திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள் 1047

வயலில் இறங்கி உழைக்காமல், சோம்பேறித்தனத்தாலும் சூதாட்டத்தாலும் தன் சொத்துக்கள் அனைத்தையும் இழந்து கடனாளியாகி அழுக்குத் துணியோடு வீட்டு வாசலில் வந்து நின்ற மகன் மருதுவை, அவனது தாய் பார்வதி அம்மாள் கதவைத் திறந்து உள்ளே அனுமதிக்காமல் அந்நியனைப் போலப் பார்த்துப் புறக்கணித்தார். "பெற்ற தாயே என்னைக் கைவிடலாமா?" என்று மருது வீட்டு வாசலில் நின்று கண்ணீர் வடித்தான். முற்றத்து வாயிலில் நின்று மகனைப் பார்த்த பார்வதி அம்மாள், கண்டிப்பும் வேதனையும் கலந்த குரலில் பேசினார். "மருது, வயலில் நேர்மையாக உழைத்துப் பஞ்சம் வந்து நீ ஏழையாகியிருந்தால் என் உயிரைக் கொடுத்தாவது உன்னைக் காத்திருப்பேன். ஆனால் சோம்பேறித்தனத்தாலும் தீய வழிகளாலும் அறநெறிக்கு மாறாகத் தானே வரவழைத்துக் கொண்ட வறுமையில் உழல்பவனை, அவனைப் பெற்றெடுத்த சொந்தத் தாயும் கூட ஒரு அந்நியனைப் போல வெறுத்து ஒதுக்கிப் பார்ப்பாள் (அறஞ்சாரா நல்குரவு ஈன்றதா யானும் பிறன்போல நோக்கப் படும்). ஒழுக்கமில்லாத வறுமை தாயன்பையும் சுட்டெரித்துவிடும்" என்றார். தாயின் சொற்கள் மருதுவின் நெஞ்சில் சம்மட்டியாக விழுந்தன; அவன் தன் தலைகுனிவை மாற்றிக் கொண்டு, வேலி ஓரத்தில் கிடந்த மண்வெட்டியை எடுத்துத் தன் குடும்பத்துத் தோட்டத்தில் இறங்கி மண்கட்டி உடைத்து உழைக்கத் தொடங்கினான்.

Refusing honest farm labor, young Marudhu squandered his family inheritance on gambling, cockfights, and idle drinking. Returning home destitute and clothed in rags, he demanded food and silver, but his mother Parvathi Ammal barred the heavy timber door, looking at him with cold detachment as if he were an unknown wanderer. "Mother, can the woman who gave me birth cast me out like a stranger?" Marudhu wept upon the porch. Looking at him through the courtyard gate, Parvathi Ammal spoke with stern grief: "Marudhu, had honest drought struck your crops while you sweated in the furrows, I would have nourished you with my own lifeblood. But when a man brings destitution upon himself through sloth, gambling, and abandonment of virtue, even the mother who bore him in her womb will view him with cold estrangement like an alien stranger (அறஞ்சாரா நல்குரவு ஈன்றதா யானும் பிறன்போல நோக்கப் படும்). Dishonorable penury dissolves even maternal love." Shattered by his mother's truth, Marudhu dried his tears. Picking up an iron spade resting against the stone wall, he stepped barefoot into the overgrown family orchard to clear weeds and prepare the soil.