திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள் 241

கந்துவட்டிக்காரன் நாகப்பன், ஏழை எளியோரின் நிலங்களையும் நகைகளையும் அநியாயமாகப் பறித்து, தன் மாளிகைப் பாதாள அறைகளில் தங்கக் கட்டிகளையும் வைரப் பெட்டகங்களையும் குவித்து வைத்திருந்தான்; ஆனால் அவன் வாசலில் பசியோடு வந்த முதியவர்களையும், தாகத்தால் தவித்த தெருப் பிராணிகளையும் கொடூரமாகக் கல்லெறிந்து விரட்டும் கல்நெஞ்சம் கொண்டவனாக இருந்தான். அதே ஊரின் எல்லையில் வாழ்ந்த எளிய உழவன் கருணாகரன், தன்னிடம் ஒரு காசு கூட இல்லாத போதும், தன் சிறுகூழ் உணவிலும் ஒரு பங்கைத் தன் குடிசை முன் கூடும் காயமடைந்த குருவிகளுக்கும், தாயை இழந்த தெருக் கன்றுகளுக்கும் பரிவோடு பகிர்ந்து அளித்து, அனைவரிடத்தும் உயிர்க்கருணை காட்டி வாழ்ந்தான் (அருட்செல்வம்). ஊருக்கு வந்த சான்றோர் ஒருவர் நாகப்பனின் செல்வச் செருக்கைக் கண்டு கூறினார்: 'நாகப்பனே! பொன்னும் பொருளும் உன்னைப் போன்ற இழிந்த கொடியவர்களிடமும் கூடக் குவிந்து கிடக்கலாம் (பொருட்செல்வம் பூரியார் கண்ணும் உள); ஆனால் எல்லா உயிர்கள் மீதும் பொழியும் இந்த உயிர்க்கருணையே உலகில் எவராலும் அழிக்க முடியாத தலைசிறந்த அருட்செல்வமாகும்' (செல்வத்துள் செல்வம் அருட்செல்வம்) என்று உணர்த்தினார். நாகப்பன் தன் ஆசைப் பொருட்களின் சிறுமையை எண்ணித் தலைகுனிந்தான்.

Extortionist moneylender Nagappan ruthlessly foreclosed on the ancestral farmlands and family heirlooms of destitute debtors, stacking subterranean iron vaults with gold ingots and sparkling diamond chests. Yet, beneath his silk robes beat a stony, merciless heart: he routinely hurled jagged rocks at injured stray animals seeking shade and unleashed hounds on starving beggar children crying at his threshold. On the dusty edge of the same village lived an impoverished tenant farmer named Karunakaran in a palm-thatched hut. Though he owned not a single silver coin, Karunakaran's spirit overflowed with radiant empathy: he faithfully shared his single daily bowl of rice porridge with wounded sparrows nesting under his eaves, bandaged injured calves, and comforted sick village elders with gentle tenderness (Arutselvam). Observing Nagappan boasting of his wealth at a civic assembly, an itinerant philosopher declared: Nagappan! Gold, land, and silver can be amassed even by the vilest, most degraded tyrants on earth (Porutselvam pooriyar kaNNum uLa); but the boundless, selfless grace that bleeds for the pain of all living beings is the supreme, incorruptible crown of all treasures! (Selvathul selvam arutselvam). Humbled by the truth, Nagappan gazed at his cold gold with sudden shame.