குறள் 911Kural 911
உள்ளத்தில் உண்மையான அன்பு இல்லாமல் செல்வத்தைப் பறிப்பதற்காக மட்டுமே பழகும் விலைமகளிர் பேசும் மாயையான இனிய பேச்சு, அவர்களை நம்புபவர்களுக்குப் பெருந்துன்பத்தையும் பேரழிவையுமே தரும்.
• அன்பின் விழையார் = உண்மையான அன்பின்றி,
• பொருள்விழையும் ஆய்தொடியார் = செல்வத்தை விரும்பும் விலைமகளிரின்,
• இன்சொல் = போலியான இனிய சொல்,
• இழுக்குத் தரும் = பெருந்துன்பத்தையே தரும்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
புகார் நகர வணிகமும் விலைமகளின் கபட இனிய பேச்சை நம்பிப் பூர்வீகக் கப்பல்களை இழந்து நடுத்தெருவில் நின்ற இளம் வணிகன் மாறனும்
புகார் நகரத்தின் நறுமணப் பொருள் சந்தையில் தன் பெற்றோரின் உழைப்பால் வந்த மூன்று சரக்குக் கப்பல்களுக்கும் பெரும் செல்வத்திற்கும் ஒரே வாரிசாக விளங்கினான் இளம் வணிகன் மாறன்; ஆனால், கடற்கரை ஆடம்பர விடுதியில் வசந்தசேனை என்ற விலைமகளின் அழகிலும், அவள் அணிந்திருந்த வளையல் நயப்பிலும் மயங்கினான் (ஆய்தொடியாள்). மாறனின் செல்வத்தின் மீது மட்டுமே கண் வைத்த அவள், உள்ளத்தில் எள்ளளவும் அன்பின்றி, 'நீங்களே என் உயிர், உங்கள் அன்பைத் தவிர எனக்கு வேறெதுவும் வேண்டாம்' என்று தேன் சொட்டும் பொய்யான வார்த்தைகளைப் பேசினாள் (அன்பின் விழையாது பொருள் விழைந்தாள்); அவளது நயவஞ்சக இன்சொற்களை உண்மை என நம்பிய மாறன், இரண்டே ஆண்டுகளில் வைர நகைகளையும், கப்பல்களையும், பூர்வீக மாளிகையையும் விற்று அவள் காலடியில் கொட்டினான் (இன்சொல்). கடைசிப் பொற்காசும் கரைந்து கிழிந்த ஆடையோடு அவளது வாசற்படிக்கு வந்தபோது, 'யாரோ பிச்சைக்காரன் உள்ளே நுழைகிறான், வெளியே தள்ளுங்கள்' என்று காவலாளிகளை விட்டு அவனைத் தெருவில் அடித்துத் துரத்தினாள் வசந்தசேனை (இழுக்குத் தந்தது). சேற்றில் அழுது புரண்ட மாறனைத் தூக்கி நிறுத்திய தந்தையின் முதிய கணக்கர் ராமன், 'மாறா! உள்ளத்தில் உண்மையான அன்பின்றிச் செல்வத்தைப் பறிப்பதையே குறிக்கோளாகக் கொண்ட விலைமகளிரின் (அன்பின் விழையார் பொருள்விழையும் ஆய்தொடியார்), கபடமான இனிய வார்த்தைகளை நம்பி மயங்குபவர்களுக்கு (இன்சொல்), இறுதியில் தீராத அவமானமும் பேரழிவுமே மிஞ்சும்!' (இழுக்குத் தரும்) என்று கண்ணீரோடு உணர்த்தினார்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 912Kural 912
ஒருவனிடம் கிடைக்கும் பொருளைக் கணக்கிட்டு, அதற்குத் தகுந்தாற்போல் போலியான நற்பண்புகளைப் பேசும் பண்பற்ற விலைமகளிரின் வஞ்சக நோக்கத்தை உணர்ந்து, அவர்களைச் சேராமல் அறவே விலக்கிவிட வேண்டும்.
• பயன்தூக்கி = ஆதாயத்தைக் கணக்கிட்டு,
• பண்புரைக்கும் பண்பின் மகளிர் = நல்லவரைப் போலப் பேசும் பண்பற்ற விலைமகளிரின்,
• நயன்தூக்கி = கபடமான நடத்தையை ஆராய்ந்து,
• நள்ளாவிடல் = சேராமல் அறவே விலக்குக.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
மதுரைப் பொற்கொல்லர் பட்டறையும் செல்வத்தைக் கணக்கிட்டு நற்பண்பு பேசிய விலைமகளின் வஞ்சகத்தை உணர்ந்து விலகிய மணிசேகரனும்
மதுரை மாநகரப் பொற்கொல்லர் அங்காடியில் தன் அற்புதக் கைத்திறனால் கோவில் மணிமகுடங்களைச் செய்து முந்நூறு பொற்காசுகளைப் பரிசாகப் பெற்றான் இளம் பொற்கொல்லன் மணிசேகரன்; அவனிடம் குவிந்த பொன்னை அறிந்து கொண்ட மணிமேகலை என்ற விலைமகள், அவனது பணப்பையை மனதிற்குள் கணக்கிட்டு (பயன்தூக்கி), தான் ஏதோ பக்திமானைப் போலவும் பண்புள்ள உத்தமியைப் போலவும் இனிமையாகப் பேசி அவனைத் தன் வலையில் வீழ்த்த முயன்றாள் (பண்புரைக்கும் பண்பில் மகள்). ஒரு நாள் அவளது மாளிகைக்கு மாணிக்க மாலையை வழங்கச் சென்ற மணிசேகரன், திரைக்குப் பின்னால் அவள் தன் பணிப்பெண்ணிடம், 'அந்தப் பொற்கொல்லன் ஒரு முட்டாள்; மூன்று மாதத்தில் அவனது கடைசிப் பொற்காசையும் பறித்து நடுத்தெருவில் விரட்டுவேன்' என்று ஏளனமாகப் பேசியதை நேரில் கேட்டு அவளது கபட நோக்கத்தை முழுமையாகப் புரிந்து கொண்டான் (நயன்தூக்கினான்). உடனே அவளது போலி அன்பை உதறித் தள்ளிவிட்டு, அவளோடு இருந்த தொடர்புகளை அறவே துண்டித்துத் தன் மானத்தைக் காப்பாற்றிக் கொண்டான் (நள்ளாவிட்டான்). மணிசேகரனின் விவேகத்தைப் பாராட்டிய அவனது குரு பெரியசாமி, 'மணிசேகரா! ஒருவனிடம் கிடைக்கும் ஆதாயத்தைக் கணக்கிட்டுப் போலியாகப் பண்பு பேசி ஏமாற்றும் விலைமகளிரின் (பயன்தூக்கிப் பண்புரைக்கும் பண்பின் மகளிர்), வஞ்சக நோக்கத்தை முன்னதாகவே ஆராய்ந்துணர்ந்து (நயன்தூக்கி), அவர்களை ஒருபோதும் சேராமல் அறவே விலக்கிவிட வேண்டும்!' (நள்ளா விடல்) என்று ஆசீர்வதித்தார்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 913Kural 913
பணத்திற்காக மட்டுமே உடலால் பழகும் விலைமகளிரின் பொய்யான தழுவல், கும்மிருட்டான அறையில் எவ்வித உணர்வுமின்றி அந்நியப் பிணத்தைக் கூலிக்காக அணைத்துக் கிடப்பதற்கு ஒப்பாகும்.
• பொருட்பெண்டிர் = பணத்தை விரும்பும் விலைமகளிரின்,
• பொய்ம்மை முயக்கம் = பொய்யான அணைப்பு,
• இருட்டறையில் = இருட்டு அறையில்,
• ஏதில் பிணந்தழீஇ அற்று = முன்பின் அறியாத அந்நியப் பிணத்தைத் தழுவுவது போன்றதாகும்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
காஞ்சி பட்டு மாளிகையும் பணத்திற்காகப் பொய்யாகத் தழுவிய விலைமகளின் அருவருப்பைக் கண்டு விழிப்படைந்த இளைஞன் சந்திரனும்
காஞ்சி மாநகரத்துப் பட்டு வணிகக் குடும்பத்து வாரிசான சந்திரன், உண்மையான அன்பை நாடுவதாக எண்ணிச் சித்திரலேகா என்ற விலைமகளின் மாளிகையை அடைக்கலமாக நாடினான்; அவளும் பட்டுத் திரைகளுக்கு நடுவே அவனைக் காதலனைப் போல அணைத்து, 'உன்னைத் தவிர எனக்கு வேறொருவர் இல்லை' என்று பொய்யான பாசத்தை நடித்தாள் (பொருட்பெண்டிர் பொய்ம்மை முயக்கம்). ஒரு நாள் நள்ளிரவில் தன் நவரத்தின மோதிரத்தை மறந்து வைத்துவிட்டுத் திரும்பிய சந்திரன், திரைமறைவில் சித்திரலேகா வெந்நீரால் உடலைத் தேய்த்துக் கழுவியபடி, 'அந்தச் சந்திரனையும் அவன் தொடுதலையும் நினைத்தாலே எனக்கு அருவருப்பாக இருக்கிறது; அவன் தரும் பொற்காசுகளுக்காகத்தானே அவனைச் சகித்துக் கொள்ள வேண்டியிருக்கிறது' என்று பணிப்பெண்ணிடம் குமட்டி அழுது புலம்பியதை நேரில் கண்டான். இருளில் உறைந்துபோன சந்திரன், தன் மீது காட்டிய அணைப்பு அன்பினால் வந்ததல்ல, கூலிக்காக இருட்டறையில் ஒரு பிணத்தைக் கட்டித் தழுவுவது போன்ற உணர்வற்ற நயவஞ்சகம் என்பதை உணர்ந்து நடுங்கினான் (இருட்டறையில் ஏதில் பிணந்தழீஇயற்று). விடிந்ததும் அவளது மாயவலையை அறுத்துத் தன் மாமா சோமுவிடம் வந்து கண்ணீர் சிந்திய சந்திரனை அணைத்து, 'சந்திரா! பணத்திற்காக மட்டுமே உடலால் உறவுகொள்ளும் விலைமகளிரின் பொய்யான தழுவல் (பொருட்பெண்டிர் பொய்ம்மை முயக்கம்), இருட்டு அறையில் உணர்வேதுமின்றி அந்நியப் பிணத்தைக் கூலிக்காக அணைத்துக் கிடப்பதற்கு ஒப்பாகும்!' (இருட்டறையில் ஏதில் பிணந்தழீஇ அற்று) என்று தெளிவுபடுத்தினார்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 914Kural 914
பணத்தையே முதன்மையாகக் கொண்ட விலைமகளிரின் இழிவான அற்ப இன்பத்தை, அருளும் கருணையுமே உண்மையான செல்வம் என்று ஆராய்ந்து உணரும் நல்லறிவு கொண்ட சான்றோர்கள் ஒருபோதும் தீண்ட மாட்டார்கள்.
• பொருட்பொருளார் = பணத்தையே குறிக்கோளாகக் கொண்ட விலைமகளிரின்,
• புன்னலம் தோயார் = அற்ப இன்பத்தைத் தீண்டமாட்டார்,
• அருட்பொருள் ஆயும் = அருளொழுக்கத்தை ஆராயும்,
• அறிவினவர் = அறிவுடைய சான்றோர்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
மருதூர் மூலிகை மருத்துவக் கூடமும் ஏழை எளியோர்க்கு அருளறம் புரிந்து விலைமகளிரின் அற்ப இன்பத்தை உதறித் தள்ளிய மருத்துவர் இளவழுதியும்
மருதூர் கிராமத்தின் மூலிகை மருத்துவக் கூடத்தில் ஏழை எளிய நோயாளிகளுக்கும், ஆதரவற்ற குழந்தைகளுக்கும் இரவும் பகலும் இலவசமாக மருத்துவம் செய்து உயிர்களைக் காக்கும் பெரும் அருட்பணியில் ஈடுபட்டிருந்தான் இளம் மருத்துவன் இளவழுதி (அருட்பொருள் ஆயும் அறிவினன்). அவனது பணக்கார நண்பன், 'இளமைப் பருவத்தில் நோயாளிகளோடு முடங்கிக் கிடக்காதே; ஆடம்பர மாளிகைக்கு வா, வானத்துத் தேவதைகளைப் போன்ற விலைமகளிரின் இன்பத்தை அனுபவிக்கலாம்' என்று அவனை வற்புறுத்தி அழைத்தான்; அங்கே தங்க ஆபரணங்களை அணிந்த விலைமகள் ஒருத்தி இளவழுதியை மயக்க முயன்றபோது, அவளது கண்களில் மனிதநேயமோ பாசமோ இன்றி, வெறும் பொற்காசுக்கான பேராசை மட்டுமே மின்னியதை அவன் கண்டான். அவளது அற்பமான சிற்றின்பத்தை மனதாலும் தீண்டாமல் பின்வாங்கிய இளவழுதி (புன்னலம் தோயான்), தன் நண்பனைப் பார்த்து, 'நண்பா! எளிய உயிர்களைக் காத்து அன்பையும் கருணையையும் உலகிற்கு வழங்குவதே மனித வாழ்வின் உண்மையான செல்வம்; அருளையும் அறத்தையுமே உயர்ந்த செல்வமாக ஆராய்ந்து வாழும் பேரறிவாளர்கள் (அருட்பொருள் ஆயும் அறிவினவர்), பணத்தையே முதன்மையாகக் கருதும் விலைமகளிரின் அற்பமான இழிவான சிற்றின்பத்தை ஒருபோதும் தீண்டவே மாட்டார்கள்!' (பொருட்பொருளார் புன்னலம் தோயார்) என்று கூறிவிட்டுத் தன் மருத்துவப் பணிக்குத் திரும்பினான்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 915Kural 915
இயற்கையான நுண்ணறிவும் சிறந்த கல்வியறிவும் கொண்ட பெருமைமிக்க சான்றோர்கள், பணம் கொடுப்பவர் எவருக்கும் பொதுவாக உடலை விற்கும் பொதுமகளிரின் இழிவான அற்ப இன்பத்தை ஒருபோதும் தீண்ட மாட்டார்கள்.
• பொதுநலத்தார் = எவருக்கும் பொதுவாக இன்பம் விற்கும் மகளிரின்,
• புன்னலம் தோயார் = அற்ப இன்பத்தை நாடமாட்டார்,
• மதிநலத்தின் = நுண்ணறிவாலும் கல்வியறிவாலும்,
• மாண்ட அறிவினவர் = சிறந்த உயர்ந்த சான்றோர்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
உறையூர் தமிழ்ச் சங்கமும் பொதுமகளிரின் அற்ப வலையில் சிக்கிய தோழனை மீட்ட விவேகப் புலவர் இளங்கீரனும்
உறையூர் தமிழ்ச் சங்கத்தின் இளம் புலவன் இளங்கீரன், கூரிய பகுத்தறிவும் ஆழ்ந்த கல்விப் புலமையும் ஒருங்கே வாய்க்கப்பெற்ற மாபெரும் சான்றோனாக விளங்கினான் (மதிநலத்தின் மாண்ட அறிவினன்); அவனது நண்பன் திருமலை, கவிதைப் போட்டியில் தோல்வியடைந்த விரக்தியில் கடற்கரைச் சிற்றின்ப விடுதிகளுக்குச் சென்று, பொற்காசு கொடுப்பவர் அனைவருக்கும் பொதுவாக இன்பம் விற்கும் விலைமகளின் வலையில் விழுந்தான். நண்பனை மீட்க எண்ணிய இளங்கீரன் அந்த விடுதிக்குச் சென்றபோது, ஒரே மாலையில் மூன்று குடிகார வணிகர்கள் வந்து பொற்காசுகளை எறிந்துவிட்டு அதே விலைமகளிடம் சென்றதைக் கண்டான்; வெளியே வந்த திருமலையின் தோள்களைப் பற்றிய இளங்கீரன், 'திருமலை! காசு கொடுக்கும் எவருக்கும் உடலையும் போலிப் புன்னகையையும் விற்கும் இவளது இன்பம் அற்பமான சாக்கடை போன்றது (பொதுநலத்தார் புன்னலம்); அழியாத இலக்கியப் படைப்புகளைச் செய்ய வேண்டிய உன் மேன்மையான மனம் இத்தகைய பொதுச் சிற்றின்பத்தில் மூழ்கலாமா?' என்று அவனது மனக் கண்ணைத் திறந்தான். தன் தவறை உணர்ந்து கண்ணீர் சிந்திய நண்பனை அணைத்த இளங்கீரன், 'இயற்கையான நுண்ணறிவும் சிறந்த கல்வி ஞானமும் கொண்ட உயர்ந்த சான்றோர்கள் (மதிநலத்தின் மாண்ட அறிவினவர்), எவருக்கும் பொதுவாக இன்பம் விற்கும் பொதுமகளிரின் அற்பமான இழிந்த இன்பத்தை ஒருபோதும் விரும்பவே மாட்டார்கள்!' (பொதுநலத்தார் புன்னலம் தோயார்) என்று அறிவுறுத்தி மீட்டான்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 916Kural 916
அழகு மற்றும் ஆடல் திறனால் செருக்குற்றுத் தம் அற்ப இன்பத்தைப் பலருக்கும் விற்கும் விலைமகளிரின் தோள்களை, நல்லொழுக்கத்தாலும் அறிவாலும் தம் நற்புகழை உலகில் பரப்ப விரும்பும் சான்றோர்கள் ஒருபோதும் தீண்ட மாட்டார்கள்.
• தந்நலம் பாரிப்பார் = ஒழுக்கத்தால் தம் புகழைப் பரப்ப விரும்பும் பெரியோர்,
• தகைசெருக்கி = அழகு ஆடல் ஆகியவற்றால் கர்வமடைந்து,
• புன்னலம் பாரிப்பார் தோள் = அற்ப இன்பத்தைப் பலருக்கும் விற்கும் விலைமகளிரின் தோளை,
• தோயார் = தீண்ட மாட்டார்கள்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
தஞ்சைக் கலைக்கூடமும் நல்லொழுக்கப் புகழைக் காக்க எண்ணி ஆடம்பர நடன மங்கையின் மயக்கத்தை உதறிய சிற்பி சோமநாதனும்
தஞ்சாவூர்ப் பெருங்கோவில் சிற்பக் கூடத்தில் தெய்வீகக் கற்றூண்களைச் செதுக்கும் பெரும் பணியில் ஈடுபட்டிருந்தான் இளம் தலைமைச் சிற்பி சோமநாதன்; தன் கலையறிவாலும் நல்லொழுக்கத்தாலும் தன் குலத்தின் நற்புகழை உலகெங்கும் பரப்ப வேண்டும் என்பதே அவனது வாழ்வின் இலட்சியமாக இருந்தது (தந்நலம் பாரிப்பவன்). அவனது பேரழகையும் புகழையும் கண்ட மதுரவாணி என்ற விலைமகள், தன் அழகிலும் ஆடல் திறனிலும் மமதை கொண்டு (தகைசெருக்கி), எவரிடமும் விற்கும் தன் அற்ப இன்பத்தை சோமநாதனுக்கும் தந்து அவனைத் தன் காலடியில் விழ வைக்க முனைந்தாள் (புன்னலம் பாரிப்பவள்). அவளது ஆடம்பரப் பல்லக்கு வாசலில் வந்து நின்றபோதும், சோமநாதன் தன் உளியை விட்டு எழாமல், 'அழகு அழியும், பணம் கரையும்; ஆனால் ஒழுக்கமும் கலையும் மட்டுமே வரலாற்றில் வாழும்' என்று கூறி அவளது அழைப்பை முற்றிலுமாக நிராகரித்துத் தன் தோய்வைத் தவிர்த்தான் (தோள் தோயான்). அவனது நெஞ்சுரத்தைக் கண்ட மூத்த பெருந்தச்சன் குணபத்திரன், 'சோமநாதா! நல்லொழுக்கத்தாலும் கலைஞானத்தாலும் தங்களின் நற்புகழை உலகில் பரப்ப விரும்பும் உயர்ந்த சான்றோர்கள் (தந்நலம் பாரிப்பார்), அழகு, ஆடல் ஆகியவற்றால் செருக்குற்றுத் தம் அற்ப இன்பத்தைப் பலருக்கும் விற்கும் விலைமகளிரின் தோள்களை ஒருபோதும் தீண்டவே மாட்டார்கள்!' (தகைசெருக்கிப் புன்னலம் பாரிப்பார் தோள் தோயார்) என்று போற்றினார்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 917Kural 917
மனதில் பணத்தையும் நகைகளையுமே நினைத்துக் கொண்டு உடலால் மட்டும் போலி உறவுகொள்ளும் விலைமகளிரின் தோள்களை, புலனடக்கமும் ஒழுக்க உறுதியும் இல்லாத பலவீனமானவர்களே நாடி மயங்குவார்கள்.
• பிறநெஞ்சிற் பேணி = மனதில் பணத்தை மட்டுமே விரும்பி,
• புணர்பவர் தோள் = உடலால் கூடும் விலைமகளிரின் தோளை,
• நிறைநெஞ்சம் இல்லவர் = மனக்கட்டுப்பாடு இல்லாதவர்களே,
• தோய்வார் = தழுவி மயங்குவர்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
உறையூர் நெசவுப் பட்டறையும் மனக்கட்டுப்பாடு இன்றி விலைமகளின் போலி அணைப்பில் மயங்கித் தறியை இழந்த பொன்னம்பலமும்
உறையூர்ப் பட்டு நெசவாளர் குடியில் பொன் சரிகை ஆடைகளை நெய்யும் அபாரத் திறமையும் பாரம்பரியத் தறிகளையும் பெற்றிருந்தான் இளம் நெசவாளி பொன்னம்பலம்; ஆனால், அவனிடம் உணர்ச்சிகளை அடக்கி ஆளும் மனக்கட்டுப்பாடோ ஒழுக்க உறுதியோ சிறிதும் இருக்கவில்லை (நிறைநெஞ்சம் இல்லாதவன்). பருவகாலப் பட்டு விற்ற பணத்தோடு ரத்தினமாலை என்ற விலைமகளின் மாய வலையில் விழுந்தான்; அவளோ உடலால் அவனை அணைத்துக் கிடந்தபோதும், மனதிற்குள் அவனது வண்டிகளில் உள்ள பொன் சரிகைப் பட்டுப் புடவைகளையும் பொற்காசுகளையும் மட்டுமே திட்டமிட்டு எண்ணிக் கொண்டிருந்தாள் (பிறநெஞ்சிற் பேணிப் புணர்ந்தாள்). மனைவியையும் குடும்பத்தையும் மறந்து, நெய்த பட்டுச் சேலைகளை எல்லாம் அவளிடம் கொட்டிய பொன்னம்பலம், நூல் வாங்கிய கடனை அடைக்க முடியாமல் தன் பூர்வீகத் தறிகளையும் இழந்து நடுத்தெருவுக்கு வந்தான்; வெறும் கையோடு வந்த அவனை ரத்தினமாலை வாயிலிலேயே விரட்டியடித்தாள். வெறிச்சோடிய தறியின் முன் அழுதுகொண்டிருந்த பொன்னம்பலத்தைத் தேற்றிய அவனது மாமா கந்தசாமி, 'பொன்னம்பலம்! மனதில் பணத்தையும் நகைகளையுமே கணக்கிட்டுக்கொண்டு உடலால் மட்டும் போலியாகக் கூடும் விலைமகளிரின் தோள்களை (பிறநெஞ்சிற் பேணிப் புணர்பவர் தோள்), மன அடக்கமும் ஒழுக்க உறுதியும் இல்லாத பலவீனமான மனிதர்களே நாடி மயங்கி அழிவார்கள்!' (நிறைநெஞ்சம் இல்லவர் தோய்வர்) என்று வேதனையோடு உணர்த்தினார்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 918Kural 918
வஞ்சனை நிறைந்த போலி அன்பால் மயக்கும் விலைமகளிரின் சேர்க்கையை, அவர்களின் கபடத்தை ஆராய்ந்து அறியும் அறிவில்லாதவர்களுக்கு, காம மயக்கம் காட்டி உயிரையே குடிக்கும் மோகினிப் பேய் என்று சான்றோர்கள் கூறுவார்கள்.
• மாய மகளிர் முயக்கு = வஞ்சக விலைமகளிரின் அணைப்பை,
• ஆயும் அறிவினர் அல்லார்க்கு = ஆராய்ந்து அறியும் அறிவற்றவருக்கு,
• அணங்கு என்ப = உயிரைக் குடிக்கும் மோகினிப் பேய் என்பர்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
மருதூர் தானிய வணிக இல்லமும் விலைமகளின் மாய வலையில் விழுந்து செல்வமும் உடலும் தேய்ந்து வீழ்ந்த நாராயணனும்
மருதூர் தானிய வணிகக் குடும்பத்தின் ஒரே மகனான நாராயணன், கூரிய பகுத்தறிவோ உலக வஞ்சனைகளை ஆராய்ந்து பார்க்கும் அறிவோ சிறிதும் இல்லாதவனாக வளர்ந்தான் (ஆயும் அறிவினர் அல்லான்); அவனை மோகினி என்ற வஞ்சக விலைமகள் தன் இனிய பேச்சாலும், இசையாலும், போலிப் பாசத்தாலும் வலைவீசித் தன் வசப்படுத்தினாள் (மாய மகளிர் முயக்கு). அவளது வஞ்சக நோக்கத்தை ஆராய்ந்து அறியும் விவேகமின்றி, அவளது மாய அணைப்பையே உண்மையான காதல் என்று நம்பிய நாராயணன், குடும்பத் தானியக் களஞ்சியங்களையும் சொத்துக்களையும் அவளிடம் ஒப்படைத்துவிட்டு நாள்தோறும் சிற்றின்பப் போதையில் மூழ்கிக் கிடந்தான். இரண்டே ஆண்டுகளில் அவனது சொத்துக்கள் கரைந்து, கடுமையான உடல் நோய்களுக்கும் அடிமையாகி எலும்பும் தோலுமாக உருக்குலைந்தபோது, அவனைத் தன் வாசலிலிருந்து வெளியேற்றி வீதியில் தள்ளினாள் மோகினி. சாவின் விளிம்பில் நின்ற நாராயணனை மீட்டு வந்த ஊர் மருத்துவர் வைத்தியலிங்கம், 'வஞ்சனையை ஆராய்ந்து அறியும் பகுத்தறிவு இல்லாதவர்களுக்கு (ஆயும் அறிவினர் அல்லார்க்கு), வஞ்சக விலைமகளிரின் போலி அணைப்பானது (மாய மகளிர் முயக்கு), காம மயக்கம் காட்டி மெல்ல மெல்ல உயிரையே குடித்து அழிக்கும் மோகினிப் பேயின் தாக்குதலாகும்!' (அணங்கு என்ப) என்று வேதனையோடு கூறிப் புலம்பினார்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 919Kural 919
எவருக்கும் எல்லை வரம்பின்றி உடலை விற்கும் விலைமகளிரின் மென்மையான தோளானது, நற்பண்பும் ஒழுக்க உயர்வும் இல்லாத கீழ்மக்கள் விழுந்து அழியும் சேற்று நரகமாகும்.
• வரைவிலா மாணிழையார் = வரம்பில்லாமல் உடலை விற்கும் விலைமகளிரின்,
• மென்தோள் = மென்மையான தோளானது,
• புரையிலாப் பூரியர்கள் = உயர்வற்ற கீழ்மக்கள்,
• ஆழும் அளறு = விழுந்து மூழ்கும் சேற்று நரகமாகும்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
திருவாரூர் கல்விச் சாலையும் விலைமகளிரின் மென்தோள் கீழ்மக்கள் மூழ்கும் நரகம் என மாணவர்களுக்கு உணர்த்திய ஆசிரியர் முத்துக்குமரனும்
திருவாரூர் நகரத்துக் கல்விச் சாலையில் இளம் மாணவர்களுக்கு அறநெறியையும் வாழ்வியல் ஒழுக்கத்தையும் போதித்து வந்தார் மூத்த ஆசிரியர் முத்துக்குமரன்; அதே ஊரில், பரம்பரைச் செல்வத்தைப் பெற்றிருந்தும் எவ்வித நற்பண்பும் ஒழுக்கமும் இல்லாத கீழ்மகனாக வாழ்ந்த கனகசபை என்பவன் (புரையிலாப் பூரியன்), எவருக்கும் எல்லை வரம்பில்லாமல் உடலை விற்கும் ஆபரணம் அணிந்த விலைமகளிரின் வீடுகளிலேயே தன் வாழ்நாளைக் கழித்தான் (வரைவிலா மாணிழையார்). பத்தே ஆண்டுகளில் அவனது சொத்துக்கள் அனைத்தும் அழிந்து, கொடிய நோய்களால் உடல் புண்ணாகி, நடுத்தெருவில் பிச்சையெடுத்துச் சாக்கடை ஓரத்தில் விழுந்து கிடந்தான். ஒரு நாள் அவ்வழியே தன் மாணவர்களை அழைத்துச் சென்ற ஆசிரியர் முத்துக்குமரன், சாக்கடையில் கிடந்த கனகசபையைக் காட்டி, 'பிள்ளைகளே! காசு கொடுக்கும் எவருக்கும் எல்லை வரம்பின்றி உடலை விற்கும் விலைமகளிரின் மென்மையான தோளானது (வரைவிலா மாணிழையார் மென்தோள்), நற்பண்பும் ஒழுக்க உயர்வும் இல்லாத கீழ்மக்கள் விழுந்து அழியும் சேற்று நரகமாகும் (புரையிலாப் பூரியர்கள் ஆழும் அளறு); அந்த நரகச் சகதியில் காலடி வைக்காமல் தூய ஒழுக்கத்தோடு வாழுங்கள்!' என்று நெகிழ்ச்சியோடு கற்பித்தார்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 920Kural 920
வஞ்சகமான இருமனம் கொண்ட விலைமகளிர், அறிவை மயக்கும் கள், செல்வத்தை அழிக்கும் சூதாட்டம் ஆகிய இம்மூன்றும், திருமகளால் கைவிடப்பட்டுச் சீரழியும் துரதிர்ஷ்டசாலிகளுக்கே நட்பாக அமையும்.
• இருமனப் பெண்டிரும் = உள்ளொன்று புறமொன்று காட்டும் விலைமகளிரும்,
• கள்ளும் = போதை மதுவும்,
• கவறும் = சூதாட்டமும்,
• திருநீக்கப்பட்டார் தொடர்பு = செல்வம் இழந்தோரின் சேர்க்கையாகும்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
பூம்புகார் துறைமுக வணிகமும் விலைமகள், கள், சூதாட்டம் மூன்றில் மூழ்கிப் பெருஞ்செல்வத்தை இழந்த வணிகன் குணசேகரனும்
பூம்புகார் துறைமுகத்தில் மூன்று வணிகக் கப்பல்களுக்கும் பத்து பண்டகசாலைகளுக்கும் உரிமையாளனாகப் பெருஞ்செல்வத்தோடு வாழ்ந்தான் இளம் வணிகன் குணசேகரன்; ஆனால், நல்வழியை மறந்து மூன்று கொடிய பழக்கங்களில் அவன் அடுத்தடுத்துச் சிக்கினான். உள்ளொன்று வைத்துப் புறமொன்று காட்டும் இருமனம் கொண்ட விலைமகளிரின் போலி ஆசையிலும் (இருமனப் பெண்டிர்), அறிவை மயக்கும் போதைக் கள்ளிலும் (கள்), பணத்தைப் பறிக்கும் வஞ்சகச் சூதாட்டத்திலும் (கவறு) அவன் தன் வாழ்நாளைக் கழித்தான்; மூன்றே ஆண்டுகளில் அவனது கப்பல்களும் பண்டகசாலைகளும் கடனாளிகளால் பறிமுதல் செய்யப்பட்டு, உடுத்திய ஆடையைத் தவிர வேறெதுவுமின்றித் துறைமுகத்து மணலில் கையேந்தி நின்றான். அலைகள் மோதும் கரையில் அழுதுகொண்டிருந்த குணசேகரனைப் பார்த்த முதிய வணிகர் தர்மலிங்கம், 'குணசேகரா! உள்ளத்தில் வஞ்சகம் வைத்து வெளியே அன்பு காட்டும் விலைமகளிர் (இருமனப் பெண்டிரும்), புத்தியைக் கெடுக்கும் மது (கள்ளும்), செல்வத்தை அழிக்கும் சூதாட்டம் (கவறும்) ஆகிய இம்மூன்றும், திருமகளால் கைவிடப்பட்டு நாசமடையும் துரதிர்ஷ்டசாலிகளுக்கே நட்பாக அமையும்!' (திருநீக்கப்பட்டார் தொடர்பு) என்று பரிதாபத்தோடு உணர்த்தினார்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.