திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள் 1273

பட்டறையில் துளையிட்ட ஒளிவீசும் படிக மணிகளைப் பட்டு நூலில் கோத்துக் கொண்டிருந்த ரத்தினக் கைவினைஞன் இளஞ்சேரல், தன் மனைவி பூங்கொடியின் தோற்றத்தில் தெரிந்த மாற்றத்தை எண்ணினான். நூல் கோக்கும் மெல்லிய ஊசியைப் பலகையில் வைத்த இளஞ்சேரல், பூங்கொடி எந்தக் குறையும் சொல்லவில்லையே நீ எப்படி அவள் மனத்தை அறிவாய் என்று கேட்ட முதிய அத்தை பொன்னம்மாளிடம் தன் நுட்பமான பார்வையை விளக்கினான். "அத்தை, கோக்கப்பட்ட ஒளிவீசும் பளிங்கு மணிக்குள் மறைந்திருக்கும் நூல் வெளியே தெளிவாகத் தெரிவது போல, என் காதலியின் உடலழகிற்குள்ளே இருந்து வெளியே புலனாகும் ஒரு மறைவான உள்ளக் குறிப்பு இருக்கின்றது (மணியில் திகழ்தரு நூல்போல் மடந்தை அணியில் திகழ்வதொன்று உண்டு)! அவளது பிரிவாற்றாமையை நான் தெளிவாகக் காண்கின்றேன்" என்றான். பொன்னம்மாள் பட்டு நூலின் முனையை வெள்ளிக் கொக்கியில் முடிச்சிட்டார்; கோத்து முடித்த படிக மாலையைச் சந்தன மரப் பேழையில் பக்குவமாக வைத்தார்.

Stringing drilled rock-crystal gems onto fine silk threads upon his jeweler's bench, artisan Ilancheral reflected deeply upon the subtle shift he had observed in his wife Poongodi's demeanor. Resting his threading needle upon the workbench, Ilancheral explained his intuitive perception to his elder aunt, Ponnammal, who had wondered how he knew of Poongodi's silent grief when she had uttered no words of complaint: "Aunt, just as the colored thread running through the core of a clear crystal bead shines unmistakably through the stone to the observer, a profound and hidden sorrow shines through the bodily grace of my beloved (மணியில் திகழ்தரு நூல்போல் மடந்தை அணியில் திகழ்வதொன்று உண்டு)! I can clearly see her unspoken dread of my departure!" Ponnammal knotted the silk thread securely around the silver pendant clasp. Placing the completed crystal necklace carefully inside a carved sandalwood chest, she closed the lid.