திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள் 911

புகார் நகரத்தின் நறுமணப் பொருள் சந்தையில் தன் பெற்றோரின் உழைப்பால் வந்த மூன்று சரக்குக் கப்பல்களுக்கும் பெரும் செல்வத்திற்கும் ஒரே வாரிசாக விளங்கினான் இளம் வணிகன் மாறன்; ஆனால், கடற்கரை ஆடம்பர விடுதியில் வசந்தசேனை என்ற விலைமகளின் அழகிலும், அவள் அணிந்திருந்த வளையல் நயப்பிலும் மயங்கினான் (ஆய்தொடியாள்). மாறனின் செல்வத்தின் மீது மட்டுமே கண் வைத்த அவள், உள்ளத்தில் எள்ளளவும் அன்பின்றி, 'நீங்களே என் உயிர், உங்கள் அன்பைத் தவிர எனக்கு வேறெதுவும் வேண்டாம்' என்று தேன் சொட்டும் பொய்யான வார்த்தைகளைப் பேசினாள் (அன்பின் விழையாது பொருள் விழைந்தாள்); அவளது நயவஞ்சக இன்சொற்களை உண்மை என நம்பிய மாறன், இரண்டே ஆண்டுகளில் வைர நகைகளையும், கப்பல்களையும், பூர்வீக மாளிகையையும் விற்று அவள் காலடியில் கொட்டினான் (இன்சொல்). கடைசிப் பொற்காசும் கரைந்து கிழிந்த ஆடையோடு அவளது வாசற்படிக்கு வந்தபோது, 'யாரோ பிச்சைக்காரன் உள்ளே நுழைகிறான், வெளியே தள்ளுங்கள்' என்று காவலாளிகளை விட்டு அவனைத் தெருவில் அடித்துத் துரத்தினாள் வசந்தசேனை (இழுக்குத் தந்தது). சேற்றில் அழுது புரண்ட மாறனைத் தூக்கி நிறுத்திய தந்தையின் முதிய கணக்கர் ராமன், 'மாறா! உள்ளத்தில் உண்மையான அன்பின்றிச் செல்வத்தைப் பறிப்பதையே குறிக்கோளாகக் கொண்ட விலைமகளிரின் (அன்பின் விழையார் பொருள்விழையும் ஆய்தொடியார்), கபடமான இனிய வார்த்தைகளை நம்பி மயங்குபவர்களுக்கு (இன்சொல்), இறுதியில் தீராத அவமானமும் பேரழிவுமே மிஞ்சும்!' (இழுக்குத் தரும்) என்று கண்ணீரோடு உணர்த்தினார்.

In the prosperous spice markets of Puhar, young trader Maran inherited three maritime cargo vessels and a vast family treasury from his upright parents; however, wandering into the seaside pleasure quarters, he was seduced by the glamour of courtesan Vasanthasena and the chime of her golden bangles (Aaydhodiyar). Harboring no true affection and aiming solely at his vast fortune, she whispered honeyed flatteries: You are my breath and soul; my heart beats only for you (Anbin vizhaiyaadhu poruL vizhaindhaaL). Completely blinded by her deceitfully sweet words (Insol), Maran sold his trading ships, pawned his family mansion, and poured every gold coin at her feet over two reckless years. The moment his last sovereign was spent and he arrived at her doorstep in tattered clothes, she ordered her guards to beat him and throw him into the dusty street without a glance (Izhukkuth thandhadhu). Lifting the weeping, bruised youth from the mud, his late father's elderly accountant Raman said: Maran! Those who hold no genuine love in their hearts and seek only a man's wealth (Anbin vizhaiyaar poruLvizhaiyum aaytodiyar) speak sweet flatteries only to rob; whoever trusts their deceitful words (Insol) will be plunged into catastrophic ruin, humiliation, and bitter regret! (Izhukkut tarum).