திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள் 914

மருதூர் கிராமத்தின் மூலிகை மருத்துவக் கூடத்தில் ஏழை எளிய நோயாளிகளுக்கும், ஆதரவற்ற குழந்தைகளுக்கும் இரவும் பகலும் இலவசமாக மருத்துவம் செய்து உயிர்களைக் காக்கும் பெரும் அருட்பணியில் ஈடுபட்டிருந்தான் இளம் மருத்துவன் இளவழுதி (அருட்பொருள் ஆயும் அறிவினன்). அவனது பணக்கார நண்பன், 'இளமைப் பருவத்தில் நோயாளிகளோடு முடங்கிக் கிடக்காதே; ஆடம்பர மாளிகைக்கு வா, வானத்துத் தேவதைகளைப் போன்ற விலைமகளிரின் இன்பத்தை அனுபவிக்கலாம்' என்று அவனை வற்புறுத்தி அழைத்தான்; அங்கே தங்க ஆபரணங்களை அணிந்த விலைமகள் ஒருத்தி இளவழுதியை மயக்க முயன்றபோது, அவளது கண்களில் மனிதநேயமோ பாசமோ இன்றி, வெறும் பொற்காசுக்கான பேராசை மட்டுமே மின்னியதை அவன் கண்டான். அவளது அற்பமான சிற்றின்பத்தை மனதாலும் தீண்டாமல் பின்வாங்கிய இளவழுதி (புன்னலம் தோயான்), தன் நண்பனைப் பார்த்து, 'நண்பா! எளிய உயிர்களைக் காத்து அன்பையும் கருணையையும் உலகிற்கு வழங்குவதே மனித வாழ்வின் உண்மையான செல்வம்; அருளையும் அறத்தையுமே உயர்ந்த செல்வமாக ஆராய்ந்து வாழும் பேரறிவாளர்கள் (அருட்பொருள் ஆயும் அறிவினவர்), பணத்தையே முதன்மையாகக் கருதும் விலைமகளிரின் அற்பமான இழிவான சிற்றின்பத்தை ஒருபோதும் தீண்டவே மாட்டார்கள்!' (பொருட்பொருளார் புன்னலம் தோயார்) என்று கூறிவிட்டுத் தன் மருத்துவப் பணிக்குத் திரும்பினான்.

In the rural herbal healing hermitage of Marudhur, young physician Ilavazhudhi devoted his life day and night to treating destitute patients and suffering orphans free of cost, seeking compassionate grace as the highest purpose of existence (ArutporuL aayum aRivinan). His wealthy companion mocked his austere lifestyle, urging him: Do not waste your youthful vigor tending to wretched beggars; come to the pleasure pavilions where dazzling courtesans can offer you heaven on earth! When an opulent courtesan approached Ilavazhudhi attempting to seduce him for his gold coins, he saw through the glamorous veneer, discerning only cold avarice and manufactured smiles. Refusing to let his spirit be sullied by her touch (Punnalam thoayaan), Ilavazhudhi calmly told his companion: My friend! Saving suffering lives with boundless compassion is the truest, most enduring joy on this earth; those endowed with the noble wisdom that cherishes compassionate grace as life's supreme treasure (ArutporuL aayum aRivinar) will never stoop to touch the base, hollow lust of women who worship only cold coins! (PorutporuLaar punnalan thOyaar).