்து விதை நெல் கேட்டபோது, முத்தையா மறுப்பின்றித் தன் களஞ்சியத்தைத் திறந்து அனைவருக்கும் இலவசமாகப் பகிர்ந்தளித்தார். அடுத்த பருவத்தில், அண்டை விவசாயிகளின் நிலங்களில் முத்தையாவை விடவும் இருமடங்கு நெற்கதிர்கள் தங்கமாக விளைந்து கொழித்தன. முத்தையாவின் மகன் வருத்தத்தோடு, 'அப்பா! நாம் மட்டும் வைத்துக்கொண்டிருந்தால் இந்நேரம் ஊரிலேயே நாம் மட்டுமே மாபெரும் கோடீஸ்வரராகி இருக்கலாமே; அவர்கள் நம்மை விட அதிக நெல் அறுவடை செய்து செழிப்படைவதைப் பார்க்கும்போது உங்கள் மனதில் ஏக்கம் வரவில்லையா?' என்று கேட்டான். முத்தையா ஆனந்தக் கண்ணீரோடு தன் மகனை அணைத்துக் கூறினார்: 'மகனே! கோடிப் பொற்காசுகளோ அல்லது பேரரசுகளின் நவரத்தினக் கிரீடங்களோ ஒருவனுக்குத் தராத அழியா நிம்மதியை, யாரிடத்திலும் எந்நிலையிலும் பொறாமை கொள்ளாத இந்தத் தூய மன அமைதி தந்துவிடும்! இவ்வுலகில் ஒரு மனிதன் பெறக்கூடிய ஆகச்சிறந்த பெரும்பேறுகளில் இதற்கு இணையான பாக்கியம் வேறெதுவுமே இல்லை!' (விழுப்பேற்றின் அஃதொப்பது இல்லையார் மாட்டும் அழுக்காற்றின் அன்மை பெறின்) என்று போதித்தார்!

Along the fertile banks of the Porunai River, upright farmer Muthiah bred a rare, drought-resistant golden paddy grain after years of meticulous labor. When neighboring sharecroppers—including rival clans who had formerly cheated and insulted him—flocked to his door in desperation for seeds, Muthiah opened his granaries wide, distributing the precious grain to all without retaining a monopoly. In the following harvest, the entire valley blossomed with unprecedented abundance, and several neighbors harvested even higher yields than Muthiah himself. Muthiah's son lamented: Father! Had we kept this secret seed to ourselves, we would be the wealthiest landlords in the realm! Does it not torment your heart to see our rivals prosper even more than us? Muthiah placed a tender hand upon his son's chest, smiling with sublime serenity: My son! Neither imperial vaults of gold nor sovereign crowns can ever purchase the unbroken bliss of an unenvying heart! If a human soul can attain the divine state of harboring zero envy toward anyone on earth (Yaarmaaddum azhukkaatRin anmai peRin), among all the glorious fortunes and spiritual gifts one could ever receive in mortal life, there is none comparable to this supreme treasure of peace! (VizhuppeaRRin ahdhoppadhu illai).