திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள் 1278

பட்டறையில் வெண் சங்கை மரப் பிடியில் பொருத்திப் பிறை வாளால் வளையல்களாக அறுத்துக் கொண்டிருந்த இளம் பெண் கனிமொழி, தன் உடலில் திடீரெனப் படர்ந்த பசலை நிறத்தைக் கண்டு வியந்தாள். வாளை மரப் பலகையில் வைத்த கனிமொழி, அவர் சென்ற சில மணி நேரத்திலேயே உன் முகம் ஏன் இத்தனை வாடிவிட்டது என்று கேட்ட மூத்த தோழி செண்பகவல்லியிடம் தன் துயரத்தை உரைத்தாள். "தோழி, என் காதலர் என்னை விட்டுப் பிரிந்து சென்றது நேற்றுதான்; ஆயினும், என் உடல் வாடிப் பசலை நிறம் படர்ந்து ஏழு நாட்கள் பல நாட்கள் கழிந்துவிட்டதைப் போல ஆகிவிட்டதே (நெருநற்றுச் சென்றார்எம் காதலர் யாமும் எழுநாளேம் மேனி பசந்து)! ஒரு நாள் பிரிவு கூட உடம்பிற்குப் பல காலத் துன்பத்தைத் தந்துவிட்டது" என்றாள். செண்பகவல்லி அறுத்து எடுத்த வெண் சங்கு வளையங்களை ஆற்று மணலால் தேய்த்து மெருகேற்றினார்; வழவழப்பான சங்கு வளையங்களை மரப் பெட்டியில் வரிசையாக அடுக்கினார்.

Clamping a white sea-conch in a wooden vise to saw delicate bracelets with a curved crescent blade in the workshop, young artisan Kanimozhi looked down in sorrow at the sudden yellow pallor covering her skin. Resting her saw upon the workbench, Kanimozhi shared her physical devastation with her elder companion, Shenbagavalli, who had asked why her face appeared so hollow and wasted so soon after his departure: "My friend, it was only yesterday morning that my beloved husband stepped across our threshold to begin his trade journey; yet looking upon this wasted frame and the pallor that has completely engulfed my arms and face, one would think that seven long, agonizing days had already elapsed (நெருநற்றுச் சென்றார்எம் காதலர் யாமும் எழுநாளேம் மேனி பசந்து)! Even a single day of separation inflicts the wasting of many lifetimes!" Shenbagavalli polished the freshly sawed white conch bracelets smoothly with damp river sand. Arranging the lustrous bangles in neat rows inside a carved wooden trinket box, she latched the metal clasp.