திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள்

பிரிந்திருக்கும் வேளையிலும் முன் கூடியிருந்த நினைவுகளை எண்ணிப் பார்த்தாலே என்றும் குறையாத எல்லையற்ற பேரானந்தத்தைத் தருவதால், அருந்திய போது மட்டுமே மகிழ்ச்சி தரும் கள்ளைக் காட்டிலும் காதல் இன்பமானது எத்தனையோ மடங்கு இனிமையானதாகும்!

• உள்ளினும் = பிரிந்திருக்கும் காலத்தில் முன் கூடியிருந்த இன்பத்தை நினைத்தாலும் கூட,

• தீராப் பெருமகிழ் செய்தலால் = என்றும் குறையாத எல்லையற்ற பேரானந்தத்தைத் தருவதால்;

• கள்ளினும் = உண்ட போதில் மட்டுமே மயக்கமும் மகிழ்ச்சியும் தரும் மதுவை விட,

• காமம் இனிது = காதல் இன்பமானது எத்தனையோ மடங்கு இனிமையானதாகும்!

முருகா எளிய உரை

கற்பனைக் கதைan imagined story

மூத்த தோழி மரகதவல்லியும் இளம் கார்த்திகாவும்The elder companion and the unending joy of sweet remembrance

பட்டறையில் பித்தளைப் பாத்திரத்தின் மேல் இரும்புக் கொட்டினால் மலர் வேலைப்பாடுகளைச் செதுக்கிக் கொண்டிருந்த இளம் பெண் கார்த்திகா, தொலைதூரம் சென்றுள்ள கணவனின் நினைவுகள் நெஞ்சில் எழ, கண்களில் கண்ணீரும் முகத்தில் புன்னகையுமாக நின்றாள். செதுக்கும் உளியைப் பலகையில் வைத்த கார்த்திகா, பிரிவிலும் உனக்கு ஏன் இத்தனை மலர்ச்சி என்று கேட்ட மூத்த தோழி மரகதவல்லியிடம் தன் உள்ளத்து இன்பத்தைக் கூறினாள். "தோழி, பிரிந்திருக்கும் வேளையிலும் முன் கூடியிருந்த நினைவுகளை எண்ணிப் பார்த்தாலே என்றும் குறையாத எல்லையற்ற பேரானந்தத்தைத் தருவதால், அருந்திய போது மட்டுமே மகிழ்ச்சி தரும் கள்ளைக் காட்டிலும் காதல் இன்பமானது எத்தனையோ மடங்கு இனிமையானதாகும் (உள்ளினும் தீராப் பெருமகிழ் செய்தலால் கள்ளினும் காமம் இனிது)!" என்று கூறினாள். மரகதவல்லி பித்தளைத் தூசுகளைத் தேங்காய் நாரால் துடைத்து எடுத்தார்; பளபளக்கும் பித்தளைப் பாத்திரத்தைப் பலகை அடுக்கில் பக்குவமாக வைத்தார்.

Chiselling floral engravings upon a polished brass pitcher with a fine iron punch in the metalsmiths' workshop, young artisan Karthika smiled through her glistening tears as vivid memories of past union with her traveling husband flooded her soul. Resting her engraving chisel upon the wooden workbench, Karthika shared her inward bliss with her elder companion, Maragathavalli, who had asked why a radiant smile touched her face amid separation: "My friend, because merely meditating upon the memories of past union brings an unending, boundless joy even in absence, love is infinitely sweeter than intoxicating wine, which grants delight only while drinking (உள்ளினும் தீராப் பெருமகிழ் செய்தலால் கள்ளினும் காமம் இனிது)!" Maragathavalli wiped the fine brass shavings cleanly from the wooden workbench using a dry coir brush. Placing the finished brass pitcher carefully onto the wooden drying rack, she swept the work floor.

இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.This is a fictional story written for Murugaa to illustrate the meaning of this kural. It is not a traditional tale, not a puranic episode, and not a story recorded by any commentator.

தாம் உயிராக விரும்பும் காதலரின் இனிய நினைவுகளை நெஞ்சில் எண்ணிப் பார்க்கும்போது, பிரிவால் வரக்கூடிய எந்தத் துன்பமும் நம்மை அண்டுவதில்லை; எனவே காதல் என்பது எப்போதும் எல்லையற்ற பேரினிமை கொண்டதே ஆகும்!

• தாம் வீழ்வார் நினைப்ப = தாம் உயிராக விரும்பும் காதலரின் இனிய நினைவுகளை நெஞ்சில் எண்ணிக் கொண்டிருக்கும் போது,

• வருவதொன்று இல் = பிரிவால் வரக்கூடிய எந்தவொரு பெருந்துன்பமும் நம்மை அண்டுவதில்லை;

• காமம் எனைத்து ஒன்று இனிதே காண் = அதனால் காதல் என்பது எந்த வகையிலும் அளவிட முடியாத பேரினிமை கொண்டதே ஆகும்!

முருகா எளிய உரை

கற்பனைக் கதைan imagined story

மூத்த தமக்கை வெண்ணிலாவும் இளம் நிலாவும்The elder sister and the sorrow-dispelling power of love's memory

மலர் பந்தலின் கீழ் வாழை நாரில் வெண்மையான மல்லிகைப் பூக்களை அடர்த்தியாகத் தொடுத்துக் கொண்டிருந்த இளம் பெண் நிலா, மலை கடந்து சென்றுள்ள தன் கணவனின் நினைவுகளை நெஞ்சில் இருத்தி அமைதியுடன் நின்றாள். பூக்கூடையை மடியில் வைத்த நிலா, பிரிவுத் துயரால் நீ கலங்காமல் இருப்பது எப்படி என்று வியந்த மூத்த தமக்கை வெண்ணிலாவிடம் தன் மனநிலையைக் கூறினாள். "அக்கா, தாம் உயிராக விரும்பும் காதலரின் இனிய நினைவுகளை நெஞ்சில் எண்ணிப் பார்க்கும் போது, பிரிவால் வரக்கூடிய எந்தத் துன்பமும் நம்மை அண்டுவதில்லை; எனவே காதல் என்பது எப்போதும் எல்லையற்ற பேரினிமை கொண்டதே ஆகும் (எனைத்தொன்று இனிதேகாண் காமம்தாம் வீழ்வார் நினைப்ப வருவதொன்று இல்)!" என்று கூறினாள். வெண்ணிலா பூக்கூடைக் குவியலின் மேல் ஈரமான வாழை இலையைப் போர்த்தினார்; தொடுத்து முடித்த மல்லிகை மாலையைக் குளிர்ந்த மண்பானையில் எடுத்து வைத்தார்.

Stringing fragrant white jasmine blossoms tightly with banana fiber beneath the flower arbor, young maiden Nila sat in serene composure, cherishing the sacred memories of her husband who had crossed the hills on business. Resting her flower basket upon her lap, Nila explained her peaceful countenance to her elder sister, Vennila, who had wondered how she remained so free from the torment of separation: "Sister, whenever I bring the cherished memories of the beloved I adore into my heart, not a single sorrow of separation can touch me; thus love remains an absolute, boundless sweetness in every circumstance (எனைத்தொன்று இனிதேகாண் காமம்தாம் வீழ்வார் நினைப்ப வருவதொன்று இல்)!" Vennila draped a moist green plantain leaf over the wicker flower basket. Lifting the finished fragrant jasmine garland, she placed it inside a cool earthenware jar.

இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.This is a fictional story written for Murugaa to illustrate the meaning of this kural. It is not a traditional tale, not a puranic episode, and not a story recorded by any commentator.

தும்மல் வருவது போல எழுந்து சட்டென்று வாராமல் அடங்கி விடுகின்றதே; வெளியூர் சென்ற என் காதலரும் என்னை நினைக்கத் தொடங்குவது போலத் தொடங்கி, ஏதோ ஒரு செயலால் நினைக்காமல் விட்டுவிடுகிறாரோ?

• தும்மல் சினைப்பது போன்று கெடும் = எனக்குத் தும்மல் வரத் தொடங்குவது போலத் தோன்றி, சட்டென்று வராமல் அடங்கி விடுகின்றதே;

• நினைப்பவர் போன்று நினையார்கொல் = வெளியூர் சென்ற என் காதலரும் என்னை நினைக்கத் தொடங்குவது போலத் தொடங்கி, அப்படியே நினைக்காமல் விட்டுவிடுகிறாரோ?

முருகா எளிய உரை

கற்பனைக் கதைan imagined story

முதிய அத்தை வடிவுக்கரசியும் இளம் அன்னலட்சுமியும்The elder aunt and the unfinished sneeze of lingering thought

மரச் செக்கில் ஆட்டிய நல்லெண்ணெயைச் சுடுமண் ஜாடிகளில் மரக் கரண்டியால் முகந்து ஊற்றிக் கொண்டிருந்த இளம் பெண் அன்னலட்சுமி, மூக்கில் தும்மல் எழும்பி சட்டென்று அடங்கவே வியப்புடன் நின்றாள். எண்ணெய் கரண்டியைப் பானையின் மேல் வைத்த அன்னலட்சுமி, மூக்கைத் துடைத்தபடி நின்ற முதிய அத்தை வடிவுக்கரசியிடம் தன் எண்ணத்தைப் பகிர்ந்தாள். "அத்தை, தும்மல் வருவது போல எழுந்து சட்டென்று வாராமல் அடங்கி விடுகின்றதே; வெளியூர் சென்ற என் காதலரும் என்னை நினைக்கத் தொடங்குவது போலத் தொடங்கி, ஏதோ ஒரு செயலால் நினைக்காமல் விட்டுவிடுகிறாரோ (நினைப்பவர் போன்று நினையார்கொல் தும்மல் சினைப்பது போன்று கெடும்)!" என்று கூறினாள். வடிவுக்கரசி மரக் கரண்டியை எண்ணெய் ஜாடியினுள் வைத்தார்; மண்பானையின் வாயைச் சணல் துணியால் மூடி இறுக்கிக் கட்டினார்.

Ladleing freshly pressed golden sesame oil from the wooden oil press into tall terracotta urns, young worker Annalakshmi paused in wonder as a sharp sneeze tickled her nostrils, swelled as if to burst, and then suddenly subsided without erupting. Resting her wooden ladle atop the urn, Annalakshmi shared her whimsical thought with her elder aunt, Vadivukkarasi: "Aunt, a sneeze rises as if about to burst forth, only to fade away unfinished; is my traveling husband beginning to think of me in the midst of his busy day, only to be distracted by some task and leave his thought abandoned (நினைப்பவர் போன்று நினையார்கொல் தும்மல் சினைப்பது போன்று கெடும்)!" Vadivukkarasi rested the wooden oil ladle securely inside the vessel. Covering the wide mouth of the earthenware jar with a coarse hemp cloth, she bound it tightly with coir string.

இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.This is a fictional story written for Murugaa to illustrate the meaning of this kural. It is not a traditional tale, not a puranic episode, and not a story recorded by any commentator.

என் நெஞ்சத்தில் என் காதலர் ஒரு நொடியும் பிரியாமல் எப்போதும் குடிகொண்டிருக்கின்றாரே; தூர தேசம் சென்ற அவருடைய நெஞ்சத்திலும் இடைவிடாத நினைவாக நானும் அவ்வாறே இருப்பேனோ, மாட்டேனோ?

• எந்நெஞ்சத்து அவர் ஓ உளரே = என் நெஞ்சத்தில் என் காதலர் எப்போதும் இடைவிடாமல் குடிகொண்டிருக்கின்றாரே;

• அவர் நெஞ்சத்து யாமும் உளேங்கொல் = அவருடைய நெஞ்சத்திலும் இடைவிடாமல் நினைவில் நானும் அவ்வாறே இருப்பேனோ, மாட்டேனோ?

முருகா எளிய உரை

கற்பனைக் கதைan imagined story

மூத்த தோழி இளவேனிலும் இளம் தமிழ்ச்செல்வியும்The elder companion and the constant dweller of the heart

முற்றத்தில் பனையோலைகளை மெல்லிய பட்டைகளாகக் கிழித்து வண்ணப் பெட்டிகளாக முடைந்துகொண்டிருந்த இளம் பெண் தமிழ்ச்செல்வி, கணவனின் நினைவு நெஞ்சில் இடைவிடாமல் எழ பெருமூச்சு விட்டாள். ஓலைப் பட்டையைக் கையில் பிடித்த தமிழ்ச்செல்வி, வாசலையே பார்த்துக் கொண்டு நின்ற மூத்த தோழி இளவேனிலிடம் தன் நெஞ்சத்து ஐயத்தைக் கூறினாள். "தோழி, என் நெஞ்சத்தில் என் காதலர் ஒரு நொடியும் பிரியாமல் எப்போதும் குடிகொண்டிருக்கின்றாரே; தூர தேசம் சென்ற அவருடைய நெஞ்சத்திலும் இடைவிடாத நினைவாக நானும் அவ்வாறே இருப்பேனோ, மாட்டேனோ (யாமும் உளேங்கொல் அவர்நெஞ்சத்து எந்நெஞ்சத்து ஓஒ உளரே அவர்)!" என்று கூறினாள். இளவேனில் பனையோலையின் கடினமான ஓரங்களை வளைந்த மாட்டுக் கொம்பு கத்தியால் சீவினார்; முடைந்து முடித்த பனையோலைப் பெட்டிகளை மரப் பலகையில் அடுக்கினார்.

Splitting seasoned palm fronds into slender colored strips to weave storage boxes in the courtyard, young craftswoman Tamilselvi sighed deeply, filled with the unceasing memory of her traveling husband. Holding a braided palm strip in her hands, Tamilselvi shared her wistful wonder with her elder companion, Ilavenil: "My friend, my beloved dwells unceasingly within my heart without departing for a single instant; but in the distant town where he travels, do I too dwell with equal constancy within his heart, or am I forgotten (யாமும் உளேங்கொல் அவர்நெஞ்சத்து எந்நெஞ்சத்து ஓஒ உளரே அவர்)!" Ilavenil trimmed the rough edges of the stiff palm strips smoothly using a curved horn-handled knife. Stacking the finished palm-leaf dowry boxes neatly upon the wooden ledge, she gathered the remaining fibers.

இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.This is a fictional story written for Murugaa to illustrate the meaning of this kural. It is not a traditional tale, not a puranic episode, and not a story recorded by any commentator.

தம்முடைய நெஞ்சில் என்னை நினையாமல் காவல் வைத்து விலக்கிவிட்ட என் காதலர், என் நெஞ்சில் மட்டும் ஒரு நொடியும் ஓயாமல் வந்து காட்சி தருவதற்குச் சிறிதும் வெட்கப்பட மாட்டாரோ?

• தம் நெஞ்சத்து எம்மைக் கடிகொண்டார் = தம்முடைய நெஞ்சில் என்னை நினையாமல் காவல் வைத்து விலக்கிவிட்ட என் காதலர்;

• எம் நெஞ்சத்து ஓவா வரல் = என் நெஞ்சில் மட்டும் ஓயாமல் வந்து நிற்பதற்கு,

• நாணார்கொல் = சிறிதும் வெட்கப்பட மாட்டாரோ?

முருகா எளிய உரை

கற்பனைக் கதைan imagined story

மூத்த தோழி செண்பகமும் இளம் தாமரையும்The elder companion and the shameless visitor of the heart

சந்தன மண்டபத்தில் வட்டக் கல்லில் சந்தனக் கட்டையைத் தேய்த்துப் பசையாக்கிக் கொண்டிருந்த இளம் பெண் தாமரை, கணவனிடமிருந்து எந்தச் செய்தியும் வராத வருத்தத்தால் கண்களில் கனல் பொங்க நின்றாள். சந்தனக் கட்டையைக் கல்லின் மேல் வைத்த தாமரை, அவர் உன்னை மறந்திருக்க மாட்டார் என்று தேற்றிய மூத்த தோழி செண்பகத்திடம் தன் நெஞ்சத்து ஊடலைக் கூறினாள். "தோழி, தம்முடைய நெஞ்சில் என்னை நினையாமல் காவல் வைத்து விலக்கிவிட்ட என் காதலர், என் நெஞ்சில் மட்டும் ஒரு நொடியும் ஓயாமல் வந்து காட்சி தருவதற்குச் சிறிதும் வெட்கப்பட மாட்டாரோ (தம்நெஞ்சத்து எம்மைக் கடிகொண்டார் நாணார்கொல் எம்நெஞ்சத்து ஓவா வரல்)!" என்று கூறினாள். செண்பகம் கல்லில் படிந்த நறுமணச் சந்தனப் பசையை வெள்ளி வழிப்பானால் வழித்து எடுத்தார்; வெண்கலக் கிண்ணத்தில் சந்தனத்தை நிரப்பி வைத்தார்.

Grinding a block of aromatic sandalwood against a wet circular granite stone in the courtyard, young maiden Thamarai stood with wounded pride, aching over the total absence of any message from her traveling husband. Setting the sandalwood block upon the wet stone slab, Thamarai spoke of her lover's ironic intrusion to her elder companion, Shenbagam, who had insisted he could never truly forget her: "My friend, the lover who has barred the gates of his own heart against me so that I may not enter, does he not feel the slightest shame in constantly and intrusively invading my heart every moment of the day (தம்நெஞ்சத்து எம்மைக் கடிகொண்டார் நாணார்கொல் எம்நெஞ்சத்து ஓவா வரல்)!" Shenbagam scraped the fragrant yellow sandalwood paste smoothly from the stone grinding surface using a curved silver spatula. Scooping the thick paste into a polished bronze bowl, she set the stone clean.

இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.This is a fictional story written for Murugaa to illustrate the meaning of this kural. It is not a traditional tale, not a puranic episode, and not a story recorded by any commentator.

நான் என் காதலரோடு இன்பமாக இணைந்திருந்த அந்தப் பொன்னான நாட்களை நெஞ்சில் நினைத்துப் பார்ப்பதால்தான் இந்தத் தனிமையிலும் உயிரோடு வாழ்கின்றேன்; அந்த இனிய நினைவுகளும் இல்லையென்றால், வேறு எதை வைத்து நான் உயிர் வாழ்வேன்?

• யான் அவரொடு உற்ற நாள் உள்ள உளேன் = நான் என் காதலரோடு இன்பமாக இணைந்திருந்த அந்தப் பொன்னான நாட்களை நினைத்துப் பார்ப்பதால்தான் உயிரோடு வாழ்கின்றேன்;

• மற்று யான் என்னுளேன் = அந்த இனிய நினைவுகளும் இல்லையென்றால், வேறு எதை வைத்து நான் உயிர் வாழ்வேன்?

முருகா எளிய உரை

கற்பனைக் கதைan imagined story

முதிய அத்தை பொன்னம்மாளும் இளம் பூங்கொடியும்The elder aunt and the life-sustaining breath of cherished days

நெசவுக் கூடத்தில் கம்பளத் தறியின் கம்பிகளில் வண்ணக் கம்பளி நூல்களை விரல்களால் முடிச்சிட்டுக் கொண்டிருந்த இளம் கைவினைப் பெண் பூங்கொடி, பிரிவின் வேதனை தாளாமல் பெருமூச்சு விட்டு நின்றாள். முடிச்சிடும் இரும்புக் கொக்கியைப் பலகையில் வைத்த பூங்கொடி, இத்தனை நீண்ட பிரிவிலும் நீ எவ்வாறு உயிர் தாங்கி நிற்கிறாய் என்று கேட்ட முதிய அத்தை பொன்னம்மாளிடம் தன் வாழ்வின் பற்றுக் கோட்டைக் கூறினாள். "அத்தை, நான் என் காதலரோடு இன்பமாக இணைந்திருந்த அந்தப் பொன்னான நாட்களை நெஞ்சில் நினைத்துப் பார்ப்பதால்தான் இந்தத் தனிமையிலும் உயிரோடு வாழ்கின்றேன்; அந்த இனிய நினைவுகளும் இல்லையென்றால், வேறு எதை வைத்து நான் உயிர் வாழ்வேன் (மற்றியான் என்னுளேன் மன்னோ அவரொடியான் உற்றநாள் உள்ள உளேன்)!" என்று கூறினாள். பொன்னம்மாள் சமமற்ற கம்பளி இழைகளை வளைந்த கத்திரியால் வெட்டிச் சீரமைத்தார்; தறி மேடையின் கீழ் விழுந்த நூல் துண்டுகளைத் தென்னந்தும்புத் துடைப்பத்தால் கூட்டினார்.

Tying intricate knots of colored woolen yarns upon the vertical loom frame in the carpet workshop, young weaver Poongodi sighed heavily, weighed down by the agonizing silence of her absent husband. Resting her iron knotting hook upon the wooden bench, Poongodi explained her source of survival to her elder aunt, Ponnammal, who had asked how she managed to bear such crushing separation: "Aunt, I remain alive in this solitary grief only because I constantly relive in my heart the golden days of bliss I once shared with my beloved; if not for those sacred memories, what else in this world could sustain my breath (மற்றியான் என்னுளேன் மன்னோ அவரொடியான் உற்றநாள் உள்ள உளேன்)!" Ponnammal trimmed the uneven woolen pile neatly using a pair of heavy curved iron shears. Sweeping the fallen yarn scraps from beneath the loom with a palm broom, she cleared the floor.

இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.This is a fictional story written for Murugaa to illustrate the meaning of this kural. It is not a traditional tale, not a puranic episode, and not a story recorded by any commentator.

காதலரின் நினைவுகளை ஒருபோதும் மறவாமல் நெஞ்சில் எண்ணிப் பார்த்தாலும் பிரிவுத் துயரால் உள்ளம் வெந்து சுடுகின்றதே; அத்தகைய நினைவுகளையும் நான் முற்றிலும் மறந்துவிட்டால், இறந்துபடாமல் எப்படித்தான் உயிர் வாழ்வேனோ?

• மறப்பு அறியேன் உள்ளினும் = காதலரின் இணைபிரியா நினைவுகளை ஒருபோதும் மறவாமல் எண்ணிப் பார்த்தாலும் கூட,

• உள்ளம் சுடும் = பிரிவுத் துயரால் என் நெஞ்சம் சுட்டுப் பொசுக்குகின்றதே;

• மறப்பின் எவன் ஆவன் கொல் = அத்தகைய நினைவுகளையும் நான் முற்றிலும் மறந்துவிட்டால், இறந்துபடாமல் எப்படி உயிர் வாழ்வேன்?

முருகா எளிய உரை

கற்பனைக் கதைan imagined story

மூத்த தமக்கை மல்லிகாவும் இளம் செல்வியும்The elder sister and the fiery embers of living remembrance

ஆற்றங்கரைக் குடிலில் காய்ந்த நாணல் புற்களைக் கொண்டு மெல்லிய பாய்களை முடைந்து கொண்டிருந்த இளம் பெண் செல்வி, நெஞ்சில் எழும் பிரிவுத் தணலால் பெருமூச்சு விட்டபடி நின்றாள். பாயின் முனையை மரக் கட்டையால் அழுத்திய செல்வி, அவர் நினைவை மறந்து உன் வேலையைச் செய் என்று கூறிய மூத்த தமக்கை மல்லிகாவிடம் தன் நெஞ்சத்துத் தவிப்பைக் கூறினாள். "அக்கா, காதலரின் நினைவுகளை ஒருபோதும் மறவாமல் நெஞ்சில் எண்ணிப் பார்த்தாலும் பிரிவுத் துயரால் உள்ளம் வெந்து சுடுகின்றதே; அத்தகைய நினைவுகளையும் நான் முற்றிலும் மறந்துவிட்டால், இறந்துபடாமல் எப்படித்தான் உயிர் வாழ்வேனோ (மறப்பின் எவனாவன் மற்கொல் மறப்பறியேன் உள்ளினும் உள்ளம் சுடும்)!" என்று கூறினாள். மல்லிகா பாயின் கரைகளில் துருத்திக் கொண்டிருந்த முரட்டுக் கோரைப் புற்களை அரிவாளால் வெட்டி நீக்கினார்; முடைந்து முடித்த நாணல் பாயை உருளையாகச் சுருட்டி வைத்தார்.

Weaving fine sleeping mats from dried river reed stems beside the riverside cottage, young artisan Selvi stood gasping with hand pressed to her chest as the searing heat of longing burned within her heart. Pressing the woven edge down with a heavy wooden batten, Selvi shared her agonizing paradox with her elder sister, Mallika, who had advised her to push away her thoughts and focus on work: "Sister, even while holding the memory of my beloved in unbroken devotion without ever forgetting, the anguish of his absence scalds my inner heart like burning coals; if I were to let go of those memories and forget him entirely, how could I draw another breath without perishing (மறப்பின் எவனாவன் மற்கொல் மறப்பறியேன் உள்ளினும் உள்ளம் சுடும்)!" Mallika trimmed the rough, protruding reed tips along the selvage with a small iron sickle. Rolling the completed cane mat into a tight, neat cylinder, she tied it with reed twine.

இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.This is a fictional story written for Murugaa to illustrate the meaning of this kural. It is not a traditional tale, not a puranic episode, and not a story recorded by any commentator.

என் காதலரை நான் எவ்வளவு மிகுதியாக இடைவிடாமல் நினைத்துப் பார்த்தாலும் அவர் என் மேல் சினம் கொள்ள மாட்டார்; பிரிந்திருக்கும் என் காதலர் எனக்குச் செய்யும் அருமையான பேரன்பின் நன்மை அவ்வளவே அன்றோ!

• எனைத்து நினைப்பினும் காயார் = என் காதலரை நான் எவ்வளவு மிகுதியாக இடைவிடாமல் நினைத்துப் பார்த்தாலும் அவர் என் மேல் சினம் கொள்ள மாட்டார்;

• காதலர் செய்யும் சிறப்பு அனைத்து அன்றோ = பிரிந்திருக்கும் என் காதலர் எனக்குச் செய்யும் அருமையான பேரன்பின் நன்மை அவ்வளவே அன்றோ!

முருகா எளிய உரை

கற்பனைக் கதைan imagined story

மூத்த தோழி செண்பகவல்லியும் இளம் கனிமொழியும்The elder companion and the gracious indulgence of the beloved

பட்டறையில் வெண் சங்கை மரப் பிடியில் பொருத்திப் பிறை வடிவ வாளால் வளையல்களாக அறுத்துக் கொண்டிருந்த இளம் பெண் கனிமொழி, தனிமையிலும் தன் முகத்தில் ஒரு மெல்லிய புன்னகை மலர நின்றாள். வாளை மரப் பலகையில் வைத்த கனிமொழி, பிரிந்து சென்றவர் மேல் உனக்கு ஏன் கோபமே வரவில்லை என்று கேட்ட மூத்த தோழி செண்பகவல்லியிடம் தன் நெஞ்சத்து நன்றியுணர்வைக் கூறினாள். "தோழி, என் காதலரை நான் எவ்வளவு மிகுதியாக இடைவிடாமல் நினைத்துப் பார்த்தாலும் அவர் என் மேல் சினம் கொள்ள மாட்டார்; பிரிந்திருக்கும் என் காதலர் எனக்குச் செய்யும் அருமையான பேரன்பின் நன்மை அவ்வளவே அன்றோ (எனைத்து நினைப்பினும் காயார் அனைத்தன்றோ காதலர் செய்யும் சிறப்பு)!" என்று கூறினாள். செண்பகவல்லி அறுத்து எடுத்த வெண் சங்கு வளையல்களை ஆற்று மணலால் தேய்த்து மெருகேற்றினார்; பளபளக்கும் வளையல்களை மரப் பெட்டியில் அழகாக அடுக்கினார்.

Securing a polished white sea-conch in a wooden clamp to saw slender bracelets with a crescent blade in the workshop, young craftswoman Kanimozhi stood with a gentle, serene smile touching her lips despite her solitary pining. Resting her curved saw upon the workbench, Kanimozhi shared her tender poetic insight with her elder companion, Shenbagavalli, who had asked why she harbored no resentment toward her absent lover: "My friend, no matter how incessantly or passionately I summon my beloved into my mind day and night, he never takes anger at me; is not that gracious, enduring presence in my thoughts the greatest honor and favor he bestows upon me (எனைத்து நினைப்பினும் காயார் அனைத்தன்றோ காதலர் செய்யும் சிறப்பு)!" Shenbagavalli polished the freshly sawed white conch bangles smoothly using damp river sand. Arranging the lustrous bracelets neatly inside a carved wooden trinket box, she fastened the lid.

இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.This is a fictional story written for Murugaa to illustrate the meaning of this kural. It is not a traditional tale, not a puranic episode, and not a story recorded by any commentator.

'நாம் இருவரும் உடலால் இருவராயினும் உயிரால் ஒன்றே' என்று முன்பு உறுதி கூறிய காதலர், இப்போது சிறிதும் அன்பில்லாமல் பிரிந்து நிற்பதை நினைத்து நினைத்து, என்னுடைய இனிய உயிரானது மெல்ல மெல்ல அழிந்து போகின்றது!

• வேறு அல்லம் என்பார் = 'நாம் இருவரும் இருவேறு உடல்களாயினும் ஒரே உயிராவோம்' என்று முன்பு கூறிய காதலர்,

• அளியின்மை ஆற்ற நினைந்து = இப்போது சிறிதும் அன்பில்லாமல் பிரிந்து நிற்பதை நினைத்து நினைத்து;

• என் இன் உயிர் விளியும் = என்னுடைய இனிய உயிரானது மெல்ல மெல்ல அழிந்து போகின்றது!

முருகா எளிய உரை

கற்பனைக் கதைan imagined story

மூத்த தோழி மீனாட்சியும் இளம் சிவகாமியும்The elder companion and the fading breath of broken vows

பட்டுப் பட்டறையில் பட்டு இழைகளை மரக் கதிரில் இணைத்து நூலாக முறுக்கிக் கொண்டிருந்த இளம் பெண் சிவகாமி, உடல் மெலிந்து கைகள் நடுங்கக் கண்ணீர் உகுத்தபடி நின்றாள். நூல் சுற்றும் கதிரைப் பலகையில் நிறுத்திய சிவகாமி, பிரிவுத் துயரால் இத்தனை நலிவடையலாமா என்று பரிவோடு கேட்ட மூத்த தோழி மீனாட்சியிடம் தன் நெஞ்சத்து வலியைத் திறந்தாள். "தோழி, 'நாம் இருவரும் உடலால் இருவராயினும் உயிரால் ஒன்றே' என்று முன்பு உறுதி கூறிய காதலர், இப்போது சிறிதும் அன்பில்லாமல் பிரிந்து நிற்பதை நினைத்து நினைத்து, என்னுடைய இனிய உயிரானது மெல்ல மெல்ல அழிந்து போகின்றது (விளியுமென் இன்னுயிர் வேறல்லம் என்பார் அளியின்மை ஆற்ற நினைந்து)!" என்று கூறினாள். மீனாட்சி நூல் நிறைந்த மரக் கதிர்களை உருளையிலிருந்து கழற்றி எடுத்தார்; பளபளக்கும் பொன்னிறப் பட்டு நூற் கண்டுகளைப் பனையோலைக் கூடையில் பத்திரமாக வைத்தார்.

Twisting delicate raw silk filaments upon a wooden spindle wheel in the silk reeling workshop, young worker Sivakami stood frail and trembling, tears falling unheeded upon the golden threads. Halting the spindle wheel, Sivakami poured out her unbearable heartbreak to her elder companion, Meenakshi, who had gently chided her for letting separation waste away her physical strength: "My friend, my sweet life is slowly and steadily ebbing away, not merely from absence, but because I cannot cease meditating on the cold, unloving neglect of the very man who once solemnly vowed that our two bodies housed but a single soul (விளியுமென் இன்னுயிர் வேறல்லம் என்பார் அளியின்மை ஆற்ற நினைந்து)!" Meenakshi detached the yarn-filled wooden spindles smoothly from the axle shaft. Placing the wound golden silk bobbins carefully inside a woven palm-leaf basket, she tied the lid.

இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.This is a fictional story written for Murugaa to illustrate the meaning of this kural. It is not a traditional tale, not a puranic episode, and not a story recorded by any commentator.

வானத்து நிலவே! நீ நெடுங்காலம் வாழ்வாயாக! என் நெஞ்சை விட்டுப் பிரியாமல் நினைவிலேயே தங்கி உடலால் பிரிந்து சென்ற என் காதலரை, என் கண்களால் தேடிக் கண்டுபிடிக்கும் வரையில் நீ மேற்கு வானில் மறைந்துவிடாமல் ஒளி தருவாயாக!

• மதி வாழி = நிலவே! நீ நெடுங்காலம் வாழ்வாயாக!

• விடாது சென்றாரைக் = என் நெஞ்சை விட்டுப் பிரியாமல் நினைவிலேயே இருந்து, உடலால் பிரிந்து சென்ற என் காதலரை;

• கண்ணினால் காணப் = என் கண்களால் தேடிக் கண்டுபிடிக்கும் வரையில்,

• படாதி = நீ மேற்கு வானில் மறைந்துவிடாமல் ஒளி தருவாயாக!

முருகா எளிய உரை

கற்பனைக் கதைan imagined story

மூத்த தமக்கை வடிவும் இளம் பூங்குழலியும்The elder sister and the prayer to the enduring full moon

நிலா முற்றத்தில் வெண்மையான பருத்தியை வில்லால் அடித்துப் பஞ்சாகப் பிரித்துக் கொண்டிருந்த இளம் பெண் பூங்குழலி, வானத்து முழு நிலவையே ஏக்கத்துடன் பார்த்தபடி நின்றாள். பருத்தி வில்லைக் கைப்பிடியில் பிடித்த பூங்குழலி, இரவில் நிலவை ஏன் இடைவிடாமல் நோக்குகிறாய் என்று கேட்ட மூத்த தமக்கை வடிவிடம் தன் நெஞ்சத்து வேண்டுதலைக் கூறினாள். "அக்கா, வானத்து நிலவே! நீ நெடுங்காலம் வாழ்வாயாக! என் நெஞ்சை விட்டுப் பிரியாமல் நினைவிலேயே தங்கி உடலால் பிரிந்து சென்ற என் காதலரை, என் கண்களால் தேடிக் கண்டுபிடிக்கும் வரையில் நீ மேற்கு வானில் மறைந்துவிடாமல் ஒளி தருவாயாக (விடாஅது சென்றாரைக் கண்ணினால் காணப் படாஅதி வாழி மதி)!" என்று கூறினாள். வடிவு பிரித்து எடுத்த பஞ்சுக் குவியலின் மேல் மெல்லிய துணியைப் போர்த்தினார்; பருத்திக் கூடைகளை மாடிப் படிகளின் வழியாகக் கீழே இறக்கி வைத்தார்.

Carding mounds of fluffy white raw cotton with a tensioned wooden bow under the radiant full moon on the cottage rooftop, young maiden Poonguzhali stood gazing wistfully toward the silvery heavens. Resting her carding bow against the parapet, Poonguzhali shared her tender nighttime invocation with her elder sister, Vadivu, who had asked why her eyes remained fixed upon the sky: "Sister, I pray to the silver moon: may you prosper and live long! Do not set behind the western hills, but shed your luminous beams across the roads until my searching eyes can behold my beloved, who parted from me in body yet never once departed from my soul (விடாஅது சென்றாரைக் கண்ணினால் காணப் படாஅதி வாழி மதி)!" Vadivu draped a clean linen sheet smoothly over the large mound of carded white cotton. Carrying the filled wicker baskets carefully down the terrace stone stairs, she closed the trapdoor.

இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.This is a fictional story written for Murugaa to illustrate the meaning of this kural. It is not a traditional tale, not a puranic episode, and not a story recorded by any commentator.