திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள் 1042

பட்டு நெசவுத் தெருவில் தறிகள் இயக்கி வாழ்ந்து வந்த முதிய நெசவாளர் கந்தசாமியின் பட்டறை வாசலில், கடும் வறுமையால் தன் தறியை விற்றுவிட்ட முன்னாள் நெசவாளி சுந்தரம் கிழிந்த துணியோடு அமர்ந்திருந்தான். தனக்கென உண்ண உணவோ உடுத்த உடையோ இன்றி இம்மை இன்பத்தை இழந்த அவன், தன் வீட்டு வாசலில் பசியோடு வந்து நின்ற யாசகருக்கு ஒரு பிடி அரிசி கூடக் கொடுக்க முடியாமல் மறுமைக்கான புண்ணியத்தையும் செய்ய முடியவில்லையே என்று அழுது புலம்பினான். தன் பட்டறையிலிருந்து சூடான சோற்றுப் பொட்டலத்தையும் ஒரு பருத்தி வேட்டியையும் சுந்தரத்திடம் கொடுத்த கந்தசாமி, திண்ணைப் படியில் அமர்ந்து பேசினார். "சுந்தரம், வறுமையின் கொடூரத்தை எண்ணிப்பார். வறுமை என்று சொல்லப்படுகின்ற கொடிய பாவி ஒருவனை வந்து அடைந்தால், பிறருக்குக் கொடுத்து உதவ முடியாமல் மறுமைக்கான புண்ணியப் பயனும் இல்லாமல், தான் அனுபவிக்க வழியின்றி இம்மை உலகத்தின் இன்பங்களும் இல்லாமல் இரண்டு உலகத்து நன்மைகளையும் இழக்கச் செய்துவிடும் (இன்மை எனவொரு பாவி மறுமையும் இம்மையும் இன்றி வரும்). மனிதனின் இரு உலக வாழ்வையும் பாழ்படுத்துவதே இதன் இயல்பு" என்றார். கந்தசாமி சுந்தரத்தின் தோளைப் பிடித்துத் தன் பட்டறைக்குள் அழைத்துச் சென்றார்; காலியாக இருந்த தறிக்குழியில் அமர வைத்து, நீல நிறப் பட்டு நூல் சுற்றிய மர நாடாவை அவனது கையில் கொடுத்து நெசவுப் பணியைத் தொடங்கி வைத்தார்.

Outside the handloom workshop where elder silk weaver Kandasamy operated multiple pit-looms, a former artisan named Sundaram sat in tattered rags upon the stone steps. Having lost his equipment to predatory debt, Sundaram had neither food nor decent clothing to enjoy the comforts of this present life, nor could he spare a handful of grain to feed a wandering beggar at his door to earn spiritual merit for the next world. Handing Sundaram a hot packet of tamarind rice and a clean cotton dhoti, Kandasamy sat beside him and spoke with heartfelt compassion: "Sundaram, look closely at the cruelty of destitution. When the merciless malefactor named Poverty overtakes a person, it deprives him of the joys of this present life because he has nothing to sustain himself, and deprives him of future spiritual merits because he has nothing left to give in charity to others (இன்மை எனவொரு பாவி மறுமையும் இம்மையும் இன்றி வரும்). It leaves a human soul impoverished in both worlds." Guiding Sundaram into the rhythmic workshop, Kandasamy seated him before a spare wooden pit-loom. Handing him a boat shuttle wound with lustrous blue silk yarn, he set the foot-treadles in motion for Sundaram to begin weaving anew.