திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள் 913

காஞ்சி மாநகரத்துப் பட்டு வணிகக் குடும்பத்து வாரிசான சந்திரன், உண்மையான அன்பை நாடுவதாக எண்ணிச் சித்திரலேகா என்ற விலைமகளின் மாளிகையை அடைக்கலமாக நாடினான்; அவளும் பட்டுத் திரைகளுக்கு நடுவே அவனைக் காதலனைப் போல அணைத்து, 'உன்னைத் தவிர எனக்கு வேறொருவர் இல்லை' என்று பொய்யான பாசத்தை நடித்தாள் (பொருட்பெண்டிர் பொய்ம்மை முயக்கம்). ஒரு நாள் நள்ளிரவில் தன் நவரத்தின மோதிரத்தை மறந்து வைத்துவிட்டுத் திரும்பிய சந்திரன், திரைமறைவில் சித்திரலேகா வெந்நீரால் உடலைத் தேய்த்துக் கழுவியபடி, 'அந்தச் சந்திரனையும் அவன் தொடுதலையும் நினைத்தாலே எனக்கு அருவருப்பாக இருக்கிறது; அவன் தரும் பொற்காசுகளுக்காகத்தானே அவனைச் சகித்துக் கொள்ள வேண்டியிருக்கிறது' என்று பணிப்பெண்ணிடம் குமட்டி அழுது புலம்பியதை நேரில் கண்டான். இருளில் உறைந்துபோன சந்திரன், தன் மீது காட்டிய அணைப்பு அன்பினால் வந்ததல்ல, கூலிக்காக இருட்டறையில் ஒரு பிணத்தைக் கட்டித் தழுவுவது போன்ற உணர்வற்ற நயவஞ்சகம் என்பதை உணர்ந்து நடுங்கினான் (இருட்டறையில் ஏதில் பிணந்தழீஇயற்று). விடிந்ததும் அவளது மாயவலையை அறுத்துத் தன் மாமா சோமுவிடம் வந்து கண்ணீர் சிந்திய சந்திரனை அணைத்து, 'சந்திரா! பணத்திற்காக மட்டுமே உடலால் உறவுகொள்ளும் விலைமகளிரின் பொய்யான தழுவல் (பொருட்பெண்டிர் பொய்ம்மை முயக்கம்), இருட்டு அறையில் உணர்வேதுமின்றி அந்நியப் பிணத்தைக் கூலிக்காக அணைத்துக் கிடப்பதற்கு ஒப்பாகும்!' (இருட்டறையில் ஏதில் பிணந்தழீஇ அற்று) என்று தெளிவுபடுத்தினார்.

The young heir of an esteemed silk manufacturing dynasty in Kanchipuram, Chandran naively sought genuine warmth in the pleasure house of courtesan Chithralekha; draping him in perfumed silks, she embraced him passionately and feigned eternal devotion (PorutpeNdir poymmai muyakkam). Returning unexpectedly at midnight to retrieve a forgotten sapphire ring, Chandran stood frozen behind a silk screen and witnessed Chithralekha frantically scrubbing her skin with harsh herbs, retching into a basin and weeping to her maid: I shudder in utter disgust at Chandran's touch; it is only his heavy gold coins that compel me to endure his embrace! Standing in the dark shadows, Chandran's heart went cold; he realized that her warm embraces were completely dead, no different from being hired to clasp a nameless, cold corpse in a pitch-black room (IruTTaRaiyil Edhil piNandhazheeiatRu). Severing his ties forever at dawn, he wept before his wise uncle Somu, who comforted him: Chandran! The mercenary embrace of women who desire only gold while shuddering with secret disgust (PorutpeNdir poymmai muyakkam) is truly like grasping an alien corpse in a dark room for a fee! (IruTTaRaiyil Edhil piNandhazheeiatRu).