திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள் 1210

நிலா முற்றத்தில் வெண்மையான பருத்தியை வில்லால் அடித்துப் பஞ்சாகப் பிரித்துக் கொண்டிருந்த இளம் பெண் பூங்குழலி, வானத்து முழு நிலவையே ஏக்கத்துடன் பார்த்தபடி நின்றாள். பருத்தி வில்லைக் கைப்பிடியில் பிடித்த பூங்குழலி, இரவில் நிலவை ஏன் இடைவிடாமல் நோக்குகிறாய் என்று கேட்ட மூத்த தமக்கை வடிவிடம் தன் நெஞ்சத்து வேண்டுதலைக் கூறினாள். "அக்கா, வானத்து நிலவே! நீ நெடுங்காலம் வாழ்வாயாக! என் நெஞ்சை விட்டுப் பிரியாமல் நினைவிலேயே தங்கி உடலால் பிரிந்து சென்ற என் காதலரை, என் கண்களால் தேடிக் கண்டுபிடிக்கும் வரையில் நீ மேற்கு வானில் மறைந்துவிடாமல் ஒளி தருவாயாக (விடாஅது சென்றாரைக் கண்ணினால் காணப் படாஅதி வாழி மதி)!" என்று கூறினாள். வடிவு பிரித்து எடுத்த பஞ்சுக் குவியலின் மேல் மெல்லிய துணியைப் போர்த்தினார்; பருத்திக் கூடைகளை மாடிப் படிகளின் வழியாகக் கீழே இறக்கி வைத்தார்.

Carding mounds of fluffy white raw cotton with a tensioned wooden bow under the radiant full moon on the cottage rooftop, young maiden Poonguzhali stood gazing wistfully toward the silvery heavens. Resting her carding bow against the parapet, Poonguzhali shared her tender nighttime invocation with her elder sister, Vadivu, who had asked why her eyes remained fixed upon the sky: "Sister, I pray to the silver moon: may you prosper and live long! Do not set behind the western hills, but shed your luminous beams across the roads until my searching eyes can behold my beloved, who parted from me in body yet never once departed from my soul (விடாஅது சென்றாரைக் கண்ணினால் காணப் படாஅதி வாழி மதி)!" Vadivu draped a clean linen sheet smoothly over the large mound of carded white cotton. Carrying the filled wicker baskets carefully down the terrace stone stairs, she closed the trapdoor.