திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள் 1202

மலர் பந்தலின் கீழ் வாழை நாரில் வெண்மையான மல்லிகைப் பூக்களை அடர்த்தியாகத் தொடுத்துக் கொண்டிருந்த இளம் பெண் நிலா, மலை கடந்து சென்றுள்ள தன் கணவனின் நினைவுகளை நெஞ்சில் இருத்தி அமைதியுடன் நின்றாள். பூக்கூடையை மடியில் வைத்த நிலா, பிரிவுத் துயரால் நீ கலங்காமல் இருப்பது எப்படி என்று வியந்த மூத்த தமக்கை வெண்ணிலாவிடம் தன் மனநிலையைக் கூறினாள். "அக்கா, தாம் உயிராக விரும்பும் காதலரின் இனிய நினைவுகளை நெஞ்சில் எண்ணிப் பார்க்கும் போது, பிரிவால் வரக்கூடிய எந்தத் துன்பமும் நம்மை அண்டுவதில்லை; எனவே காதல் என்பது எப்போதும் எல்லையற்ற பேரினிமை கொண்டதே ஆகும் (எனைத்தொன்று இனிதேகாண் காமம்தாம் வீழ்வார் நினைப்ப வருவதொன்று இல்)!" என்று கூறினாள். வெண்ணிலா பூக்கூடைக் குவியலின் மேல் ஈரமான வாழை இலையைப் போர்த்தினார்; தொடுத்து முடித்த மல்லிகை மாலையைக் குளிர்ந்த மண்பானையில் எடுத்து வைத்தார்.

Stringing fragrant white jasmine blossoms tightly with banana fiber beneath the flower arbor, young maiden Nila sat in serene composure, cherishing the sacred memories of her husband who had crossed the hills on business. Resting her flower basket upon her lap, Nila explained her peaceful countenance to her elder sister, Vennila, who had wondered how she remained so free from the torment of separation: "Sister, whenever I bring the cherished memories of the beloved I adore into my heart, not a single sorrow of separation can touch me; thus love remains an absolute, boundless sweetness in every circumstance (எனைத்தொன்று இனிதேகாண் காமம்தாம் வீழ்வார் நினைப்ப வருவதொன்று இல்)!" Vennila draped a moist green plantain leaf over the wicker flower basket. Lifting the finished fragrant jasmine garland, she placed it inside a cool earthenware jar.