குறள் 241Kural 241
எல்லா உயிர்களிடத்தும் இரக்கம் காட்டி வாழும் அருட்செல்வமே மனிதன் பெறக்கூடிய தலைசிறந்த செல்வமாகும்; ஏனெனில், பொன் பொருள் போன்ற உலகச் செல்வங்கள் இரக்கமற்ற கொடிய மனிதர்களிடம்கூடக் குவிந்து கிடக்கக்கூடும்.
• அருட்செல்வம் = எல்லா உயிர்கள் மீதும் இரக்கம் காட்டும் 'அருள்' என்னும் செல்வமே
• செல்வத்துள் செல்வம் = உலகிலுள்ள செல்வங்கள் எல்லாவற்றிலும் தலைசிறந்த செல்வமாகும்;
• பொருட்செல்வம் = பொன், பொருள், நிலம் போன்ற பொருட்செல்வங்களோ
• பூரியார் கண்ணும் உள = இழிந்த தீய மனிதர்களிடமும் இருக்கக்கூடிய சாதாரண பொருட்களேயாகும்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
வைரப் பெட்டகமும் பறவைகளுக்கு உணவளித்த எளிய உழவனின் அருளும்
கந்துவட்டிக்காரன் நாகப்பன், ஏழை எளியோரின் நிலங்களையும் நகைகளையும் அநியாயமாகப் பறித்து, தன் மாளிகைப் பாதாள அறைகளில் தங்கக் கட்டிகளையும் வைரப் பெட்டகங்களையும் குவித்து வைத்திருந்தான்; ஆனால் அவன் வாசலில் பசியோடு வந்த முதியவர்களையும், தாகத்தால் தவித்த தெருப் பிராணிகளையும் கொடூரமாகக் கல்லெறிந்து விரட்டும் கல்நெஞ்சம் கொண்டவனாக இருந்தான். அதே ஊரின் எல்லையில் வாழ்ந்த எளிய உழவன் கருணாகரன், தன்னிடம் ஒரு காசு கூட இல்லாத போதும், தன் சிறுகூழ் உணவிலும் ஒரு பங்கைத் தன் குடிசை முன் கூடும் காயமடைந்த குருவிகளுக்கும், தாயை இழந்த தெருக் கன்றுகளுக்கும் பரிவோடு பகிர்ந்து அளித்து, அனைவரிடத்தும் உயிர்க்கருணை காட்டி வாழ்ந்தான் (அருட்செல்வம்). ஊருக்கு வந்த சான்றோர் ஒருவர் நாகப்பனின் செல்வச் செருக்கைக் கண்டு கூறினார்: 'நாகப்பனே! பொன்னும் பொருளும் உன்னைப் போன்ற இழிந்த கொடியவர்களிடமும் கூடக் குவிந்து கிடக்கலாம் (பொருட்செல்வம் பூரியார் கண்ணும் உள); ஆனால் எல்லா உயிர்கள் மீதும் பொழியும் இந்த உயிர்க்கருணையே உலகில் எவராலும் அழிக்க முடியாத தலைசிறந்த அருட்செல்வமாகும்' (செல்வத்துள் செல்வம் அருட்செல்வம்) என்று உணர்த்தினார். நாகப்பன் தன் ஆசைப் பொருட்களின் சிறுமையை எண்ணித் தலைகுனிந்தான்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 242Kural 242
நல்வழியில் நின்று ஆராய்ந்து பார்த்து, எல்லா உயிர்களிடமும் இரக்கம் காட்டும் அருளுடைமையைப் பின்பற்றி வாழ வேண்டும்; பல சமய நூல்களையும் தத்துவங்களையும் எவ்வளவு ஆழமாக ஆராய்ந்து பார்த்தாலும், அருளைத் தவிர வேறு சிறந்த துணை எதுவும் இல்லை.
• நல் ஆற்றான் நாடி = நல்ல நெறிமுறைகளின் வழியே சிந்தித்து ஆராய்ந்து
• அருள் ஆள்க = எல்லா உயிர்கள் மீதும் இரக்கம் கொள்ளும் அருளுடைமையைக் கைக்கொண்டு வாழ்க;
• பல் ஆற்றால் தேரினும் = வேறு எந்தெந்தத் தத்துவ சமய வழிகளில் ஆராய்ந்து பார்த்தாலும்
• அஃதே துணை = அந்த அருளுடைமையே உயிருக்கு என்றும் அழியாத மெய்த்துணையாகும்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
பண்டிதரின் தத்துவ வாதமும் காட்டின் நடுவே வழிகண்ட மெய்த்துணையும்
பண்டிதர் சர்வக்ஞர், உலகின் அத்தனை தத்துவ நூல்களையும், மதக் கோட்பாடுகளையும், தருக்க விவாத முறைகளையும் ஆழமாகக் கற்றறிந்தவர்; 'எந்த நூலின் தர்மம் மனிதனுக்கு உண்மையான முக்தியையும் பாதுகாப்பையும் தரும்?' என்பதை அறிவதற்காகப் பல மத அறிஞர்களுடன் பல ஆண்டுகள் விவாதித்தார் (பல்லாற்றால் தேரினும்). ஒருமுறை அடர்ந்த காட்டைக் கடக்கும் போது, கடும் புயல் மழையில் வழிதவறி, விஷப்பாம்பு தீண்டிய ஒரு வேடச் சிறுவன் மரத்தடியில் உயிருக்குப் போராடிக் கொண்டிருப்பதைக் கண்டார். பண்டிதரின் சக சீடர்கள், 'மத விதிகளின்படி இவனைத் தொட்டால் தீட்டு, ஒதுங்கிச் செல்வோம்' என்று தடுத்தனர். ஆனால் பண்டிதரோ, சகல தர்க்கங்களையும் தூக்கி எறிந்துவிட்டு, தன் உயிரையும் பொருட்படுத்தாமல் விஷத்தை உறிஞ்சி எடுத்து, தன் மேலாடையைக் கிழித்துக் கட்டுக் கட்டிச் சிறுவனைக் காப்பாற்றினார். அப்போது சிறுவனின் தாயும் கிராமத்தினரும் கண்ணீருடன் பண்டிதரின் பாதங்களைத் தழுவி, அவரைத் தங்கள் குடிலில் ஏற்றிப் புயலிலிருந்து பாதுகாத்தனர். பண்டிதர் கண்கலங்க உணர்ந்தார்: 'எத்தனை தத்துவ வழிகளில் தேடினாலும், உயிர்கள் மீது காட்டும் இந்த இரக்கமும் அருளுமே இவ்வுலகிலும் மறுவுலகிலும் உயிருக்கு உற்ற அழியாத மெய்த்துணையாகும்' (அஃதே துணை) என்பதை மெய்ப்பித்தார்!
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 243Kural 243
எல்லா உயிர்கள் மீதும் கருணையும் அன்பும் நிறைந்த உள்ளம் கொண்டவர்களுக்கு, இருள் சூழ்ந்த துன்பகரமான நரக உலகத்தில் சென்று விழும் நிலை ஒருபோதும் ஏற்படாது.
• அருள் சேர்ந்த நெஞ்சினார்க்கு = எல்லா உயிர்களிடமும் இரக்கம் கொண்ட அருள் நிறைந்த மனமுடையவர்களுக்கு,
• இருள் சேர்ந்த = அறியாமையும் கொடிய இருளும் சூழ்ந்த
• இன்னா உலகம் புகல் = துன்பம் நிறைந்த நரக உலகத்தில் சென்று விழும் நிலை
• இல்லை = ஒருபோதும் இல்லை.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
சிறைச்சாலைக் காவலனின் இரக்கமும் அமைதியான விடைபெறலும்
அரச பாதாளச் சிறைச்சாலையின் காவலன் மாதவன், மற்ற காவலர்களைப் போலக் கைதிகளைச் சவுக்கால் அடித்துத் துன்புறுத்தாமல், பசியால் வாடிய சிறைக் கைதிகளுக்குக் கனிவோடு கஞ்சி வார்த்து, காயமடைந்த கைதிகளுக்குத் தன் சொந்தப் பணத்தில் மருந்திட்டு, மரண தண்டனைக் கைதிகளின் இறுதிக் கோரிக்கைகளையும் இரக்கத்தோடு நிறைவேற்றி வந்தான் (அருள்சேர்ந்த நெஞ்சினன்). கொடூரமான பிற காவலர்கள் அவனைக் கேலி செய்து, 'நீ நரகத்திற்குப் போவாய்' என்று சிரித்தனர். மாதவனின் இறுதிக் காலம் வந்த போது, சக காவலர்கள் மரண பயத்தால் நடுங்குவது போலன்றி, மாதவனின் முகம் தெய்வீக அமைதியிலும் பேரொளியிலும் பிரகாசித்தது. அவனது கட்டிலருகே நின்ற மருத்துவரிடம் மாதவன் கூறினார்: 'பிற உயிர்களின் துயரத்தைக் கண்டு உருகி உதவி செய்த என் நெஞ்சத்தில் எந்தக் குற்ற உணர்வும் இருளும் இல்லை; நரகத்தின் கொடிய இருள் என்னை ஒருபோதும் அண்டாது' என்றார் (இருள்சேர்ந்த இன்னா உலகம் புகல் இல்லை). அங்கே கூடியிருந்த அனைவரும் உணர்ந்தனர்: உள்ளத்தில் அருள் சுரப்பவர்களுக்கு நரகத்தின் துன்ப உலகம் ஒருபோதும் இல்லை!
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 244Kural 244
இவ்வுலகில் உள்ள பிற உயிர்களைத் தன் உயிர் போல் போற்றிப் பாதுகாத்து, அருளோடு வாழ்பவர்களுக்கு, தன் சொந்த உயிருக்குத் துன்பம் வந்துவிடுமோ என்று அஞ்சி நடுங்கக்கூடிய எந்தவொரு தீவினையும் ஒருபோதும் நேராது.
• மன் உயிர் ஓம்பி = உலகில் நிலைபெற்றுள்ள பிற உயிர்களைப் பாதுகாத்து
• அருள் ஆள்வார்க்கு = அவற்றின் மீது இரக்கம் காட்டி வாழும் அருளாளர்களுக்கு,
• தன் உயிர் அஞ்சும் = தன் சொந்த உயிருக்குத் துன்பம் வந்துவிடுமோ என்று அஞ்சத்தக்க
• வினை = எந்தத் தீவினைகளும் (பாவங்களும்)
• இல் என்ப = உண்டாவதில்லை என்று பெரியோர்கள் கூறுவார்கள்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
காட்டுத் தீயும் பிராணிகளைக் காத்த முதியவரின் அச்சமற்ற நெஞ்சமும்
மலையடிவாரத்தில் வாழ்ந்த முதிய மூலிகை மருத்துவர் சாந்தலிங்கம், காட்டில் காயமடையும் மான்கள், பசியால் வாடும் முயல்கள், கூட்டிலிருந்து கீழே விழும் குருவிக் குஞ்சுகள் என அனைத்து உயிர்களையும் தன் சொந்தக் குழந்தைகள் போலப் போற்றிப் பாதுகாத்து வந்தார் (மன்னுயிர் ஓம்பி அருளாள்வார்). ஒரு கோடைக்காலத்தில், மலையெங்கும் பயங்கரக் காட்டுத்தீ பரவி ஊரை நோக்கி வந்தது; ஊர்மக்கள் அனைவரும் தங்கள் தங்க நகைகளையும் மூட்டைகளையும் தூக்கிக்கொண்டு மரண பயத்தில் அலறியடித்து ஓடினர். ஆனால் சாந்தலிங்கமோ, தன் உயிரைப் பற்றிக் கவலைப்படாமல், ஆசிரமத்தின் கொட்டில்களில் இருந்த காயமடைந்த விலங்குகளின் கட்டுகளை அவிழ்த்து அவற்றை நதிக்கரைக்குக் கடத்தி, பறவைகளின் கூடுகளைக் காப்பாற்றி அமைதியாக நின்றார். ஆச்சரியப்படும் விதமாக, பெருங்காற்று திடீரெனத் திசைமாறி மழை பொழிந்து ஆசிரமத்தைக் காப்பாற்றியது! மக்கள் அவரிடம் 'உங்களுக்குச் சாக பயமில்லையா?' என்று கேட்டபோது, அவர் புன்னகையுடன் கூறினார்: 'பிற உயிர்களைக் காத்து அருள் புரியும் ஒருவனுக்கு, தன் சொந்த உயிருக்கு ஆபத்து வருமோ என்ற பயத்தை உண்டாக்கும் எந்தத் தீவினையும் ஏற்படுவதில்லை' என்றார் (தன்னுயிர் அஞ்சும் வினை இல்)!
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 245Kural 245
எல்லா உயிர்களிடத்தும் இரக்கமும் அருளும் கொண்டு வாழ்பவர்களுக்கு எந்தத் துன்பமும் நேர்வதில்லை; காற்று உலவும் வளம் நிறைந்த இந்த மாபெரும் உலகத்தில் வாழ்வோரே இதற்குச் சான்றாவர்.
• அருள் ஆள்வார்க்கு = எல்லா உயிர்களிடத்தும் கருணை காட்டி வாழும் அருளாளர்களுக்கு
• அல்லல் இல்லை = இவ்வுலகில் ஒருபோதும் துன்பம் ஏற்படுவதில்லை;
• வளி வழங்கும் = காற்று வீசி இயங்குகின்ற
• மல்லல் மா ஞாலம் = வளம் மிகுந்த இந்த மாபெரும் பூமியில் வாழும் மனிதர்களே
• கரி = இதற்கு அழியாத சாட்சியாக விளங்குவர்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
பஞ்சம் வந்த ஊரும் அருளாளரைத் தாங்கி நின்ற பூவுலகமும்
மழையின்றிப் பெரும் பஞ்சம் ஏற்பட்ட காலத்தில், தானிய வியாபாரி ஒருவன் தன் கிடங்குகளைப் பூட்டிவிட்டு மக்களின் பட்டினியைப் பயன்படுத்திப் பத்து மடங்கு விலைக்கு விற்று மக்களை வாட்டி வதைத்தான்; பசியால் மக்கள் அவனது வீட்டைத் தாக்கி, அவனது உடைமைகளைச் சூறையாடி அவனைத் தெருவில் தள்ளினர். ஆனால் அதே ஊரில் வாழ்ந்த எளிய நெசவாளர் சிவநேசன், தன்னிடம் இருந்த கடைசி மூட்டை தானியத்தையும் ஊர் முதியவர்களுக்கும், தெருவோரக் குழந்தைகளுக்கும் பங்கிட்டுக் கொடுத்து, பறவைகளுக்கும் நீரூற்றி அருள் உள்ளத்தோடு வாழ்ந்தார் (அருள் ஆள்வார்). பஞ்சத்தின் உச்சகட்ட நாள்களில் சிவநேசனின் குடும்பம் பட்டினியால் தவிக்கும் நிலை வந்த போது, ஊரிலுள்ள நூற்றுக்கணக்கான எளிய மக்கள் தாங்கள் சேமித்து வைத்திருந்த காட்டுக்கிழங்குகளையும் பழங்களையும் சிவநேசனின் இல்லத்தில் கொண்டுவந்து குவித்து, அவரைத் தங்கள் குலதெய்வம் போல் பாதுகாத்துக் காப்பாற்றினர்! சிவநேசனுக்கு ஒரு துளி துன்பமும் நேரவில்லை (அல்லல் இல்லை). முதியவர்கள் கூறினர்: 'உயிர்களிடத்தில் கருணை காட்டும் மனிதனை இந்த உலகமும் இயற்கை அன்னையுமே கரம் நீட்டித் தாங்கும் என்பதற்கு, காற்று வீசும் இந்த மாபெரும் பூவுலகமே சான்றாகும்' (மல்லன்மா ஞாலங் கரி) என்று வியந்தனர்!
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 246Kural 246
உயிர்களிடத்தில் இரக்கம் காட்டாமல் கொடூரமான தீமைகளைச் செய்து வாழ்கின்றவர்கள், வாழ்க்கையின் உண்மைப் பொருளான தர்மத்தை இழந்து, அறியாமையால் தாம் அடைந்த துன்பங்களை மறந்து வாழ்பவர்கள் ஆவர்.
• அருள் நீங்கி = மற்ற உயிர்கள் மீதான கருணையை விட்டுவிட்டு
• அல்லவை செய்து ஒழுகுவார் = தீய கொடுஞ்செயல்களைச் செய்து வாழ்பவர்களை,
• பொருள் நீங்கி = வாழ்வின் உயர்ந்த மெய்ப்பொருளான அறநெறியை இழந்து
• பொச்சாந்தார் என்பர் = தாம் அடைந்த துன்பங்களை மறந்த அறிவிலிகள் என்று சான்றோர்கள் கூறுவார்கள்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
வேட்டைக் கேளிக்கையும் மனித வாழ்வின் மெய்ப்பொருளை மறந்த இளவரசனும்
இளவரசன் துர்முகன், காட்டில் விளையாட்டாகத் தாய் மான்களையும், பாலூட்டும் முயல்களையும் அம்பெய்து கொன்று கேளிக்கையாகச் சிரித்து வாழ்ந்தான்; எந்த உயிரிடமும் இரக்கம் காட்டாமல், தன் அதிகாரச் செருக்கால் கொடுஞ்செயல்களைச் செய்வதையே பெருமையாகக் கருதினான் (அருள்நீங்கி அல்லவை செய்தொழுகுவார்). அவனது கொடுமையைக் கண்டு தடுத்த அரண்மனை மூதறிஞர் கூறினார்: 'இளவரசே! மற்ற உயிர்களுக்குத் துன்பம் விளைவிக்கும் ஒருவன், வாழ்க்கையின் உண்மையான மெய்ப்பொருளாகிய தர்மத்தை விட்டு விலகிவிட்டான் (பொருள்நீங்கி); மனிதப் பிறவியின் உயர்ந்த குறிக்கோளையும், தீவினைகளால் வரவிருக்கும் கொடிய நரக வேதனைகளையும் மறந்த அறிவிலியாகவே உலகம் உம்மைக் கருதும்' என்று இடித்துரைத்தார் (பொச்சாந்தார் என்பர்). அதே காட்டில் ஒருமுறை வேட்டையாடச் சென்ற போது, குதிரையிலிருந்து முட்புதரில் விழுந்து கால்கள் உடைந்து இரத்தம் சொரியத் தவித்த துர்முகன், வலியால் துடித்த போதுதான் விலங்குகளின் வலியை உணர்ந்து கதறி அழுதான்! சான்றோர் கூறியபடி, அருளற்றவன் தன் வாழ்வின் மெய்ப்பொருளை மறந்த பேதை என்பது மெய்ப்பிக்கப்பட்டது.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 247Kural 247
பொருட்செல்வம் இல்லாதவர்களுக்கு இந்த உலகத்து வாழ்க்கை இன்பமாக அமையாது; அதுபோலவே, உயிர்கள் மீது இரக்கம் காட்டும் அருளுடைமை இல்லாதவர்களுக்கு வீட்டுலகப் பேரின்ப வாழ்க்கை ஒருபோதும் கிடைக்காது.
• பொருள் இல்லார்க்கு = பொருட்செல்வம் இல்லாத ஏழைகளுக்கு
• இவ்வுலகம் இல்லாகியாங்கு = இவ்வுலகத்து வாழ்க்கை இன்பமாய் அமையாதது போல,
• அருள் இல்லார்க்கு = எல்லா உயிர்கள் மீதும் இரக்கம் கொள்ளும் அருட்செல்வம் இல்லாதவர்களுக்கு
• அவ்வுலகம் இல்லை = வீட்டுலகப் பேரின்ப வாழ்க்கை ஒருபோதும் கிட்டாது.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
சந்தைக் கதவுகளும் பரலோகத்தின் அழியாத அருட்கதவுகளும்
செல்வந்தன் ரத்தினவேல், தன் செல்வச் செருக்கால் எளிய மனிதர்களையும் விலங்குகளையும் கொடுமைப்படுத்தி வந்தான்; ஒருமுறை அவர் ஒரு ஞானியிடம் சென்று, 'சுவாமி! நான் எண்ணற்ற கோவில்களுக்குப் பொன் விளக்குகளைத் தானம் செய்திருக்கிறேன்; எனக்கு மோட்ச உலகத்தில் முதல் இடம் கிடைக்குமல்லவா?' என்று கர்வத்தோடு கேட்டான். ஞானி அவனைச் சந்தை வாசலுக்கு அழைத்துச் சென்றார்; அங்கே ஒரு காசு கூட இல்லாத ஏழை ஒருவன் சந்தைக்குள் நுழைய முடியாமல் வாயிலில் காவலர்களால் தடுத்து நிறுத்தப்பட்டுத் தவித்துக் கொண்டிருந்தான். ஞானி சுட்டிக்காட்டினார்: 'ரத்தினவேல்! பார், ஒரு காசு கூடப் பொருட்செல்வம் இல்லாத மனிதனுக்கு இந்த லௌகீக உலக வாழ்க்கையும் சந்தை இன்பங்களும் சாத்தியமில்லாமல் போகிறது அல்லவா? (பொருளில்லார்க்கு இவ்வுலகம் இல்லாகியாங்கு); அதைப்போலவே, மற்ற உயிர்கள் மீது இரக்கம் காட்டும் அருட்செல்வம் இல்லாத கொடிய மனிதர்களுக்கு, எத்தனை பொன்னைக் கொடுத்தாலும் பரலோகப் பேரின்ப வீடுபேறு ஒருபோதும் கிடைக்காது' என்று உணர்த்தினார் (அருளில்லார்க்கு அவ்வுலகம் இல்லை). ரத்தினவேல் தன் தவறான ஆடம்பரப் பக்தியின் போலியுணர்வை உணர்ந்து தலைகுனிந்தான்!
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 248Kural 248
பொருளை இழந்த ஏழைகள்கூடக் காலம் மாறும்போது மீண்டும் முயன்று செல்வத்தைப் பெற்று மலர முடியும்; ஆனால், மனித நேயமும் உயிர்க்கருணையும் இல்லாத அருளற்றவர்கள் அடியோடு அழிந்தவர்களே ஆவர், அவர்கள் ஒருபோதும் உயர்நிலை அடைய முடியாது.
• பொருள் அற்றார் = பொருட்செல்வத்தை இழந்த ஏழைகள்
• ஒருகால் பூப்பர் = ஒரு காலத்தில் மீண்டும் உழைப்பால் செல்வச் செழிப்பைப் பெற்று மலர்வர்;
• அருள் அற்றார் = ஆனால் உள்ளத்தில் கருணையையும் அருளையும் இழந்தவர்களோ
• அற்றார் = அடியோடு அழிந்தவர்களே ஆவர்,
• மற்று ஆதல் அரிது = அவர்கள் மீண்டும் உய்வடைவது மிகவும் அரிதாகும்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
கப்பல் கவிழ்ந்த வணிகரின் மறுமலர்ச்சியும் இரக்கமற்ற பண்ணையாரின் வீழ்ச்சியும்
நேர்மையான கடல் வணிகர் குமரவேல், பெருங்கடல் புயலில் தன் முழுக் கப்பல்களையும் சரக்குகளையும் இழந்து ஒரே நாளில் வறுமையின் எல்லைக்குத் தள்ளப்பட்டுப் பிச்சைக்காரனானான்; ஆனால் அவன் தன் வறுமையிலும் கூடத் தன் குடிசைக்கு வந்த பசித்தோருக்குப் பாசத்தோடு உணவு வழங்கி, உயிர்களிடத்தில் அருள் குறையாமல் வாழ்ந்தான். அதே ஊரில் வாழ்ந்த பணக்காரப் பண்ணையார் பூபதி, தன் ஊழியர்களைச் சவுக்கால் அடித்து, பசியால் கதறிய ஏழைகளை நாய்களை ஏவித் துரத்தும் கல்நெஞ்சம் கொண்ட கொடியவனாக இருந்தான் (அருளற்றான்). ஐந்தாண்டுகள் கழிந்தன: பொருள் இழந்த குமரவேலின் நேர்மையையும் அருளையும் கண்ட அண்டை நாட்டு வணிகர்கள் அவனுக்குப் புதிய கப்பல்களை அன்புடன் தந்து உதவினர்; குமரவேல் உழைத்து மீண்டும் பெரும் கோடீஸ்வரனாக மலர்ச்சி கண்டான் (பொருளற்றார் பூப்பர் ஒருகால்)! ஆனால், பூபதியோ தன் கொடூரக் குணத்தால் ஒட்டுமொத்த ஊரின் வெறுப்பையும் சாபத்தையும் பெற்று, குடும்பத்தாராலும் கைவிடப்பட்டு, மனநலம் பிறழ்ந்து தனிமையில் செத்து மடிந்தான் (அருளற்றார் அற்றார் மற்றாதல் அரிது)! உலகம் கண்டது: பொருளை இழந்தவன் மீண்டும் பெற்றுவிடலாம்; ஆனால் உள்ளத்தில் அருளை இழந்தவன் அடியோடு அழிந்துபோவான் என்பது மெய்ப்பிக்கப்பட்டது.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 249Kural 249
உள்ளத்தில் உயிர்க்கருணை இல்லாத ஒருவன் செய்யும் தான தர்மங்களை ஆராய்ந்து பார்த்தால், அது அறிவுத் தெளிவு இல்லாத ஒருவன் மெய்த்தத்துவ நூலின் உண்மைப் பொருளை உணர்ந்துவிட்டது போன்ற செயலாகும்.
• தேரின் = ஆழமாக ஆராய்ந்து பார்த்தால்,
• அருளாதான் செய்யும் அறம் = உள்ளத்தில் கருணை இல்லாத கொடியவன் செய்யும் அறச்செயலானது,
• தெருளாதான் = அறிவுத் தெளிவில்லாத பேதை ஒருவன்
• மெய்ப்பொருள் கண்டற்றால் = மெய்ந்நூலின் உண்மைப் பொருளை உணர்ந்தது போன்ற செயலாகும்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
வெள்ளித் தேரின் பகட்டும் துறவியின் பார்வையில் போலித் தர்மமும்
நிலப்பிரபு மாணிக்கவேல், தன் வயல்களில் வேலை செய்த ஏழை விவசாயிகளின் கூலியைப் பிடுங்கி, மாட்டு வண்டிகளை இழுத்த எருதுகளை இரக்கமின்றிச் சாட்டையால் ரத்தம் சொட்டச் சொட்ட அடித்துத் துன்புறுத்துவான்; ஆனால் ஊரார் தன்னை மிகப்பெரிய தர்மவான் என்று மெச்ச வேண்டும் என்பதற்காக, பல லட்சம் பொற்காசுகளைச் செலவு செய்து ஊர்க் கோவிலுக்குப் பிரம்மாண்டமான வெள்ளித் தேர் ஒன்றைச் செய்து தானமாக வழங்கினான். ஊரெல்லாம் கூடி அந்தத் தேரோட்ட விழாவைக் கொண்டாடிய போது, ஊரின் எல்லையில் இருந்த தவசிரேஷ்டர் ஒருவர் அந்த விழாவிற்கு வர மறுத்துவிட்டார். ஆத்திரமடைந்த மாணிக்கவேல் அவரிடம் சென்று, 'நான் இவ்வளவு பெரிய அறச்செயலைச் செய்திருக்கிறேன், அதை ஆசீர்வதிக்க வராமல் புறக்கணிப்பது ஏன்?' என்று ஆணவத்தோடு கேட்டான். துறவி அமைதியாகக் கூறினார்: 'மாணிக்கவேல்! தன் கண்முன்னே வாழும் எளிய மனிதர்களையும் வாயில்லாப் பிராணிகளையும் துன்புறுத்தும் ஒருவன் செய்யும் தர்மங்களை ஆராய்ந்து பார்த்தால் (தேரின் அருளாதான் செய்யும் அறம்), அது தத்துவ அறிவோ ஆன்ம ஞானமோ இல்லாத ஒரு பேதை தான் வேதங்களின் மெய்ப்பொருளை உணர்ந்துவிட்டதாகக் கூறும் வெற்றுப் பிதற்றலைப் போன்றதாகும் (தெருளாதான் மெய்ப்பொருள் கண்டற்றால்)! உயிர்க்கருணை இல்லாத தர்மம் வெறும் வேஷமே தவிர அறமாகாது' என்றார். மாணிக்கவேல் தன் போலிப் பகட்டை எண்ணித் தலைகுனிந்தான்!
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 250Kural 250
அருளற்ற ஒருவன் தன்னைவிட எளியவர்களையும் வாயில்லாப் பிராணிகளையும் துன்புறுத்தத் துணியும் போது, தன்னைவிட அதிக வலிமை கொண்டவர் முன்னால் தான் பயந்து நடுங்கி நிற்கும் கையறு நிலையை எண்ணிப் பார்க்க வேண்டும்; அப்பொழுது அவனுக்கு உயிர்க்கருணை பிறக்கும்.
• தான் தன்னின் = ஒருவன் தம்மைக் காட்டிலும்
• மெலியார் மேல் செல்லுமிடத்து = எளியவர்கள் மற்றும் பலவீனமான உயிர்கள் மீது வன்முறை செலுத்தத் துணியும் போது,
• வலியார் முன் = தன்னை விட அதிக வலிமை உடையவர்களின் முன்னால்
• தன்னை நினைக்க = தான் அஞ்சி நடுங்கி நிற்கும் நிலையை நினைத்துப் பார்க்க வேண்டும்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
படைத்தளபதியின் சாட்டையும் மிரண்டு பாய்ந்த முரட்டுக் காளையும்
படைத்தளபதி விக்கிரமன், தன் போர்க் குதிரையில் திமிரோடு பவனி வந்த போது, வழியில் விறகுச் சுமையோடு மெதுவாக நடந்து சென்ற முதிய ஏழை விவசாயியைப் பார்த்து ஆத்திரமடைந்து, 'வழியை விட்டு விலகு' என்று சாட்டையை ஓங்கி அடிக்கப் பாய்ந்தான் (மெலியார்மேல் செல்லுமிடத்து). அதே விநாடியில், அரச பண்ணையிலிருந்து கயிறறுத்துக் கொண்டு ஓடிவந்த ஒரு வெறிபிடித்த முரட்டுக் காளை, சீறிக்கொண்டு விக்கிரமனை நோக்கிப் பாய்ந்தது! குதிரையிலிருந்து தூக்கி எறியப்பட்ட தளபதி, சேற்றில் விழுந்து தன் வாளை உருவக்கூட முடியாமல், காளையின் கூரிய கொம்புகளுக்கு முன்னால் மரண பயத்தில் நடுங்கி அலறினான் (வலியார்முன் தன்னை நினைக்க). அப்போது அந்த முதிய விவசாயி சற்றும் தயங்காமல், தன் கையிலிருந்த காய்ந்த விறகுக் கட்டைகளை வேகமாகத் தட்டிப் பெருத்த ஓசையெழுப்பி, காளையின் கவனத்தைத் தன் பக்கம் திருப்பி, தளபதியை மரணத்தின் பிடியிலிருந்து மீட்டார்! தரையில் நடுங்கிக் கிடந்த விக்கிரமன், 'நாம் எளியவர்களைத் துன்புறுத்த நினைக்கும் போது, நம்மை விட வலிமையானவர் முன் நாம் எப்படி அஞ்சி நடுங்குவோம் என்பதை உணர வேண்டும்' என்ற பேருண்மையை மெய்சிலிர்க்க உணர்ந்து முதியவரின் பாதங்களில் விழுந்து மன்னிப்புக் கேட்டான்!
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.