திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள் 1274

பூந்தோட்டத்தில் புதிதாகப் பூத்த வெண் மல்லிகை மொட்டுகளை மூங்கில் கூடைகளில் பறித்துக் கொண்டிருந்த தோட்டக்காரன் இளங்கோ, தன் மனைவி நிலாவின் மென்சிரிப்பை நினைத்துப் புன்னகைத்தான். பூக்கூடையைத் திண்ணையில் வைத்த இளங்கோ, நிலா உன்னைக் கண்டு புன்னகைத்தாளே தவிர எதுவும் கூறவில்லையே என்று சொன்ன மூத்த தமக்கை வெண்ணிலாவிடம் தன் புரிதலை உரைத்தான். "அக்கா, மலரத் தொடங்கும் பூ அரும்பின் உள்ளே நறுமணம் மறைந்திருப்பது போல, என் இளம் காதலியின் இதழ்களில் அரும்பும் மெல்லிய புன்னகைக்குள் மறைந்திருக்கும் ஒரு ரகசியக் குறிப்பு இருக்கின்றது (முகைமொக்குள் உள்ளது நாற்றம்போல் பேதை நகைமொக்குள் உள்ளதொன் றுண்டு)! அந்தப் புன்னகை என்னை விட்டுப் பிரியாதீர் என்று என்னிடம் வேண்டுகின்றது" என்றான். வெண்ணிலா தொடுத்த மல்லிகைப் பூச்சரங்களின் மேல் கிணற்று நீரைத் தெளித்தார்; வாடாமல் இருப்பதற்காகப் பூக்களை ஈரமான வாழை இலையில் சுற்றி வைத்தார்.

Gathering freshly opened white jasmine buds into wicker baskets within the floral garden, gardener Ilango smiled tenderly as he recalled the shy expression on his young wife Nila's face. Setting his flower basket upon the garden terrace, Ilango explained the subtle depth of her expression to his elder sister, Vennila, who had remarked that Nila merely smiled without offering any verbal greeting: "Sister, just as rich perfume remains sealed and hidden inside the swelling form of an unopened flower bud, there lies a profound, tender secret concealed within the budding smile that touches the lips of my innocent bride (முகைமொக்குள் உள்ளது நாற்றம்போல் பேதை நகைமொக்குள் உள்ளதொன் றுண்டு)! That fleeting smile is her silent plea that I never leave her side!" Vennila sprinkled cool well-water lightly over the coiled white jasmine garlands. Wrapping the fragrant blooms carefully within moist green plantain leaves to preserve their freshness, she tied the bundle.