திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள் 919

திருவாரூர் நகரத்துக் கல்விச் சாலையில் இளம் மாணவர்களுக்கு அறநெறியையும் வாழ்வியல் ஒழுக்கத்தையும் போதித்து வந்தார் மூத்த ஆசிரியர் முத்துக்குமரன்; அதே ஊரில், பரம்பரைச் செல்வத்தைப் பெற்றிருந்தும் எவ்வித நற்பண்பும் ஒழுக்கமும் இல்லாத கீழ்மகனாக வாழ்ந்த கனகசபை என்பவன் (புரையிலாப் பூரியன்), எவருக்கும் எல்லை வரம்பில்லாமல் உடலை விற்கும் ஆபரணம் அணிந்த விலைமகளிரின் வீடுகளிலேயே தன் வாழ்நாளைக் கழித்தான் (வரைவிலா மாணிழையார்). பத்தே ஆண்டுகளில் அவனது சொத்துக்கள் அனைத்தும் அழிந்து, கொடிய நோய்களால் உடல் புண்ணாகி, நடுத்தெருவில் பிச்சையெடுத்துச் சாக்கடை ஓரத்தில் விழுந்து கிடந்தான். ஒரு நாள் அவ்வழியே தன் மாணவர்களை அழைத்துச் சென்ற ஆசிரியர் முத்துக்குமரன், சாக்கடையில் கிடந்த கனகசபையைக் காட்டி, 'பிள்ளைகளே! காசு கொடுக்கும் எவருக்கும் எல்லை வரம்பின்றி உடலை விற்கும் விலைமகளிரின் மென்மையான தோளானது (வரைவிலா மாணிழையார் மென்தோள்), நற்பண்பும் ஒழுக்க உயர்வும் இல்லாத கீழ்மக்கள் விழுந்து அழியும் சேற்று நரகமாகும் (புரையிலாப் பூரியர்கள் ஆழும் அளறு); அந்த நரகச் சகதியில் காலடி வைக்காமல் தூய ஒழுக்கத்தோடு வாழுங்கள்!' என்று நெகிழ்ச்சியோடு கற்பித்தார்.

In the celebrated learning academy of Tiruvarur, venerable teacher Muthukumaran mentored young students in classical ethics and moral discipline; in the same city lived Kanagasabai, an unprincipled, base-minded man (Puraiyilaap pooriyan) who squandered his family inheritance by spending his days in the pleasure houses of indiscriminate, jewel-bedecked courtesans (Varaivilaa maaNizhaiyaar). Within a decade, his entire fortune vanished, his body was ravaged by incurable wasting sores, and he was reduced to begging in the gutters. Passing by the wretched, collapsed man with his students one morning, teacher Muthukumaran pointed to the gutter and said: Look closely, my sons! The soft, perfumed shoulders of indiscriminate women who sell their bodies to anyone without moral boundaries (Varaivilaa maaNizhaiyaar menthOL) are truly a treacherous swamp of hell, into which uncultured, base-minded men plunge to their utter destruction! (Puraiyilaap pooriyargaL aazhum aLaRu).