திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள்

நீ எதையும் வெளியில் சொல்லாமல் மனத்திற்குள் மறைக்க நினைத்தாலும், அந்த மறைத்தலுக்கு உட்படாமல் உன் கட்டுப்பாட்டையும் மீறி மை தீட்டிய உன் கண்கள் எனக்குச் சொல்ல விரும்பும் ஒரு ரகசியக் குறிப்பு இருக்கின்றது!

• கரப்பினும் = நீ சொல்லாமல் உள்ளுக்குள் மறைத்து வைக்க நினைத்தாலும்;

• கை இகந்து ஒல்லா = அந்த மறைத்தலுக்கு உட்படாமல் உன் கட்டுப்பாட்டைக் கடந்து,

• நின் உண்கண் = மை தீட்டிய உன் கண்கள்,

• உரைக்கல் உறுவது ஒன்று உண்டு = எனக்குச் சொல்ல விரும்பும் ஒரு ரகசியச் செய்தி இருக்கின்றது!

முருகா எளிய உரை

கற்பனைக் கதைan imagined story

வெண்கலச் சிற்பி மாறனும் இளம் மலர்க்கொடியும்The bronze sculptor and the message in her kohl-rimmed eyes

பட்டறையின் திண்ணையில் புதிதாக வார்த்த வெண்கலச் சிலையை மணல் துகள்களால் தேய்த்து மெருகேற்றிக் கொண்டிருந்த சிற்பி மாறன், தன் மனைவி மலர்க்கொடி நீர் கொண்டு வந்தபோது அவளது முகத்தை உற்று நோக்கினான். மெருகேற்றும் கல்லைத் தரையில் வைத்த மாறன், எதையும் வெளியில் சொல்லாமல் அடக்கிக் கொண்டு தலைகுனிந்து நின்ற மலர்க்கொடியின் கையைப் பிடித்துக் கனிவோடு பேசினான். "மலர்க்கொடி, நீ எதையும் வெளியில் சொல்லாமல் மனத்திற்குள் மறைக்க நினைத்தாலும், அந்த மறைத்தலுக்கு உட்படாமல் உன் கட்டுப்பாட்டையும் மீறி மை தீட்டிய உன் கண்கள் எனக்குச் சொல்ல விரும்பும் ஒரு ரகசியக் குறிப்பு இருக்கின்றது (கரப்பினுங் கையிகந் தொல்லாநின் உண்கண் உரைக்கல் உறுவதொன் றுண்டு)! உன் விழிகள் சொல்லும் பிரிவுத் துயரத்தை நான் அறிவேன்; இனி உன்னைப் பிரிய மாட்டேன்" என்றான். மலர்க்கொடி பித்தளை நீர்க் குடத்தை மரச் சட்டத்தின் மேல் வைத்தார்; சிற்ப வேலைக்கான இரும்பு உளிகளை நார்ப்பையில் வரிசையாக அடுக்கினார்.

Polishing a newly cast bronze figurine with fine emery sand upon the workshop porch, sculptor Maran looked closely at his young wife, Malarkkodi, as she brought fresh well-water with downcast eyes. Resting his polishing stone upon the wooden bench, Maran gently took Malarkkodi's trembling hand as she struggled to maintain a stoic, silent demeanor: "Malarkkodi, though you strive with all your strength to conceal your aching sorrow within your silent heart, your kohl-rimmed eyes refuse to remain bound by your modest restraint and speak an unmistakable secret message to my soul (கரப்பினுங் கையிகந் தொல்லாநின் உண்கண் உரைக்கல் உறுவதொன் றுண்டு)! I read the plea against separation in your tearful gaze; I shall not leave your side!" Malarkkodi placed the brass water pot carefully upon the carved wooden stand. Arranging the iron sculpting styluses neatly inside the woven coir tool bag, she cleared the table.

இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.This is a fictional story written for Murugaa to illustrate the meaning of this kural. It is not a traditional tale, not a puranic episode, and not a story recorded by any commentator.

என் கண்களைக் கவரும் பேரழகும் மூங்கில் போன்ற மெல்லிய தோள்களையும் உடைய என் இளம் காதலிக்கு, பெண்களுக்கே உரிய நாணமும் மன அடக்கமும் கொண்ட சிறந்த இயல்பு மிக அதிகமாக நிரம்பியுள்ளது!

• கண் நிறைந்த காரிகை = என் கண்களைக் கவரும் அழகும்,

• காம்பு ஏர் தோள் = மூங்கில் போன்ற அழகான தோள்களையும் உடைய,

• பேதைக்கு = என் இளம் காதலிக்கு;

• பெண் நிறைந்த நீர்மை பெரிது = பெண்களுக்கே உரிய நாணமும் மன அடக்கமும் கொண்ட இயல்பு மிக அதிகமாக இருக்கின்றது!

முருகா எளிய உரை

கற்பனைக் கதைan imagined story

முத்து வணிகன் கதிர்வேலும் மூத்த தோழி மீனாட்சியும்The pearl merchant and the transcendent modesty of his bride

கடற்கரை மண்டபத்தில் பாயின் மேல் கடல் முத்துக்களைப் பரப்பித் தரம் பிரித்துக் கொண்டிருந்த முத்து வணிகன் கதிர்வேல், தன் மனைவி நற்சோணையின் அமைதியான நடையைக் கண்டு வியந்து பேசினான். முத்து சல்லடையைத் தட்டில் வைத்த கதிர்வேல், பிரிவு பற்றிய பேச்சை எடுத்ததும் நற்சோணை வாய்திறவாமல் ஒதுங்கிச் சென்றதைக் கவனித்த மூத்த தோழி மீனாட்சியிடம் தன் மனைவியின் குணத்தைச் சிறப்பித்தான். "தோழி, என் கண்களைக் கவரும் பேரழகும் மூங்கில் போன்ற மெல்லிய தோள்களையும் உடைய என் இளம் காதலிக்கு, பெண்களுக்கே உரிய நாணமும் மன அடக்கமும் கொண்ட சிறந்த இயல்பு மிக அதிகமாக நிரம்பியுள்ளது (கண்ணிறைந்த காரிகைக் காம்பேர்தோட் பேதைக்குப் பெண்நிறைந்த நீர்மை பெரிது)! அவள் தன் துயரத்தை வாயால் கூறாமல் நாணத்தால் மறைக்கின்றாள்" என்றான். மீனாட்சி வெண்மையான முத்துச் சிப்பிகளைச் செப்புச் சல்லடையால் சலித்து எடுத்தார்; தரம் பிரித்த சிறந்த முத்துக்களை வெல்வெட் பையில் நிரப்பி முடிச்சிட்டார்.

Grading natural sea-pearls upon a woven reed mat in the coastal pavilion, merchant Kathirvel watched with profound admiration as his young wife, Narchonai, walked quietly past the beaded doorway. Resting his pearl grading sieve upon the wicker tray, Kathirvel explained her gentle, reserved nature to her elder companion, Meenakshi, who had noticed how Narchonai shrank away in silence whenever departure was mentioned: "My friend, my lovely young bride whose beauty completely fills my eyes and whose graceful arms resemble polished bamboo stems possesses an innate modesty, innocence, and womanly reserve that far exceeds the ordinary nature of women (கண்ணிறைந்த காரிகைக் காம்பேர்தோட் பேதைக்குப் பெண்நிறைந்த நீர்மை பெரிது)! She conceals her grief entirely behind noble silence!" Meenakshi sifted the gleaming pearl shells carefully through a fine copper mesh. Pouring the sorted white pearls into a soft velvet drawstring pouch, she tied the cords.

இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.This is a fictional story written for Murugaa to illustrate the meaning of this kural. It is not a traditional tale, not a puranic episode, and not a story recorded by any commentator.

கோக்கப்பட்ட ஒளிவீசும் பளிங்கு மணிக்குள் மறைந்திருக்கும் நூல் வெளியே தெளிவாகத் தெரிவது போல, என் காதலியின் உடலழகிற்குள்ளே இருந்து வெளியே புலனாகும் ஒரு மறைவான உள்ளக் குறிப்பு இருக்கின்றது!

• மணியில் திகழ்தரு நூல் போல் = கோக்கப்பட்ட பளிங்கு மணிக்குள் மறைந்திருக்கும் நூல் வெளியே தெளிவாகத் தெரிவது போல;

• மடந்தை அணியில் = என் காதலியின் இயற்கை அழகிற்குள்ளே இருந்து,

• திகழ்வது ஒன்று உண்டு = வெளியே புலனாகும் ஒரு மறைவான குறிப்பு இருக்கின்றது!

முருகா எளிய உரை

கற்பனைக் கதைan imagined story

ரத்தினக் கைவினைஞன் இளஞ்சேரலும் முதிய அத்தை பொன்னம்மாளும்The gemsmith and the thread visible within crystal beads

பட்டறையில் துளையிட்ட ஒளிவீசும் படிக மணிகளைப் பட்டு நூலில் கோத்துக் கொண்டிருந்த ரத்தினக் கைவினைஞன் இளஞ்சேரல், தன் மனைவி பூங்கொடியின் தோற்றத்தில் தெரிந்த மாற்றத்தை எண்ணினான். நூல் கோக்கும் மெல்லிய ஊசியைப் பலகையில் வைத்த இளஞ்சேரல், பூங்கொடி எந்தக் குறையும் சொல்லவில்லையே நீ எப்படி அவள் மனத்தை அறிவாய் என்று கேட்ட முதிய அத்தை பொன்னம்மாளிடம் தன் நுட்பமான பார்வையை விளக்கினான். "அத்தை, கோக்கப்பட்ட ஒளிவீசும் பளிங்கு மணிக்குள் மறைந்திருக்கும் நூல் வெளியே தெளிவாகத் தெரிவது போல, என் காதலியின் உடலழகிற்குள்ளே இருந்து வெளியே புலனாகும் ஒரு மறைவான உள்ளக் குறிப்பு இருக்கின்றது (மணியில் திகழ்தரு நூல்போல் மடந்தை அணியில் திகழ்வதொன்று உண்டு)! அவளது பிரிவாற்றாமையை நான் தெளிவாகக் காண்கின்றேன்" என்றான். பொன்னம்மாள் பட்டு நூலின் முனையை வெள்ளிக் கொக்கியில் முடிச்சிட்டார்; கோத்து முடித்த படிக மாலையைச் சந்தன மரப் பேழையில் பக்குவமாக வைத்தார்.

Stringing drilled rock-crystal gems onto fine silk threads upon his jeweler's bench, artisan Ilancheral reflected deeply upon the subtle shift he had observed in his wife Poongodi's demeanor. Resting his threading needle upon the workbench, Ilancheral explained his intuitive perception to his elder aunt, Ponnammal, who had wondered how he knew of Poongodi's silent grief when she had uttered no words of complaint: "Aunt, just as the colored thread running through the core of a clear crystal bead shines unmistakably through the stone to the observer, a profound and hidden sorrow shines through the bodily grace of my beloved (மணியில் திகழ்தரு நூல்போல் மடந்தை அணியில் திகழ்வதொன்று உண்டு)! I can clearly see her unspoken dread of my departure!" Ponnammal knotted the silk thread securely around the silver pendant clasp. Placing the completed crystal necklace carefully inside a carved sandalwood chest, she closed the lid.

இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.This is a fictional story written for Murugaa to illustrate the meaning of this kural. It is not a traditional tale, not a puranic episode, and not a story recorded by any commentator.

மலரத் தொடங்கும் பூ அரும்பின் உள்ளே நறுமணம் மறைந்திருப்பது போல, என் இளம் காதலியின் இதழ்களில் அரும்பும் மெல்லிய புன்னகைக்குள் மறைந்திருக்கும் ஒரு ரகசியக் குறிப்பு இருக்கின்றது!

• முகை மொக்குள் உள்ளது நாற்றம் போல் = மலரும் அரும்பின் முகிழ்ப்பிற்குள் நறுமணம் மறைந்திருப்பது போல;

• பேதை நகை மொக்குள் = என் காதலியின் இதழ்களில் அரும்பும் புன்னகைக்குள்,

• உள்ளது ஒன்று உண்டு = மறைந்திருக்கும் ஒரு ரகசியக் குறிப்பு இருக்கின்றது!

முருகா எளிய உரை

கற்பனைக் கதைan imagined story

பூந்தோட்டக்காரன் இளங்கோவும் மூத்த தமக்கை வெண்ணிலாவும்The gardener and the fragrance concealed within a budding smile

பூந்தோட்டத்தில் புதிதாகப் பூத்த வெண் மல்லிகை மொட்டுகளை மூங்கில் கூடைகளில் பறித்துக் கொண்டிருந்த தோட்டக்காரன் இளங்கோ, தன் மனைவி நிலாவின் மென்சிரிப்பை நினைத்துப் புன்னகைத்தான். பூக்கூடையைத் திண்ணையில் வைத்த இளங்கோ, நிலா உன்னைக் கண்டு புன்னகைத்தாளே தவிர எதுவும் கூறவில்லையே என்று சொன்ன மூத்த தமக்கை வெண்ணிலாவிடம் தன் புரிதலை உரைத்தான். "அக்கா, மலரத் தொடங்கும் பூ அரும்பின் உள்ளே நறுமணம் மறைந்திருப்பது போல, என் இளம் காதலியின் இதழ்களில் அரும்பும் மெல்லிய புன்னகைக்குள் மறைந்திருக்கும் ஒரு ரகசியக் குறிப்பு இருக்கின்றது (முகைமொக்குள் உள்ளது நாற்றம்போல் பேதை நகைமொக்குள் உள்ளதொன் றுண்டு)! அந்தப் புன்னகை என்னை விட்டுப் பிரியாதீர் என்று என்னிடம் வேண்டுகின்றது" என்றான். வெண்ணிலா தொடுத்த மல்லிகைப் பூச்சரங்களின் மேல் கிணற்று நீரைத் தெளித்தார்; வாடாமல் இருப்பதற்காகப் பூக்களை ஈரமான வாழை இலையில் சுற்றி வைத்தார்.

Gathering freshly opened white jasmine buds into wicker baskets within the floral garden, gardener Ilango smiled tenderly as he recalled the shy expression on his young wife Nila's face. Setting his flower basket upon the garden terrace, Ilango explained the subtle depth of her expression to his elder sister, Vennila, who had remarked that Nila merely smiled without offering any verbal greeting: "Sister, just as rich perfume remains sealed and hidden inside the swelling form of an unopened flower bud, there lies a profound, tender secret concealed within the budding smile that touches the lips of my innocent bride (முகைமொக்குள் உள்ளது நாற்றம்போல் பேதை நகைமொக்குள் உள்ளதொன் றுண்டு)! That fleeting smile is her silent plea that I never leave her side!" Vennila sprinkled cool well-water lightly over the coiled white jasmine garlands. Wrapping the fragrant blooms carefully within moist green plantain leaves to preserve their freshness, she tied the bundle.

இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.This is a fictional story written for Murugaa to illustrate the meaning of this kural. It is not a traditional tale, not a puranic episode, and not a story recorded by any commentator.

நெருங்கிய வளையல்களை அணிந்த என் காதலி என்னிடம் ஏதோ ஒரு ரகசியக் குறிப்பைக் காட்டிவிட்டுச் சென்ற செயல், என் நெஞ்சில் எழுந்த பெரும் துயரத்தைத் தீர்க்கும் ஒரு மருந்தைத் தன்னுள் கொண்டிருக்கின்றது!

• செறி தொடி = நெருங்கிய வளையல்களை அணிந்த என் காதலி,

• செய்து இறந்த கள்ளம் = என்னிடம் ஏதோ ஒரு ரகசியக் குறிப்பைக் காட்டிவிட்டுச் சென்ற செயல்;

• உறுதுயர் தீர்க்கும் மருந்து ஒன்று உடைத்து = என் நெஞ்சில் எழுந்த பெரும் பிரிவுத் துயரத்தைத் தீர்க்கும் மருந்தாகிய ஒன்றைத் தன்னுள் கொண்டிருக்கின்றது!

முருகா எளிய உரை

கற்பனைக் கதைan imagined story

தலைமைத் தச்சர் நெடுமாறனும் மூத்த தோழி செண்பகமும்The master carpenter and the medicine in her parting glance

பட்டறையில் தேக்கு மரக் கதவுப் பலகையை மர இழைப்புளியால் செதுக்கிச் சீரமைத்துக் கொண்டிருந்த தலைமைத் தச்சர் நெடுமாறன், தன் மனைவி தாமரை காட்டிவிட்டுச் சென்ற ரகசியப் பார்வையை நினைத்துத் திகைத்தான். மர இழைப்புளியைப் பலகையில் நிறுத்திய நெடுமாறன், தாமரை உன்னிடம் எதுவும் பேசாமல் திரும்பிப் போய்விட்டாளே என்று கூறிய மூத்த தோழி செண்பகத்திடம் தன் நெஞ்சத்து உண்மையை வெளிப்படுத்தினான். "தோழி, நெருங்கிய வளையல்களை அணிந்த என் காதலி என்னிடம் ஏதோ ஒரு ரகசியக் குறிப்பைக் காட்டிவிட்டுச் சென்ற செயல், என் நெஞ்சில் எழுந்த பெரும் துயரத்தைத் தீர்க்கும் ஒரு மருந்தைத் தன்னுள் கொண்டிருக்கின்றது (செறிதொடி செய்திறந்த கள்ளம் உறுதுயர் தீர்க்கும் மருந்தொன்று உடைத்து)! நான் வெளியூர்ப் பயணத்தை நிறுத்தி அவளோடு இருப்பதே அந்த மருந்து" என்றான். செண்பகம் பட்டறைப் பலகையில் சிதறிக் கிடந்த சுருள் மரச் சீவல்களைத் தென்னந்தும்புத் துடைப்பத்தால் கூட்டினார்; செதுக்கி முடித்த மரத் தூண்களைச் சுவரோரம் நேராக அடுக்கினார்.

Smoothing a carved teak door panel with a wooden hand plane upon his workbench in the carpentry atelier, master craftsman Nedumaran paused, deeply captivated by the subtle, meaningful glance his wife Thamarai had cast before turning away. Resting his hand plane upon the timber beam, Nedumaran interpreted the unspoken communication to her elder companion, Shenbagam, who had observed Thamarai retreating into the inner chamber without uttering a single word: "My friend, that clever and mysterious gesture which my bracelet-adorned beloved made before walking away contains within itself the supreme medicine capable of healing my profound inner grief (செறிதொடி செய்திறந்த கள்ளம் உறுதுயர் தீர்க்கும் மருந்தொன்று உடைத்து)! It tells me clearly that canceling my distant timber journey and staying beside her is the only remedy for our souls!" Shenbagam swept the curled teak shavings from the workbench floor using a coir broom. Stacking the carved wooden support brackets neatly against the atelier wall, she cleared the passage.

இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.This is a fictional story written for Murugaa to illustrate the meaning of this kural. It is not a traditional tale, not a puranic episode, and not a story recorded by any commentator.

காதலர் என் பிரிவுத் துன்பத்தை ஆற்றி நான் மகிழுமாறு ஆரத் தழுவி அளவற்ற அன்பு காட்டுவதானது, விரைவில் என்னை மீண்டும் பிரிந்து சென்று அன்பில்லாமல் கைவிட எண்ணுகின்ற ஒரு ரகசியக் குறிப்பைக் கொண்டதாக இருக்கின்றது!

• பெரிது ஆற்றி பெட்ப கலத்தல் = காதலர் என் பிரிவுத் துன்பத்தை ஆற்றி நான் மகிழுமாறு ஆரத் தழுவி அளவற்ற அன்பு காட்டுவது;

• அரிது ஆற்றி = என்னைப் பிரிந்து சென்று,

• அன்பின்மை சூழ்வது உடைத்து = மீண்டும் அன்பு காட்டாமல் கைவிட எண்ணுகின்ற ஒரு பிரிவுக் குறிப்பைக் கொண்டதாக இருக்கின்றது!

முருகா எளிய உரை

கற்பனைக் கதைan imagined story

மூத்த தோழி செண்பகமும் இளம் வாசுகியும்The elder companion and the hidden omen behind excessive affection

பட்டு நெசவுக் கூடத்தில் தறியின் இழைகளுக்கு இடையே மர நாடாவைச் செலுத்திச் சேலையை நெய்து கொண்டிருந்த இளம் பெண் வாசுகி, தன் கணவர் காட்டிய அளவுக்கு அதிகமான அன்பை நினைத்து அஞ்சினாள். நாடாவை மரப் பலகையில் நிறுத்திய வாசுகி, கணவர் உன்னை ஆரத் தழுவி மகிழ்வித்த பிறகும் உன் முகத்தில் ஏன் இந்த அச்சம் என்று கேட்ட மூத்த தோழி செண்பகத்திடம் தன் நெஞ்சத்து ஐயத்தை உரைத்தாள். "தோழி, காதலர் என் பிரிவுத் துன்பத்தை ஆற்றி நான் மகிழுமாறு ஆரத் தழுவி அளவற்ற அன்பு காட்டுவதானது, விரைவில் என்னை மீண்டும் பிரிந்து சென்று அன்பில்லாமல் கைவிட எண்ணுகின்ற ஒரு ரகசியக் குறிப்பைக் கொண்டதாக இருக்கின்றது (பெரிதாற்றிப் பெட்பக் கலத்தல் அரிதாற்றி அன்பின்மை சூழ்வ துடைத்து)! இத்தனை பெரிய பாசத்திற்குப் பின்னே புதியதொரு பிரிவு ஒளிந்திருக்கின்றது" என்றாள். செண்பகம் மரப் பண்ணையை முன்னும் பின்னும் இழுத்துப் பட்டு இழைகளை இறுக்கினார்; நெய்து முடித்த சிவப்புப் பட்டின் பகுதியை அடி மர உருளையில் சுற்றினார்.

Passing the polished wooden shuttle between the silk warp threads in the loom workshop, young artisan Vasuki felt a cold tremor of unease despite her husband's joyful homecoming. Resting her shuttle upon the wooden frame, Vasuki shared her intuitive apprehension with her elder companion, Shenbagam, who had wondered why she appeared troubled after receiving such overflowing love: "My friend, this extraordinary display of tender comfort and ardent embrace with which my husband showers me today carries a sinister underlying omen; it feels as though he is excessively soothing my past heartache only to prepare me for another prolonged and distant journey, masking an impending cold desertion behind an excess of present affection (பெரிதாற்றிப் பெட்பக் கலத்தல் அரிதாற்றி அன்பின்மை சூழ்வ துடைத்து)!" Shenbagam pulled the heavy wooden reed beater firmly forward to pack the weft threads neatly into place. Winding the newly woven crimson silk smoothly around the lower cloth beam, she secured the ratchet.

இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.This is a fictional story written for Murugaa to illustrate the meaning of this kural. It is not a traditional tale, not a puranic episode, and not a story recorded by any commentator.

குளிர்ந்த நீர்த்துறைக்கு உரிய என் காதலன் என்னோடு உடலால் கூடியிருந்தாலும் மனத்தால் பிரிய நினைத்ததை, நான் உணர்வதற்கு முன்னரே என் கையின் வளையல்கள் உணர்ந்து கொண்டு மெலிந்து கழன்று விட்டனவே!

• தண்ணம் துறைவன் தணந்தமை = குளிர்ந்த நீர்த்துறைக்கு உரிய என் காதலன் என்னோடு உடலால் கூடியிருந்தாலும் மனத்தால் பிரிய நினைத்ததை;

• நம்மினும் = நான் குறிப்பால் உணர்வதற்கு முன்னரே,

• வளை முன்னம் உணர்ந்த = என் கை வளையல்கள் முன்னதாகவே உணர்ந்து கழன்று விட்டனவே!

முருகா எளிய உரை

கற்பனைக் கதைan imagined story

மூத்த தோழி சிவகாமியும் இளம் பொன்னழகியும்The elder companion and the armlets that foresaw departure

மலை ஓடைக் கரையில் மஞ்சள் சுமந்த காவடித் தண்டை இறக்கி வைத்துவிட்டு அமர்ந்த இளம் பெண் பொன்னழகி, தன் மணிக்கட்டில் கழன்று சரியும் வெண்கல வளையல்களைப் பார்த்துப் பெருமூச்சு விட்டாள். காவடித் தண்டைப் பாறையில் சாய்த்த பொன்னழகி, கணவர் உன்னோடுதானே இருக்கின்றார் உன் கைவளையல்கள் ஏன் கழல வேண்டும் என்று வினவிய மூத்த தோழி சிவகாமியிடம் தன் உள்ளுணர்வை உரைத்தாள். "தோழி, குளிர்ந்த நீர்த்துறைக்கு உரிய என் காதலன் என்னோடு உடலால் கூடியிருந்தாலும் மனத்தால் பிரிய நினைத்ததை, நான் உணர்வதற்கு முன்னரே என் கையின் வளையல்கள் உணர்ந்து கொண்டு மெலிந்து கழன்று விட்டனவே (தண்ணந் துறைவன் தணந்தமை நம்மினும் முன்னம் உணர்ந்த வளை)! அவரது மன மாற்றம் என் உடம்பிற்கு முன்னே தெரிந்துவிட்டது" என்றாள். சிவகாமி மரக் காவடியின் இருபுறமும் கட்டப்பட்ட சணல் கயிறுகளைச் சரி செய்தார்; மஞ்சள் கூடைகளைப் பாறைத் திண்டின் மேல் நிலையாக நிறுத்தினார்.

Lowering her heavy wooden shoulder yoke laden with turmeric baskets beside a mountain stream, young worker Ponnalagi watched with a heavy heart as her loosened bronze bracelets slid down her wasting wrists. Resting her carrying pole against the stone ledge, Ponnalagi explained the mysterious somatic intuition to her elder companion, Sivakami, who had wondered why her wrists were thinning when her husband was still residing at home: "My friend, though the lord of the cool waterways remains united with me in bodily presence, his restless mind has already begun contemplating his distant trade journey; and long before my conscious intellect could fathom his hidden intention to part, these armlets sensed his spiritual departure and slipped loosely from my arms (தண்ணந் துறைவன் தணந்தமை நம்மினும் முன்னம் உணர்ந்த வளை)!" Sivakami adjusted the hemp ropes looped securely around the notched ends of the wooden shoulder yoke. Balancing the turmeric baskets firmly against the flat stone ledge, she cleared the path.

இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.This is a fictional story written for Murugaa to illustrate the meaning of this kural. It is not a traditional tale, not a puranic episode, and not a story recorded by any commentator.

என் காதலர் என்னை விட்டுப் பிரிந்து சென்றது நேற்றுதான்; ஆயினும், என் உடல் வாடிப் பசலை நிறம் படர்ந்து ஏழு நாட்கள் பல நாட்கள் கழிந்துவிட்டதைப் போல ஆகிவிட்டதே!

• எம் காதலர் சென்றார் நெருநற்று = என் காதலர் என்னை விட்டுப் பிரிந்து சென்றது நேற்றுதான்;

• யாமும் மேனி பசந்து = ஆயினும், என் உடல் வாடிப் பசலை நிறம் படர்ந்து,

• எழுநாளேம் = ஏழு நாட்கள் பல நாட்கள் கழிந்துவிட்டதைப் போல ஆகிவிட்டதே!

முருகா எளிய உரை

கற்பனைக் கதைan imagined story

மூத்த தோழி செண்பகவல்லியும் இளம் கனிமொழியும்The elder companion and the seven days of wasting begun yesterday

பட்டறையில் வெண் சங்கை மரப் பிடியில் பொருத்திப் பிறை வாளால் வளையல்களாக அறுத்துக் கொண்டிருந்த இளம் பெண் கனிமொழி, தன் உடலில் திடீரெனப் படர்ந்த பசலை நிறத்தைக் கண்டு வியந்தாள். வாளை மரப் பலகையில் வைத்த கனிமொழி, அவர் சென்ற சில மணி நேரத்திலேயே உன் முகம் ஏன் இத்தனை வாடிவிட்டது என்று கேட்ட மூத்த தோழி செண்பகவல்லியிடம் தன் துயரத்தை உரைத்தாள். "தோழி, என் காதலர் என்னை விட்டுப் பிரிந்து சென்றது நேற்றுதான்; ஆயினும், என் உடல் வாடிப் பசலை நிறம் படர்ந்து ஏழு நாட்கள் பல நாட்கள் கழிந்துவிட்டதைப் போல ஆகிவிட்டதே (நெருநற்றுச் சென்றார்எம் காதலர் யாமும் எழுநாளேம் மேனி பசந்து)! ஒரு நாள் பிரிவு கூட உடம்பிற்குப் பல காலத் துன்பத்தைத் தந்துவிட்டது" என்றாள். செண்பகவல்லி அறுத்து எடுத்த வெண் சங்கு வளையங்களை ஆற்று மணலால் தேய்த்து மெருகேற்றினார்; வழவழப்பான சங்கு வளையங்களை மரப் பெட்டியில் வரிசையாக அடுக்கினார்.

Clamping a white sea-conch in a wooden vise to saw delicate bracelets with a curved crescent blade in the workshop, young artisan Kanimozhi looked down in sorrow at the sudden yellow pallor covering her skin. Resting her saw upon the workbench, Kanimozhi shared her physical devastation with her elder companion, Shenbagavalli, who had asked why her face appeared so hollow and wasted so soon after his departure: "My friend, it was only yesterday morning that my beloved husband stepped across our threshold to begin his trade journey; yet looking upon this wasted frame and the pallor that has completely engulfed my arms and face, one would think that seven long, agonizing days had already elapsed (நெருநற்றுச் சென்றார்எம் காதலர் யாமும் எழுநாளேம் மேனி பசந்து)! Even a single day of separation inflicts the wasting of many lifetimes!" Shenbagavalli polished the freshly sawed white conch bracelets smoothly with damp river sand. Arranging the lustrous bangles in neat rows inside a carved wooden trinket box, she latched the metal clasp.

இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.This is a fictional story written for Murugaa to illustrate the meaning of this kural. It is not a traditional tale, not a puranic episode, and not a story recorded by any commentator.

'நீர் பிரிந்தால் இவை கழன்றுவிடும்' என்று தன் வளையல்களையும், 'அவை கழலும்படி இவை மெலியும்' என்று தன் மெல்லிய தோள்களையும், 'இவை நிகழாமல் நானும் உம்முடன் வருவேன்' என்று தன் அடிகளையும் பார்த்தாள்; அப்போது அவள் காட்டிய குறிப்பு உம்முடன் வருவதே ஆகும்!

• தொடி நோக்கி = 'நீர் பிரிந்தால் இவை கழன்றுவிடும்' என்று தன் வளையல்களைப் பார்த்து;

• மென்தோளும் நோக்கி = 'வளையல் கழலும்படி இவை மெலியும்' என்று தன் மெல்லிய தோள்களையும் பார்த்து;

• அடி நோக்கி = 'இவை நிகழாமல் நானும் உம்முடன் வருவேன்' என்று தன் பாதங்களையும் பார்த்தாள்;

• ஆண்டு அவள் செய்தது அஃது = அப்போது அவள் காட்டிய குறிப்பு உம்முடன் உடன்போக்காக வருவதே ஆகும்!

முருகா எளிய உரை

கற்பனைக் கதைan imagined story

மூத்த தோழி இளவேனிலும் இளம் வீரன் சேந்தனும்The elder companion and the three glances of silent resolve

குடிசையின் முன் திண்ணையில் பயணத் தோல்பையை மாட்டிக் கொண்டு காலணிகளைக் கட்டிக் கொண்டிருந்த இளம் வீரன் சேந்தன், தன் மனைவி தமிழ்ச்செல்வி மௌனமாகத் தன்னைப் பார்த்துவிட்டுச் சென்றதன் பொருளைப் புரியாமல் நின்றான். பயணக் கோலைத் தரையில் ஊன்றிய சேந்தனிடம், தமிழ்ச்செல்வி செய்த மூன்று செயல்களின் ரகசியத்தை மூத்த தோழி இளவேனில் எடுத்துரைத்தார். "சேந்தா, 'நீர் பிரிந்தால் இவை கழன்றுவிடும்' என்று தன் வளையல்களையும், 'அவை கழலும்படி இவை மெலியும்' என்று தன் மெல்லிய தோள்களையும், 'இவை நிகழாமல் நானும் உம்முடன் வருவேன்' என்று தன் அடிகளையும் பார்த்தாள்; அப்போது அவள் காட்டிய குறிப்பு உம்முடன் வருவதே ஆகும் (தொடிநோக்கி மென்தோளும் நோக்கி அடிநோக்கி அஃதாண் டவள்செய் தது)! அவளைத் தனியே விட்டுச் செல்லாதே" என்றார். சேந்தன் காலில் கட்டிய தோல் வார்ப்புகளை அவிழ்த்தார்; தோளில் மாட்டிய பயணப் பையைக் குடிசையின் வாயிற்படியில் இறக்கி வைத்தார்.

Fastening the leather straps of his marching sandals upon the cottage porch and hoisting his travel pack, young warrior Sendhan stood perplexed, wondering why his wife Tamilselvi had gazed at him in silence before stepping inside. Leaning against the door frame, elder companion Ilavenil explained the profound meaning behind Tamilselvi's three silent gestures to Sendhan: "Sendhan, when you announced your departure, she looked first at her bracelets knowing they would slip away in grief; next she looked down at her delicate shoulders knowing they would waste to bone; and finally she cast her eyes down upon her own feet, silently conveying that she resolves to walk alongside you on your journey (தொடிநோக்கி மென்தோளும் நோக்கி அடிநோக்கி அஃதாண் டவள்செய் தது)! Her unspoken plea was that you either take her with you or abandon your departure!" Sendhan unbuckled the leather straps of his traveling sandals. Setting his heavy travel sack down upon the stone threshold of the cottage, he stepped inside.

இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.This is a fictional story written for Murugaa to illustrate the meaning of this kural. It is not a traditional tale, not a puranic episode, and not a story recorded by any commentator.

தன் காதலின் பிரிவாற்றாமையை வாயால் சொல்லாமல் கண்களாலேயே உணர்த்தித் தன்னோடு இருக்குமாறு வேண்டுதல், பெண்மையின் இயல்பான மென்மைக்கு மேலும் ஒரு பேரழகையும் நளினத்தையும் தருவதாகும் என்று அறிஞர் கூறுவர்!

• கண்ணினால் காமநோய் சொல்லி = தன் காதலின் பிரிவாற்றாமையை வாயால் சொல்லாமல் கண்களாலேயே உணர்த்தி,

• இரவு = பிரியாமல் இருக்குமாறு வேண்டுதல்;

• பெண்ணினால் பெண்மை உடைத்து என்ப = பெண்மையின் இயல்பான அழகிற்கு மேலும் பேரழகையும் நளினத்தையும் தருவதாகும் என்று அறிஞர் கூறுவர்!

முருகா எளிய உரை

கற்பனைக் கதைan imagined story

வணிக மாலுமி நெடுஞ்சேரலும் மூத்த தமக்கை வடிவுக்கரசியும்The merchant captain and the double grace of silent glances

துறைமுகத்துப் பண்டகசாலையில் கடல் வணிகத்திற்கான நறுமணப் பொருள் மூட்டைகளையும் பாய்மரத் துணிகளையும் சரிபார்த்துக் கொண்டிருந்த இளம் மாலுமி நெடுஞ்சேரல், தன் மனைவி பூங்குழலியின் கண்களை நினைத்து நெகிழ்ந்தான். கப்பல் கயிற்றைக் கையில் பிடித்த நெடுஞ்சேரல், பூங்குழலி உன்னிடம் வந்து போகாதே என்று வெளிப்படையாகக் கூறவில்லையே என்று சொன்ன மூத்த தமக்கை வடிவுக்கரசியிடம் தன் வியப்பை உரைத்தான். "அக்கா, தன் காதலின் பிரிவாற்றாமையை வாயால் சொல்லாமல் கண்களாலேயே உணர்த்தித் தன்னோடு இருக்குமாறு வேண்டுதல், பெண்மையின் இயல்பான மென்மைக்கு மேலும் ஒரு பேரழகையும் நளினத்தையும் தருவதாகும் என்று அறிஞர் கூறுவர் (பெண்ணினால் பெண்மை உடைத்தென்ப கண்ணினால் காமநோய் சொல்லி இரவு)! அவள் விழிகளால் வேண்டிய அந்த நளினமான வேண்டுதல் என் பயணத்தையே மாற்றிவிட்டது" என்றான். வடிவுக்கரசி பாய்மரப் பருத்தித் துணிகளை மடித்து நேர்த்தியாக அடுக்கினார்; நறுமணப் பொருள் மூட்டைகளைத் தேக்கு மரப் பெட்டியில் ஏற்றிப் பூட்டினார்.

Auditing aromatic spice freight and sailcloth canvas rolls inside the harbor warehouse, young sea captain Neduncheral paused, his heart deeply touched as he remembered the tearful, luminous eyes of his young wife, Poonguzhali. Holding a coil of hemp rigging rope, Neduncheral shared his profound admiration with his elder sister, Vadivukkarasi, who had remarked that Poonguzhali had voiced no spoken objections to his impending voyage: "Sister, to express the soul-deep anguish of love without a single spoken utterance, conveying the heart's yearning purely through silent glances and beseeching her beloved to stay beside her, confers an exquisite double grace upon the inherent modesty of womanhood (பெண்ணினால் பெண்மை உடைத்தென்ப கண்ணினால் காமநோய் சொல்லி இரவு)! The dignified eloquence of her silent gaze has completely dissolved my desire to set sail!" Vadivukkarasi folded the thick cotton canvas sail covers neatly in smooth layers. Placing the aromatic spice bales securely inside a brass-bound teak cargo chest, she fastened the latch.

இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.This is a fictional story written for Murugaa to illustrate the meaning of this kural. It is not a traditional tale, not a puranic episode, and not a story recorded by any commentator.