திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள் 1205

சந்தன மண்டபத்தில் வட்டக் கல்லில் சந்தனக் கட்டையைத் தேய்த்துப் பசையாக்கிக் கொண்டிருந்த இளம் பெண் தாமரை, கணவனிடமிருந்து எந்தச் செய்தியும் வராத வருத்தத்தால் கண்களில் கனல் பொங்க நின்றாள். சந்தனக் கட்டையைக் கல்லின் மேல் வைத்த தாமரை, அவர் உன்னை மறந்திருக்க மாட்டார் என்று தேற்றிய மூத்த தோழி செண்பகத்திடம் தன் நெஞ்சத்து ஊடலைக் கூறினாள். "தோழி, தம்முடைய நெஞ்சில் என்னை நினையாமல் காவல் வைத்து விலக்கிவிட்ட என் காதலர், என் நெஞ்சில் மட்டும் ஒரு நொடியும் ஓயாமல் வந்து காட்சி தருவதற்குச் சிறிதும் வெட்கப்பட மாட்டாரோ (தம்நெஞ்சத்து எம்மைக் கடிகொண்டார் நாணார்கொல் எம்நெஞ்சத்து ஓவா வரல்)!" என்று கூறினாள். செண்பகம் கல்லில் படிந்த நறுமணச் சந்தனப் பசையை வெள்ளி வழிப்பானால் வழித்து எடுத்தார்; வெண்கலக் கிண்ணத்தில் சந்தனத்தை நிரப்பி வைத்தார்.

Grinding a block of aromatic sandalwood against a wet circular granite stone in the courtyard, young maiden Thamarai stood with wounded pride, aching over the total absence of any message from her traveling husband. Setting the sandalwood block upon the wet stone slab, Thamarai spoke of her lover's ironic intrusion to her elder companion, Shenbagam, who had insisted he could never truly forget her: "My friend, the lover who has barred the gates of his own heart against me so that I may not enter, does he not feel the slightest shame in constantly and intrusively invading my heart every moment of the day (தம்நெஞ்சத்து எம்மைக் கடிகொண்டார் நாணார்கொல் எம்நெஞ்சத்து ஓவா வரல்)!" Shenbagam scraped the fragrant yellow sandalwood paste smoothly from the stone grinding surface using a curved silver spatula. Scooping the thick paste into a polished bronze bowl, she set the stone clean.