திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள் 244

மலையடிவாரத்தில் வாழ்ந்த முதிய மூலிகை மருத்துவர் சாந்தலிங்கம், காட்டில் காயமடையும் மான்கள், பசியால் வாடும் முயல்கள், கூட்டிலிருந்து கீழே விழும் குருவிக் குஞ்சுகள் என அனைத்து உயிர்களையும் தன் சொந்தக் குழந்தைகள் போலப் போற்றிப் பாதுகாத்து வந்தார் (மன்னுயிர் ஓம்பி அருளாள்வார்). ஒரு கோடைக்காலத்தில், மலையெங்கும் பயங்கரக் காட்டுத்தீ பரவி ஊரை நோக்கி வந்தது; ஊர்மக்கள் அனைவரும் தங்கள் தங்க நகைகளையும் மூட்டைகளையும் தூக்கிக்கொண்டு மரண பயத்தில் அலறியடித்து ஓடினர். ஆனால் சாந்தலிங்கமோ, தன் உயிரைப் பற்றிக் கவலைப்படாமல், ஆசிரமத்தின் கொட்டில்களில் இருந்த காயமடைந்த விலங்குகளின் கட்டுகளை அவிழ்த்து அவற்றை நதிக்கரைக்குக் கடத்தி, பறவைகளின் கூடுகளைக் காப்பாற்றி அமைதியாக நின்றார். ஆச்சரியப்படும் விதமாக, பெருங்காற்று திடீரெனத் திசைமாறி மழை பொழிந்து ஆசிரமத்தைக் காப்பாற்றியது! மக்கள் அவரிடம் 'உங்களுக்குச் சாக பயமில்லையா?' என்று கேட்டபோது, அவர் புன்னகையுடன் கூறினார்: 'பிற உயிர்களைக் காத்து அருள் புரியும் ஒருவனுக்கு, தன் சொந்த உயிருக்கு ஆபத்து வருமோ என்ற பயத்தை உண்டாக்கும் எந்தத் தீவினையும் ஏற்படுவதில்லை' என்றார் (தன்னுயிர் அஞ்சும் வினை இல்)!

At the foot of the Blue Ridge, an elderly herbal healer named Santhalingam spent his days sheltering orphaned deer, nursing broken-winged doves, and feeding starving woodland creatures as though they were his own flesh and blood (Mannuyir ombi arulaalvaar). One scorching midsummer noon, an apocalyptic wildfire swept down the dry pine slopes, roaring toward the valley settlements. Terrified villagers abandoned their homes, shrieking in hysteria as they fled with sacks of silver. Santhalingam, however, remained utterly serene: ignoring his personal safety, he unfastened the stables of injured fawns, carried nests of fledgling birds to the safety of the riverbank, and sheltered frightened badgers inside his stone water cellar. Miraculously, a sudden mountain squall reversed the gale, dousing the flames inches from his sanctuary. When villagers returned in awe, asking how he remained so fearless before death, the healer smiled: When a person lives solely to protect and nurture all living creatures with boundless grace, no terrifying deed or karmic dread can ever arise to shake his soul with fear! (Thannuyir anjum vinai il).