திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள் 1049

கொழுந்துவிட்டு எரியும் கரி உலையின் அருகே நின்று இரும்பு சுத்தியலால் அடிக்கும் இளம் கொல்லன் வேலப்பன், குடும்பக் கடனை அடைக்க இரவும் பகலும் உழைத்து வந்தான். உலைக்களத்தின் அனலுக்கு நடுவே சோர்ந்து விழுந்து சில நொடிகள் தூங்கிவிட்ட வேலப்பன், "ஐயா, இந்த நெருப்பின் வெப்பத்தில் கூட என்னால் தூங்கிவிட முடிகிறது; ஆனால் வீட்டில் பசியால் வாடும் என் தாயையும் தங்கையையும் நினைத்தால் படுக்கையில் ஒரு விநாடி கூடக் கண்மூட முடிவதில்லை" என்று முதிய முதன்மைக் கொல்லர் ராமசாமியிடம் கூறினான். தன் மதிய உணவுப் பொட்டலத்தைப் பிரித்துக் கேழ்வரகுக் களியையும் வெங்காயத் துவையலையும் வேலப்பனுக்குக் கொடுத்து உண்ண வைத்த ராமசாமி, அவனது வியர்வை படிந்த முதுகைத் தட்டிக் கொடுத்துப் பேசினார். "வேலப்பா, வெளி நெருப்பை விடப் பசி நெருப்பு மிகக் கொடியது. எரியும் நெருப்பின் நடுவில் கூட ஒருவன் ஏதேனும் வழியில் படுத்துத் தூங்கிவிட முடியும்; ஆனால் கொடிய பசியும் வறுமையும் வாட்டும் போது எவராலும் சிறிது கூடக் கண்மூடி நிம்மதியாகத் தூங்க முடியாது (நெருப்பினுள் துஞ்சலும் ஆகும் நிரப்பினுள் யாதொன்றும் கண்பாடு அரிது). வறுமை மனிதனின் தூக்கத்தைப் பறிக்கும் பெருநெருப்பு" என்றார். வேலப்பன் உணவை உண்டு முடித்துத் தன் முகத்தைத் துடைத்துக் கொண்டான்; கனமான இரும்புக் குறட்டை எடுத்துச் சூடான கடப்பாரைக் கம்பியை உலையின் நடுவே வைத்துத் தோல் துருத்தியை சீராக இயக்கத் தொடங்கினான்.

Working double shifts beside a blazing charcoal forge to pay his family's medical debts, apprentice striker Velappan swung heavy sledgehammers all night. Collapsing briefly onto the soot-stained earth beside the glowing coals, Velappan spoke to elder master smith Ramasamy: "Master, I can manage to fall asleep right here beside roaring furnace flames; but when I lie in my dark hut knowing my mother and sister are starving, the gnawing fire in my mind prevents even a second of sleep." Unwrapping his own meal packet to share thick millet bread and roasted shallot relish with the weary apprentice, Ramasamy wiped the soot from Velappan's brow and spoke: "Velappan, physical fire can be weathered, but the furnace of hunger scorches the soul. A person may manage to fall asleep even in the midst of roaring flames through physical exhaustion; but under the torment of destitution and hunger, it is utterly impossible to close one's eyelids in rest (நெருப்பினுள் துஞ்சலும் ஆகும் நிரப்பினுள் யாதொன்றும் கண்பாடு அரிது). An empty hearth keeps the eyes endlessly open." Finishing his meal with renewed strength, Velappan wiped his hands upon his leather apron. Grasping the heavy iron tongs, he positioned an iron crowbar blank directly into the coals and pumped the leather bellows steadily.