திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள் 1201

பட்டறையில் பித்தளைப் பாத்திரத்தின் மேல் இரும்புக் கொட்டினால் மலர் வேலைப்பாடுகளைச் செதுக்கிக் கொண்டிருந்த இளம் பெண் கார்த்திகா, தொலைதூரம் சென்றுள்ள கணவனின் நினைவுகள் நெஞ்சில் எழ, கண்களில் கண்ணீரும் முகத்தில் புன்னகையுமாக நின்றாள். செதுக்கும் உளியைப் பலகையில் வைத்த கார்த்திகா, பிரிவிலும் உனக்கு ஏன் இத்தனை மலர்ச்சி என்று கேட்ட மூத்த தோழி மரகதவல்லியிடம் தன் உள்ளத்து இன்பத்தைக் கூறினாள். "தோழி, பிரிந்திருக்கும் வேளையிலும் முன் கூடியிருந்த நினைவுகளை எண்ணிப் பார்த்தாலே என்றும் குறையாத எல்லையற்ற பேரானந்தத்தைத் தருவதால், அருந்திய போது மட்டுமே மகிழ்ச்சி தரும் கள்ளைக் காட்டிலும் காதல் இன்பமானது எத்தனையோ மடங்கு இனிமையானதாகும் (உள்ளினும் தீராப் பெருமகிழ் செய்தலால் கள்ளினும் காமம் இனிது)!" என்று கூறினாள். மரகதவல்லி பித்தளைத் தூசுகளைத் தேங்காய் நாரால் துடைத்து எடுத்தார்; பளபளக்கும் பித்தளைப் பாத்திரத்தைப் பலகை அடுக்கில் பக்குவமாக வைத்தார்.

Chiselling floral engravings upon a polished brass pitcher with a fine iron punch in the metalsmiths' workshop, young artisan Karthika smiled through her glistening tears as vivid memories of past union with her traveling husband flooded her soul. Resting her engraving chisel upon the wooden workbench, Karthika shared her inward bliss with her elder companion, Maragathavalli, who had asked why a radiant smile touched her face amid separation: "My friend, because merely meditating upon the memories of past union brings an unending, boundless joy even in absence, love is infinitely sweeter than intoxicating wine, which grants delight only while drinking (உள்ளினும் தீராப் பெருமகிழ் செய்தலால் கள்ளினும் காமம் இனிது)!" Maragathavalli wiped the fine brass shavings cleanly from the wooden workbench using a dry coir brush. Placing the finished brass pitcher carefully onto the wooden drying rack, she swept the work floor.