திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள்

ஒரு மனிதனுக்கு வறுமையைப் போலத் துன்பம் தரக்கூடிய கொடிய நிலை எது என்று கேட்டால், அந்த வறுமைக்கு இணையாக ஒப்பிடுவதற்கு உலகில் வேறு எந்தத் துன்பமும் இல்லாததால், வறுமையைப் போலத் துன்பம் தருவது வறுமை ஒன்றே ஆகும்.

• இன்மையின் = ஒரு மனிதனுக்கு வறுமையைப் போலக் கொடிய துன்பத்தைத் தருவது,

• இன்னாதது யாது எனின் = எது என்று ஆராய்ந்து கேட்டால்,

• இன்மையின் = வறுமைத் துன்பத்தை ஒப்பிடுவதற்கு,

• இன்மையே = அந்த வறுமையைத் தவிர வேறு எதுவும் இல்லாததால் வறுமை ஒன்றே,

• இன்னாதது = மிகக் கொடிய துன்பம் தருவதாகும்.

முருகா எளிய உரை

கற்பனைக் கதைan imagined story

முதிய மண்பாண்டக் கலைஞரும் வறுமையின் ஒப்பற்ற துயரமும்The elder potter and the incomparable agony of penury

மண்பாண்டக் கிராமத்தில் நாற்பது ஆண்டுகளாகச் சக்கரம் சுழற்றிப் பானை வனைந்து வந்த முதிய குயவர் கருப்பையாவின் பக்கத்து வீட்டில் வசித்து வந்த இளம் குயவன் முத்து, வண்டி விபத்தில் வலது கை எலும்பு முறிந்து வேலை செய்ய முடியாமல் முடங்கினான்; வீட்டில் ஒரு பிடி தானியமும் இன்றி அவனது பச்சிளம் குழந்தைகள் பசியால் அழுதன. அனல் தணிந்த அடுப்படியில் அமர்ந்து கண்ணீர் வடித்த முத்து, "உடல் நோயை விடக் கொடிய துன்பம் உலகில் ஏதேனும் உண்டா?" என்று கருப்பையாவிடம் கேட்டான். தன் வீட்டிலிருந்து சூடான தினைக்கஞ்சிக் கலயத்தைக் கொண்டு வந்து முத்துவின் குழந்தைகளின் பசியைப் போக்கிய கருப்பையா, சாம்பல் படிந்த திண்ணையில் அமர்ந்து ஆழமாகப் பேசினார். "முத்து, உடம்பில் வரும் நோய்களைக் காட்டுக் மூலிகைகளால் குணப்படுத்திவிடலாம்; உடைந்த பானைகளை ஆற்று மண்ணால் மீண்டும் வனைந்துவிடலாம்; ஆனால் வீட்டில் அடுப்பெரியாமல் குழந்தைகள் பசியால் வாடும் போது ஏற்படும் நெஞ்சு வலியை எதனோடும் ஒப்பிட முடியாது. ஒரு மனிதனுக்கு வறுமையைப் போலத் துன்பம் தரக்கூடிய கொடிய நிலை எது என்று கேட்டால், அந்த வறுமைக்கு இணையாக ஒப்பிடுவதற்கு உலகில் வேறு எந்தத் துன்பமும் இல்லாததால், வறுமையைப் போலத் துன்பம் தருவது வறுமை ஒன்றே ஆகும் (இன்மையின் இன்னாதது யாதெனின் இன்மையின் இன்மையே இன்னா தது). அது நிகரற்ற கொடுமை" என்றார். கருப்பையா தன் கையிலிருந்த மரப் பலகையையும் ஆற்றுக்களிமண் உருண்டையையும் முத்துவின் மடியில் வைத்தார்; தனது சக்கரத்தின் மீது களிமண்ணை வைத்து, இடது கையால் மெதுவாகச் சுழற்றிப் புதிய சிறிய அகல் விளக்குகளை வடிவமைக்க முத்துவுக்கு உதவினார்.

In a potter's hamlet where elder artisan Karuppiah had spun clay wheels for forty years, his young neighbor Muthu suffered a fractured right wrist in a cart collision. Unable to throw pots, Muthu's hearth turned cold and his young children cried from severe hunger. Sitting beside the empty stove in tears, Muthu asked Karuppiah whether any physical ailment or bodily agony could be harsher than his current misery. Bringing a steaming terracotta bowl of hot millet porridge to feed Muthu's hungry household, Karuppiah sat upon the ash-stained threshold and spoke with solemn depth: "Muthu, bodily afflictions can be soothed with wild mountain herbs, and cracked earthen pots can be reshaped from river silt; but when a family starves in silence and there is no grain to kindle the stove, no pain in existence matches that hollow anguish. If one asks what is more excruciating than poverty, the reality is that nothing produces greater agony than poverty itself (இன்மையின் இன்னாதது யாதெனின் இன்மையின் இன்மையே இன்னா தது). It is a grief without comparison." Placing a polished wooden shaping paddle and a mound of kneaded river clay onto Muthu's lap, Karuppiah set the turntable spinning, guiding Muthu's uninjured left hand to mold simple oil lamps upon the wheel.

இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.This is a fictional story written for Murugaa to illustrate the meaning of this kural. It is not a traditional tale, not a puranic episode, and not a story recorded by any commentator.

வறுமை என்று சொல்லப்படுகின்ற கொடிய பாவி ஒருவனை வந்து அடைந்தால், பிறருக்குக் கொடுத்து உதவ முடியாமல் மறுமைக்கான புண்ணியப் பயனும் இல்லாமல், தான் அனுபவிக்க வழியின்றி இம்மை உலகத்தின் இன்பங்களும் இல்லாமல் இரண்டு உலகத்து நன்மைகளையும் இழக்கச் செய்துவிடும்.

• இன்மை என ஒரு பாவி = வறுமை என்று சொல்லப்படுகின்ற கொடிய பாவி ஒருவனைப் பற்றினால்,

• மறுமையும் = அறம் செய்ய முடியாததால் மறுமை உலகத்து நற்பயனும் இல்லாமல்,

• இம்மையும் இன்றி = நுகர வழியில்லாததால் இம்மை உலகத்து இன்பங்களும் இல்லாமல்,

• வரும் = அவனை இரண்டிடங்களிலும் இன்பமற்றவனாக ஆக்கிவிடும்.

முருகா எளிய உரை

கற்பனைக் கதைan imagined story

முதிய நெசவாளியும் இரண்டு உலக இன்பங்களையும் இழந்த சுந்தரமும்The elder silk weaver and the two worlds destroyed by destitution

பட்டு நெசவுத் தெருவில் தறிகள் இயக்கி வாழ்ந்து வந்த முதிய நெசவாளர் கந்தசாமியின் பட்டறை வாசலில், கடும் வறுமையால் தன் தறியை விற்றுவிட்ட முன்னாள் நெசவாளி சுந்தரம் கிழிந்த துணியோடு அமர்ந்திருந்தான். தனக்கென உண்ண உணவோ உடுத்த உடையோ இன்றி இம்மை இன்பத்தை இழந்த அவன், தன் வீட்டு வாசலில் பசியோடு வந்து நின்ற யாசகருக்கு ஒரு பிடி அரிசி கூடக் கொடுக்க முடியாமல் மறுமைக்கான புண்ணியத்தையும் செய்ய முடியவில்லையே என்று அழுது புலம்பினான். தன் பட்டறையிலிருந்து சூடான சோற்றுப் பொட்டலத்தையும் ஒரு பருத்தி வேட்டியையும் சுந்தரத்திடம் கொடுத்த கந்தசாமி, திண்ணைப் படியில் அமர்ந்து பேசினார். "சுந்தரம், வறுமையின் கொடூரத்தை எண்ணிப்பார். வறுமை என்று சொல்லப்படுகின்ற கொடிய பாவி ஒருவனை வந்து அடைந்தால், பிறருக்குக் கொடுத்து உதவ முடியாமல் மறுமைக்கான புண்ணியப் பயனும் இல்லாமல், தான் அனுபவிக்க வழியின்றி இம்மை உலகத்தின் இன்பங்களும் இல்லாமல் இரண்டு உலகத்து நன்மைகளையும் இழக்கச் செய்துவிடும் (இன்மை எனவொரு பாவி மறுமையும் இம்மையும் இன்றி வரும்). மனிதனின் இரு உலக வாழ்வையும் பாழ்படுத்துவதே இதன் இயல்பு" என்றார். கந்தசாமி சுந்தரத்தின் தோளைப் பிடித்துத் தன் பட்டறைக்குள் அழைத்துச் சென்றார்; காலியாக இருந்த தறிக்குழியில் அமர வைத்து, நீல நிறப் பட்டு நூல் சுற்றிய மர நாடாவை அவனது கையில் கொடுத்து நெசவுப் பணியைத் தொடங்கி வைத்தார்.

Outside the handloom workshop where elder silk weaver Kandasamy operated multiple pit-looms, a former artisan named Sundaram sat in tattered rags upon the stone steps. Having lost his equipment to predatory debt, Sundaram had neither food nor decent clothing to enjoy the comforts of this present life, nor could he spare a handful of grain to feed a wandering beggar at his door to earn spiritual merit for the next world. Handing Sundaram a hot packet of tamarind rice and a clean cotton dhoti, Kandasamy sat beside him and spoke with heartfelt compassion: "Sundaram, look closely at the cruelty of destitution. When the merciless malefactor named Poverty overtakes a person, it deprives him of the joys of this present life because he has nothing to sustain himself, and deprives him of future spiritual merits because he has nothing left to give in charity to others (இன்மை எனவொரு பாவி மறுமையும் இம்மையும் இன்றி வரும்). It leaves a human soul impoverished in both worlds." Guiding Sundaram into the rhythmic workshop, Kandasamy seated him before a spare wooden pit-loom. Handing him a boat shuttle wound with lustrous blue silk yarn, he set the foot-treadles in motion for Sundaram to begin weaving anew.

இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.This is a fictional story written for Murugaa to illustrate the meaning of this kural. It is not a traditional tale, not a puranic episode, and not a story recorded by any commentator.

வறுமையின் கொடுமையால் உண்டாகும் தீராத பொருளாசையானது ஒருவனைப் பற்றினால், அது அவனது தொன்மையான குடும்பப் பாரம்பரியப் பெருமையையும், அவனது நற்புகழையும் மொத்தமாக ஒருசேர அழித்துவிடும்.

• நல்குரவு என்னும் நசை = வறுமையினால் ஏற்படும் தீராத பொருள் ஆசையானது,

• தொல் வரவும் = ஒருவனுடைய தொன்றுதொட்டு வரும் பழமையான குடிப்பெருமையும்,

• தோலும் = அவனது விழுமிய நற்புகழையும்,

• தொகையாகக் கெடுக்கும் = மொத்தமாக ஒருசேர அழித்துவிடும்.

முருகா எளிய உரை

கற்பனைக் கதைan imagined story

முதிய ஓலைச்சுவடிப் புலவரும் அரண்மனைக் களஞ்சியத் திருட்டும்The elder palm-leaf scholar and the ruin of noble descent

ஏழு தலைமுறையாக அறநெறி போதித்த புலவர் பரம்பரையில் பிறந்த இளம் அறிஞர் நடராஜன், கடுமையான கடனாலும் குடும்பப் பசியாலும் வாடினான். பணத்திற்கான தீராத ஆசையால் மதி மயங்கிய அவன், கோயில் ஆவணக் கூடத்தில் இருந்த பழமையான தங்க முலாம் பூசிய செப்பேடுகளைத் திருடி விற்க முயன்ற போது காவலர்களிடம் பிடிபட்டான். காவலர்களைத் தடுத்து நிறுத்தி நடராஜனைத் தன் அறைக்கு அழைத்து வந்த முதிய ஓலைச்சுவடி ஆய்வாளர் மருதப்பன், அவனுக்குச் சூடான பாலும் சோறும் கொடுத்து ஆவணப் பேழையைச் சுட்டிக்காட்டிப் பேசினார். "நடராஜன், வறுமையின் வெறி மனிதனை எவ்வளவு கீழே தள்ளிவிடுகிறது என்று பார். வறுமையின் கொடுமையால் உண்டாகும் தீராத பொருளாசையானது ஒருவனைப் பற்றினால், அது அவனது தொன்மையான குடும்பப் பாரம்பரியப் பெருமையையும், அவனது நற்புகழையும் மொத்தமாக ஒருசேர அழித்துவிடும் (தொல்வரவும் தோலும் கெடுக்கும் தொகையாக நல்குரவு என்னும் நசை). ஏழு தலைமுறைப் பெருமை உன் ஒரு தவறான ஆசையால் தூள்தூளாகி இருக்கும்" என்றார். நடராஜன் தன் கண்களைத் துடைத்துக் கொண்டு அந்தச் செப்பேடுகளைப் பட்டுத் துணியில் சுற்றிப் பேழையில் வைத்தான்; மருதப்பனின் மேசையிலிருந்து எழுத்தாணியை எடுத்துக்கொண்டு சிதைந்த ஓலைச்சுவடிகளைப் படியெடுக்கும் பணியைத் தொடங்கினான்.

Descended from a celebrated seven-generation lineage of scholars, young teacher Natarajan fell into crushing debt and starvation. Blinded by the desperate craving for money, Natarajan broke into the temple archive at twilight to steal gold-embossed antique copper charters to sell to metal brokers, but was apprehended by the watchmen. Intervening before the guards struck the trembling youth, elder archivist Maruthappan brought Natarajan into the quiet library, placing a plate of warm rice and milk before him. Pointing to the ancient charters, Maruthappan spoke with solemn sadness: "Natarajan, observe the ruin wrought by frantic need. When the burning craving spawned by extreme poverty takes hold of a person, it destroys both his ancient ancestral family pedigree and his noble fame and eloquence in a single stroke (தொல்வரவும் தோலும் கெடுக்கும் தொகையாக நல்குரவு என்னும் நசை). Seven generations of unblemished honor were nearly erased tonight by desperate want." Weeping in repentance, Natarajan wrapped the copper plates in silk and laid them back inside the wooden chest. Taking an iron stylus from Maruthappan's desk, he sat beside the oil lamp to begin transcribing frayed palm-leaf manuscripts.

இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.This is a fictional story written for Murugaa to illustrate the meaning of this kural. It is not a traditional tale, not a puranic episode, and not a story recorded by any commentator.

உயர்ந்த பாரம்பரியக் குடும்பத்தில் பிறந்த நல்ல மனிதர்களிடத்திலும் கூட வறுமை வந்து சேர்ந்தால், அது அவர்களின் மன உறுதியைக் குலைத்து, பிறரிடம் கையேந்தி யாசிக்கும் இழிவான சொற்களைப் பேசும் தளர்ச்சியை உண்டாக்கிவிடும்.

• இற்பிறந்தார் கண்ணேயும் = உயர்ந்த குடிப்பிறப்பில் பிறந்த நல்லவர்களிடத்திலும் கூட,

• இன்மை = வறுமை வந்து சேர்ந்தால்,

• இளிவந்த சொல் பிறக்கும் = 'எனக்கு உதவ வேண்டும்' என்று கையேந்தும் இழிவான சொல் பிறப்பதற்கான,

• சோர்வு தரும் = மனத் தளர்ச்சியையும் பலவீனத்தையும் உண்டாக்கிவிடும்.

முருகா எளிய உரை

கற்பனைக் கதைan imagined story

முதிய வெண்கல வார்ப்புக் கலைஞரும் வறுமையில் கையேந்திய பிரபுவும்The elder bronze caster and the humbling of noble heritage

தலைமுறை தலைமுறையாகப் பலருக்கு உணவளித்து வாழ்ந்த பிரபுக்கள் குடும்பத்தைச் சேர்ந்த இளைஞன் ராஜவேல், பஞ்சத்தால் நிலங்களை இழந்து மூன்று நாட்கள் பட்டினியால் தவித்தான். பசியின் கொடுமையால் நிலைதடுமாறிய அவன், முதிய வெண்கல வார்ப்பு ஆசாரி முத்துசாமியின் பட்டறை வாசலில் நின்று தலைகுனிந்து, "ஐயா, இரண்டு செப்புக் காசுகளோ பழைய சோறோ பிச்சையிடுங்கள்" என்று நா தழுதழுக்கக் கையேந்தினான். எப்போதும் கம்பீரமாகப் பேசும் உயர்ந்த குடும்பத்து இளைஞன் இப்படி இழிவாகப் பிச்சைக் கேட்பதைக் கண்டு திடுக்கிட்ட முத்துசாமி, உடனே அவனது கைகளைப் பிடித்து ஆசனத்தில் அமர வைத்து உணவளித்தார். கண்கலங்கி நின்ற ராஜவேலைப் பார்த்து முத்துசாமி அன்போடு பேசினார். "ராஜவேல், தலைகுனியாதே. வறுமையின் கொடுமை எத்தகையது தெரியுமா? உயர்ந்த பாரம்பரியக் குடும்பத்தில் பிறந்த நல்ல மனிதர்களிடத்திலும் கூட வறுமை வந்து சேர்ந்தால், அது அவர்களின் மன உறுதியைக் குலைத்து, பிறரிடம் கையேந்தி யாசிக்கும் இழிவான சொற்களைப் பேசும் தளர்ச்சியை உண்டாக்கிவிடும் (இற்பிறந்தார் கண்ணேயும் இன்மை இளிவந்த சொற்பிறக்கும் சோர்வு தரும்). இது உன் இயல்பு அல்ல, பசி உண்டாக்கிய பலவீனம்" என்றார். முத்துசாமி தன் பட்டறையின் கணக்கு ஏட்டையும் எழுத்தாணியையும் ராஜவேலின் கைகளில் கொடுத்தார்; ராஜவேல் கண்களைத் துடைத்துவிட்டு வெண்கல மணிகளின் எடையையும் உலோகக் கணக்கையும் ஏட்டில் எழுதத் தொடங்கினான்.

Born to an esteemed aristocratic lineage renowned for extensive philanthropy, young Rajavel lost his ancestral estate during a severe agrarian drought. Faint after three consecutive days without food, Rajavel appeared outside the bronze bell foundry of master artisan Muthusamy. Lowering his eyes in agonizing humiliation, he held out a trembling palm and stammered: "Master, spare me two copper coins or a bowl of leftover gruel." Stunned to see the high-born youth forced into degrading mendicancy, Muthusamy took his hands, seated him upon a clean woven bench, and fed him warm rice. Observing the youth's shame, Muthusamy spoke with gentle dignity: "Rajavel, lift your head. The cruelty of destitution spareth no one; even among those born to illustrious and noble houses, poverty produces a crushing exhaustion that compels disgraceful, humiliating words of begging from their lips (இற்பிறந்தார் கண்ணேயும் இன்மை இளிவந்த சொற்பிறக்கும் சோர்வு தரும்). It is not your lineage that faltered, but bodily hunger that overpowered your spirit." Handing Rajavel an account ledger and a brass stylus, Muthusamy appointed him as the foundry's supervisor. Wiping his eyes, Rajavel began recording the weight of the bell-metal castings into the registry.

இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.This is a fictional story written for Murugaa to illustrate the meaning of this kural. It is not a traditional tale, not a puranic episode, and not a story recorded by any commentator.

வறுமை என்று சொல்லப்படும் ஒரு கொடிய துன்பத்திற்குள்ளேயே, உலகில் உள்ள அனைத்து வகையான அவமானங்களும் துயரங்களும் ஒன்றாக வந்து குடியேறி மனிதனை வாட்டி வதைக்கும்.

• நல்குரவு என்னும் இடும்பையுள் = வறுமை என்று சொல்லப்படுகின்ற ஒற்றைத் துன்பத்திற்குள்ளேயே,

• பல் குரை துன்பங்கள் = பலவகையான வேறுபட்ட அனைத்துத் துன்பங்களும்,

• சென்று படும் = ஒன்றாக வந்து குடியேறிவிடும்.

முருகா எளிய உரை

கற்பனைக் கதைan imagined story

முதிய மரவேலைத் தச்சரும் அனைத்துத் துயரங்களும் சூழ்ந்த மாணிக்கமும்The elder master carpenter and the confluence of sorrows

மர அறுவைப் பட்டறையில் ஏற்பட்ட தீவிபத்தால் அனைத்தையும் இழந்து வறுமையில் விழுந்த மரம் அறுப்பாளர் மாணிக்கத்திற்கு, அடுத்தடுத்துத் துயரங்கள் சூழ்ந்தன; வாடகை கொடுக்காததால் வீட்டை விட்டு விரட்டப்பட்டான், நோயுற்ற மனைவிக்கு மருந்து வாங்க முடியவில்லை, கடன் கொடுத்தவர்கள் நடுரோட்டில் இழிவாகப் பேசினர், உறவினர்கள் முகத்தைத் திருப்பிக் கொண்டனர். மழையில் நனைந்தபடி மரக்கட்டையின் மீது அமர்ந்து, "எனக்கு ஏன் இத்தனை சாபங்கள் ஒன்றாக வந்தன?" என்று முதிய தலைமைத் தச்சர் பொன்னம்பலத்திடம் கதறினான். மாணிக்கத்தின் குடும்பத்தைத் தன் பட்டறைக்குள் அழைத்து வந்து கம்பளிப் போர்வையும் சூடான கஞ்சியும் கொடுத்த பொன்னம்பலம், மரப் பலகையின் மீது அமர்ந்து அவனுக்கு ஆறுதல் கூறினார். "மாணிக்கம், உனக்கு வந்திருப்பது தனித்தனி சாபங்கள் அல்ல; அவை அனைத்தும் ஒரே மூலத்திலிருந்து தோன்றியவை. வறுமை என்று சொல்லப்படும் ஒரு கொடிய துன்பத்திற்குள்ளேயே, உலகில் உள்ள அனைத்து வகையான அவமானங்களும் துயரங்களும் ஒன்றாக வந்து குடியேறி மனிதனை வாட்டி வதைக்கும் (நல்குரவு என்னும் இடும்பையுள் பல்குரைத் துன்பங்கள் சென்று படும்). வறுமை என்னும் ஒரு மூலவேரை அறுத்துவிட்டால் மற்றத் துயரங்கள் யாவும் தானாகவே மறைந்துவிடும்" என்றார். பொன்னம்பலத்தின் சொற்கள் மாணிக்கத்திற்குத் துணிவைத் தந்தன; தன் கண்ணீரைத் துடைத்துக்கொண்டு, பட்டறையின் மேசையிலிருந்து இரும்பு இழைப்புளியை எடுத்துத் தேக்கு மரப் பலகைகளை நேர்த்தியாக இழைக்கத் தொடங்கினான்.

After losing his workshop in a timber-yard fire, sawyer Manickam sank into severe destitution, only to face an immediate cascade of misfortunes: his landlord evicted his family into pouring rain, his ailing wife went without medicine, aggressive moneylenders publicly insulted him, and his relatives crossed the street to avoid him. Collapsing onto a wet log in the rain, Manickam wept before master carpenter Ponnambalam: "Why have a dozen distinct curses struck my life at once?" Sheltering Manickam's shivering family inside his dry workshop with woolen blankets and hot porridge, Ponnambalam spoke with profound clarity: "Manickam, these are not separate curses; they all flow from a single spring. Within the single grievous affliction named poverty, all varied and multiple sorrows of the world converge and settle together (நல்குரவு என்னும் இடும்பையுள் பல்குரைத் துன்பங்கள் சென்று படும்). Illness, eviction, public insults, and desertion are all merely branches growing from destitution's root." Heartened by the master's wisdom, Manickam wiped away his tears. Picking up a heavy iron smoothing plane from the workbench, he began shaping rough teak planks beneath the warm glow of Ponnambalam's lanterns.

இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.This is a fictional story written for Murugaa to illustrate the meaning of this kural. It is not a traditional tale, not a puranic episode, and not a story recorded by any commentator.

அரிய நீதி நூல்களின் சிறந்த கருத்துக்களை மிக ஆழமாக ஆராய்ந்து உணர்ந்து தெளிவாக எடுத்துச் சொன்னாலும், வறுமையில் வாடும் ஏழை பேசுகிறார் என்றால் அந்தச் சொல்லின் ஆழமான கருத்தை எவரும் மதிக்காமல் பயனற்றுப் போகச் செய்துவிடுவர்.

• நற்பொருள் நன்கு உணர்ந்து சொல்லினும் = அரிய சிறந்த நூல் கருத்துக்களை ஆழமாக உணர்ந்து எடுத்துச் சொன்னாலும்,

• நல்கூர்ந்தார் = வறுமையில் வாடும் ஏழைகள் சொன்னால்,

• சொற்பொருள் = அவர்கள் பேசும் சொல்லின் அருமையான பொருளானது,

• சோர்வு படும் = பிறரால் மதிக்கப்படாமல் எடுபடாமல் வீணாகிவிடும்.

முருகா எளிய உரை

கற்பனைக் கதைan imagined story

முதிய நீர்ப்பாசனப் பொறியாளரும் கிராம சபையின் அலட்சியமும்The elder canal surveyor and the dismissed wisdom

மழைக்கால வெள்ளத்திலிருந்து கிராமத்தைக் காப்பதற்கான ஆலோசனைக் கூட்டத்தில், ஏழ்மையின் காரணமாகக் கிழிந்த ஆடையோடு நின்ற நீரியல் நிபுணர் வேலன், அரிய அறிவியல் நுணுக்கங்களோடு புதிய அணை உபரிநீர்க் கால்வாய் வரைபடத்தை மிகத் தெளிவாக எடுத்துரைத்தான். ஆனால் அவனது ஏழ்மையைக் கண்டு ஏளனம் செய்த செல்வந்த நிலப்பிரபுக்கள், அவனது அரிய கருத்துக்களைக் கேட்காமல் புறந்தள்ளிவிட்டு, பணக்கார வணிகனின் தவறான திட்டத்தை ஆதரித்தனர். கூட்டத்தின் பின்வரிசையில் மனமுடைந்து நின்ற வேலனின் வரைபடத்தை வாங்கிய முதிய தலைமைப் பொறியாளர் மாதவன், மேடைக்கு வந்து சபையினரைப் பார்த்துக் கண்டிப்புடன் பேசினார். "நிலப்பிரபுக்களே, மனிதனின் ஆடையைப் பார்த்து அறிவை எடைபோடுவது எத்தகைய மடமை! அரிய நீதி நூல்களின் சிறந்த கருத்துக்களை மிக ஆழமாக ஆராய்ந்து உணர்ந்து தெளிவாக எடுத்துச் சொன்னாலும், வறுமையில் வாடும் ஏழை பேசுகிறார் என்றால் அந்தச் சொல்லின் ஆழமான கருத்தை எவரும் மதிக்காமல் பயனற்றுப் போகச் செய்துவிடுவர் (நற்பொருள் நன்குணர்ந்து சொல்லினும் நல்கூர்ந்தார் சொற்பொருள் சோர்வு படும்). பொங்கி வரும் காட்டாற்று வெள்ளம் உங்கள் தங்க நாணயங்களைக் கண்டு அஞ்சாது; சரியான வாய்க்கால் அமைப்பை மட்டுமே ஏற்கும்" என்றார். மாதவனின் கண்டிப்பைக் கேட்ட சபையினர் தலைகுனிந்து அமைதியாயினர்; வேலன் தன் வரைபடத்தை நடுமேசையில் விரித்து வைத்து, வெள்ளப் போக்கை மாற்ற வேண்டிய இடங்களைச் சிவப்பு மையால் குறித்துக் காட்டத் தொடங்கினான்.

During a town council summoned to protect village reservoirs before the monsoon, an impoverished hydrologist named Velan, dressed in faded and patched cotton, presented an ingenious, mathematically precise canal-diversion blueprint. Seeing his threadbare attire, the arrogant landlords mocked him and discarded his recommendations, choosing instead a flawed and costly proposal made by a wealthy grain speculator. Observing Velan standing dejected in the rear of the hall, veteran chief engineer Madhavan retrieved the blueprint and mounted the dais with stern authority: "Landlords, measuring wisdom by the richness of a man's garment is pure folly. Even when profound truths and valuable knowledge are deeply understood and clearly articulated, if the speaker is poor, society foolishly dismisses and discounts the worth of his words (நற்பொருள் நன்குணர்ந்து சொல்லினும் நல்கூர்ந்தார் சொற்பொருள் சோர்வு படும்). Monsoon floods do not respect a merchant's gold; they obey only the laws of water engineering." Shamed by the elder engineer's rebuke, the landlords silenced their murmurs. Stepping to the central table, Velan unrolled his linen chart and began marking the spillway alignments with red chalk before the attentive assembly.

இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.This is a fictional story written for Murugaa to illustrate the meaning of this kural. It is not a traditional tale, not a puranic episode, and not a story recorded by any commentator.

சோம்பேறித்தனத்தாலும் தீய வழிகளாலும் அறநெறிக்கு மாறாகத் தானே வரவழைத்துக் கொண்ட வறுமையில் உழல்பவனை, அவனைப் பெற்றெடுத்த சொந்தத் தாயும் கூட ஒரு அந்நியனைப் போல வெறுத்து ஒதுக்கிப் பார்ப்பாள்.

• அறம் சாரா நல்குரவு = சோம்பேறித்தனத்தாலும் ஒழுக்கக்கேட்டாலும் வந்த அறமற்ற வறுமை உடையவனை,

• ஈன்ற தாயானும் = அவனைப் பெற்றெடுத்த சொந்தத் தாயும் கூட,

• பிறன் போல = ஒரு அந்நியனைப் போல வெறுப்புடன்,

• நோக்கப்படும் = ஒதுக்கிப் பார்க்கத் தொடங்குவாள்.

முருகா எளிய உரை

கற்பனைக் கதைan imagined story

முதிய நெல் விதைத் தாயும் சூதாட்டத்தில் வீழ்ந்த மகனும்The elder seed matriarch and the estrangement of vice

வயலில் இறங்கி உழைக்காமல், சோம்பேறித்தனத்தாலும் சூதாட்டத்தாலும் தன் சொத்துக்கள் அனைத்தையும் இழந்து கடனாளியாகி அழுக்குத் துணியோடு வீட்டு வாசலில் வந்து நின்ற மகன் மருதுவை, அவனது தாய் பார்வதி அம்மாள் கதவைத் திறந்து உள்ளே அனுமதிக்காமல் அந்நியனைப் போலப் பார்த்துப் புறக்கணித்தார். "பெற்ற தாயே என்னைக் கைவிடலாமா?" என்று மருது வீட்டு வாசலில் நின்று கண்ணீர் வடித்தான். முற்றத்து வாயிலில் நின்று மகனைப் பார்த்த பார்வதி அம்மாள், கண்டிப்பும் வேதனையும் கலந்த குரலில் பேசினார். "மருது, வயலில் நேர்மையாக உழைத்துப் பஞ்சம் வந்து நீ ஏழையாகியிருந்தால் என் உயிரைக் கொடுத்தாவது உன்னைக் காத்திருப்பேன். ஆனால் சோம்பேறித்தனத்தாலும் தீய வழிகளாலும் அறநெறிக்கு மாறாகத் தானே வரவழைத்துக் கொண்ட வறுமையில் உழல்பவனை, அவனைப் பெற்றெடுத்த சொந்தத் தாயும் கூட ஒரு அந்நியனைப் போல வெறுத்து ஒதுக்கிப் பார்ப்பாள் (அறஞ்சாரா நல்குரவு ஈன்றதா யானும் பிறன்போல நோக்கப் படும்). ஒழுக்கமில்லாத வறுமை தாயன்பையும் சுட்டெரித்துவிடும்" என்றார். தாயின் சொற்கள் மருதுவின் நெஞ்சில் சம்மட்டியாக விழுந்தன; அவன் தன் தலைகுனிவை மாற்றிக் கொண்டு, வேலி ஓரத்தில் கிடந்த மண்வெட்டியை எடுத்துத் தன் குடும்பத்துத் தோட்டத்தில் இறங்கி மண்கட்டி உடைத்து உழைக்கத் தொடங்கினான்.

Refusing honest farm labor, young Marudhu squandered his family inheritance on gambling, cockfights, and idle drinking. Returning home destitute and clothed in rags, he demanded food and silver, but his mother Parvathi Ammal barred the heavy timber door, looking at him with cold detachment as if he were an unknown wanderer. "Mother, can the woman who gave me birth cast me out like a stranger?" Marudhu wept upon the porch. Looking at him through the courtyard gate, Parvathi Ammal spoke with stern grief: "Marudhu, had honest drought struck your crops while you sweated in the furrows, I would have nourished you with my own lifeblood. But when a man brings destitution upon himself through sloth, gambling, and abandonment of virtue, even the mother who bore him in her womb will view him with cold estrangement like an alien stranger (அறஞ்சாரா நல்குரவு ஈன்றதா யானும் பிறன்போல நோக்கப் படும்). Dishonorable penury dissolves even maternal love." Shattered by his mother's truth, Marudhu dried his tears. Picking up an iron spade resting against the stone wall, he stepped barefoot into the overgrown family orchard to clear weeds and prepare the soil.

இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.This is a fictional story written for Murugaa to illustrate the meaning of this kural. It is not a traditional tale, not a puranic episode, and not a story recorded by any commentator.

'நேற்றைய தினமும் என்னைக் கொல்வது போலக் கொடுமைப்படுத்திய கொடிய பசியும் வறுமையும், இன்றைக்கும் கூட வந்து என்னை வதைக்கப் போகிறதோ?' என்று வறுமையில் வாடும் எளிய மனிதன் நாள்தோறும் அஞ்சிக் கலங்குவான்.

• நெருநலும் = நேற்றைய தினமும்,

• கொன்றது போலும் நிரப்பு = என்னைக் கொலை செய்வதைப் போலக் கொடுமைப்படுத்திய வறுமையானது,

• இன்றும் = இன்றைக்கும் கூட,

• வருவது கொல் = வந்து என்னை வதைக்கப் போகிறதோ? (என்று வறியவன் நாள்தோறும் அஞ்சி வருந்துவான்).

முருகா எளிய உரை

கற்பனைக் கதைan imagined story

முதிய உப்புப் பாத்தித் தொழிலாளியும் விடியலின் அச்சமும்The elder salt pan worker and the dread of dawn

பருவமழை தாமதமானதால் வேலை இழந்து, நேற்று முழுவதும் உண்ண உணவின்றிப் பசியால் குடல் கருகிக் கடைக்காரர்களின் ஏச்சுகளையும் தாங்கி ஒருவழியாக இரவைக் கழித்த இளம் உப்பளத் தொழிலாளி கதிர்வேல், அதிகாலையில் எழுந்ததும் பயத்தால் நடுங்கினான்; "மீண்டும் இன்று என்ன செய்வது?" என்று கடற்கரை மணலில் முடங்கி அமர்ந்து அழுதான். சூடான பயற்றங்கஞ்சிக் கலயத்தைக் கொண்டு வந்து கதிர்வேலின் பசியைப் போக்கிய முதிய உப்பளத் தொழிலாளி அழகப்பன், கடற்கரைக் காற்றில் நின்றபடி பரிவோடு பேசினார். "கதிர்வேல், வறுமையில் உழலும் ஒவ்வொரு மனிதனின் விடியலும் இந்த அச்சத்தோடுதான் விடிகிறது. 'நேற்றைய தினமும் என்னைக் கொல்வது போலக் கொடுமைப்படுத்திய கொடிய பசியும் வறுமையும், இன்றைக்கும் கூட வந்து என்னை வதைக்கப் போகிறதோ?' என்று வறுமையில் வாடும் எளிய மனிதன் நாள்தோறும் அஞ்சிக் கலங்குவான் (இன்றும் வருவது கொல்லோ நெருநலும் கொன்றது போலும் நிரப்பு). பசி கொடுக்கும் மரண பயம் நிகரற்றது" என்றார். அழகப்பன் தன் கையிலிருந்த மர உப்பு வாரியையும் பனை ஓலைத் தொப்பியையும் கதிர்வேலிடம் கொடுத்தார்; அவனைப் புதிய உப்பளப் பாத்திக்கு அழைத்துச் சென்று சூரிய ஒளியில் மின்னிய வெள்ளை உப்புப் படலங்களை வாரிக் குவிக்க உதவினார்.

Having lost his daily labor during unseasonal sea squalls, young salt scraper Kathirvel barely survived the previous day, suffering excruciating hunger pangs and verbal abuse from local merchants before collapsing onto the sand at nightfall. Waking at dawn on the cold beach, Kathirvel trembled with paralyzing anxiety, dreading the onset of daylight. Bringing a steaming terracotta pot of boiled green gram and salted rice water to revive the exhausted youth, veteran salt worker Alagappan sat beside him and spoke with profound empathy: "Kathirvel, every impoverished soul knows this harrowing morning terror. When crushed by want, a human being wakes up each dawn with trembling dread, wondering: 'Will that same murdering misery of hunger and humiliation that nearly killed me yesterday return to torture me again today?' (இன்றும் வருவது கொல்லோ நெருநலும் கொன்றது போலும் நிரப்பு). Hunger executes a person day after day." Handing Kathirvel a wooden salt rake and a wide palm-leaf hat, Alagappan led him to an active crystalline evaporation pan, demonstrating how to harvest the glistening white salt mounds beneath the morning sun.

இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.This is a fictional story written for Murugaa to illustrate the meaning of this kural. It is not a traditional tale, not a puranic episode, and not a story recorded by any commentator.

எரியும் நெருப்பின் நடுவில் கூட ஒருவன் ஏதேனும் வழியில் படுத்துத் தூங்கிவிட முடியும்; ஆனால் கொடிய பசியும் வறுமையும் வாட்டும் போது எவராலும் சிறிது கூடக் கண்மூடி நிம்மதியாகத் தூங்க முடியாது.

• நெருப்பினுள் = கொழுந்துவிட்டு எரியும் நெருப்பின் நடுவில் கூட,

• துஞ்சலும் ஆகும் = ஒருவன் மந்திர மருந்துகளால் படுத்து உறங்கிவிட முடியும்;

• நிரப்பினுள் = ஆனால் கொடிய வறுமைச் சூழலில்,

• யாதொன்றும் = எவ்வகையிலும் சிறிது கூட,

• கண்பாடு அரிது = கண்மூடித் தூங்குவது என்பது இயலாத ஒன்றாகும்.

முருகா எளிய உரை

கற்பனைக் கதைan imagined story

முதிய இரும்புப் பட்டறைக் கொல்லரும் தூங்க முடியாத இரவுகளும்The elder blacksmith and the sleepless fire of hunger

கொழுந்துவிட்டு எரியும் கரி உலையின் அருகே நின்று இரும்பு சுத்தியலால் அடிக்கும் இளம் கொல்லன் வேலப்பன், குடும்பக் கடனை அடைக்க இரவும் பகலும் உழைத்து வந்தான். உலைக்களத்தின் அனலுக்கு நடுவே சோர்ந்து விழுந்து சில நொடிகள் தூங்கிவிட்ட வேலப்பன், "ஐயா, இந்த நெருப்பின் வெப்பத்தில் கூட என்னால் தூங்கிவிட முடிகிறது; ஆனால் வீட்டில் பசியால் வாடும் என் தாயையும் தங்கையையும் நினைத்தால் படுக்கையில் ஒரு விநாடி கூடக் கண்மூட முடிவதில்லை" என்று முதிய முதன்மைக் கொல்லர் ராமசாமியிடம் கூறினான். தன் மதிய உணவுப் பொட்டலத்தைப் பிரித்துக் கேழ்வரகுக் களியையும் வெங்காயத் துவையலையும் வேலப்பனுக்குக் கொடுத்து உண்ண வைத்த ராமசாமி, அவனது வியர்வை படிந்த முதுகைத் தட்டிக் கொடுத்துப் பேசினார். "வேலப்பா, வெளி நெருப்பை விடப் பசி நெருப்பு மிகக் கொடியது. எரியும் நெருப்பின் நடுவில் கூட ஒருவன் ஏதேனும் வழியில் படுத்துத் தூங்கிவிட முடியும்; ஆனால் கொடிய பசியும் வறுமையும் வாட்டும் போது எவராலும் சிறிது கூடக் கண்மூடி நிம்மதியாகத் தூங்க முடியாது (நெருப்பினுள் துஞ்சலும் ஆகும் நிரப்பினுள் யாதொன்றும் கண்பாடு அரிது). வறுமை மனிதனின் தூக்கத்தைப் பறிக்கும் பெருநெருப்பு" என்றார். வேலப்பன் உணவை உண்டு முடித்துத் தன் முகத்தைத் துடைத்துக் கொண்டான்; கனமான இரும்புக் குறட்டை எடுத்துச் சூடான கடப்பாரைக் கம்பியை உலையின் நடுவே வைத்துத் தோல் துருத்தியை சீராக இயக்கத் தொடங்கினான்.

Working double shifts beside a blazing charcoal forge to pay his family's medical debts, apprentice striker Velappan swung heavy sledgehammers all night. Collapsing briefly onto the soot-stained earth beside the glowing coals, Velappan spoke to elder master smith Ramasamy: "Master, I can manage to fall asleep right here beside roaring furnace flames; but when I lie in my dark hut knowing my mother and sister are starving, the gnawing fire in my mind prevents even a second of sleep." Unwrapping his own meal packet to share thick millet bread and roasted shallot relish with the weary apprentice, Ramasamy wiped the soot from Velappan's brow and spoke: "Velappan, physical fire can be weathered, but the furnace of hunger scorches the soul. A person may manage to fall asleep even in the midst of roaring flames through physical exhaustion; but under the torment of destitution and hunger, it is utterly impossible to close one's eyelids in rest (நெருப்பினுள் துஞ்சலும் ஆகும் நிரப்பினுள் யாதொன்றும் கண்பாடு அரிது). An empty hearth keeps the eyes endlessly open." Finishing his meal with renewed strength, Velappan wiped his hands upon his leather apron. Grasping the heavy iron tongs, he positioned an iron crowbar blank directly into the coals and pumped the leather bellows steadily.

இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.This is a fictional story written for Murugaa to illustrate the meaning of this kural. It is not a traditional tale, not a puranic episode, and not a story recorded by any commentator.

வாழ்க்கையை நடத்துவதற்கு எந்தப் பொருளும் இல்லாத ஏழைகள், உலகப் பற்றுகளை முழுமையாகத் துறந்து துறவறம் பூணாமல் இல்லறத்தில் வீணாக ஒட்டிக்கொண்டிருப்பது, அடுத்தவர் வீட்டில் இருக்கும் உப்பையும் பழைய கஞ்சித் தண்ணீரையும் இரந்து தின்று அழிக்கும் எமனாகவே முடியும்.

• துப்புரவு இல்லார் = வாழ்வதற்குரிய பொருள் வளம் எதுவும் இல்லாதவர்கள்,

• துவரத் துறவாமை = உலகப் பற்றுகளை முழுமையாகத் துறந்துவிடாமல் இல்லறத்தில் ஒட்டிக்கொண்டிருப்பது,

• உப்பிற்கும் காடிக்கும் = அடுத்தவர் வீட்டில் உள்ள உப்புக்கும் கஞ்சித் தண்ணீருக்கும் கூட,

• கூற்று = எமனாக முடிந்துவிடும் (இரந்து உண்டு அழிப்பதாகும்).

முருகா எளிய உரை

கற்பனைக் கதைan imagined story

முதிய சமையல் கூடத் தலைமைச் சமையலரும் சோம்பேறி ஒட்டுண்ணியும்The elder temple steward and the burden of false attachments

அன்னதானச் சத்திரத்தின் சமையற்கூடத்தில் எவ்வித உழைப்பும் செய்யாமலும், உலகப் பற்றுகளைத் துறக்காமலும் பல ஆண்டுகளாக இலவச உணவை உண்டு வாழ்ந்து வந்த நாகப்பன் என்ற சோம்பேறி, ஏழைப் பயணிகளுக்காக வைக்கப்பட்டிருந்த பழைய கஞ்சித் தண்ணீரையும் உப்பையும் கூடப் பேராசையோடு அபகரித்து வீணடித்து வந்தான். அவனது கையில் இருந்த உப்புக் குடத்தைப் பிடுங்கி வைத்துவிட்டு ஒரு மரக் கோடாரியை அவனிடம் நீட்டிய முதிய சத்திரத்துத் தலைமைச் சமையலர் ஆறுமுகம், கண்டிப்போடு பேசினார். "நாகப்பா, நீ உழைக்க மறுக்கிறாய்; அதே சமயம் பற்றுகளையும் துறக்காமல் இல்லற மோகத்தோடு வாழ்கிறாய். வாழ்க்கையை நடத்துவதற்கு எந்தப் பொருளும் இல்லாத ஏழைகள், உலகப் பற்றுகளை முழுமையாகத் துறந்து துறவறம் பூணாமல் இல்லறத்தில் வீணாக ஒட்டிக்கொண்டிருப்பது, அடுத்தவர் வீட்டில் இருக்கும் உப்பையும் பழைய கஞ்சித் தண்ணீரையும் இரந்து தின்று அழிக்கும் எமனாகவே முடியும் (துப்புர வில்லார் துவரத் துறவாமை உப்பிற்கும் காடிக்கும் கூற்று). உழைக்கத் துணி அல்லது பற்றுகளைத் துறந்து துறவியாகு; அடுத்தவர் கஞ்சிக்கு எமனாக இராதே" என்றார். ஆறுமுகத்தின் சொற்களைக் கேட்ட நாகப்பன் தலைகுனிந்தான்; கையில் இருந்த மரக் கோடாரியை இறுகப் பற்றிக் கொண்டு, சத்திரத்து விறகுக் கிடங்கிற்குச் சென்று அடுப்பெரிக்கத் தேவையான புளிய மரக் கட்டைகளைப் பிளக்கத் தொடங்கினான்.

In a community charity dining hall, an able-bodied idler named Nagappan lived for years without laboring or taking ascetic vows. Loitering about the kitchen, he snatched salted fermented rice water and provisions intended for destitute travelers, complaining endlessly while refusing every productive chore. Confiscating the salt jar from his hands and thrusting a heavy wood-chopping axe into his grip, elder kitchen steward Arumugam confronted him with stern truth: "Nagappan, you refuse honest work yet cling stubbornly to domestic appetites without spiritual renunciation. When people destitute of all worldly means refuse to utterly renounce attachments, their idle existence becomes an executioner, destroying even the meager salt and sour gruel of their struggling neighbors (துப்புர வில்லார் துவரத் துறவாமை உப்பிற்கும் காடிக்கும் கூற்று). Either choose honest sweat or embrace genuine asceticism; do not linger as a parasite on another's bowl." Shamed into action by the steward's words, Nagappan gripped the axe handle firmly. Walking into the firewood shed, he began splitting dense tamarind logs to fuel the charity cooking hearths.

இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.This is a fictional story written for Murugaa to illustrate the meaning of this kural. It is not a traditional tale, not a puranic episode, and not a story recorded by any commentator.