திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள் 1208

பட்டறையில் வெண் சங்கை மரப் பிடியில் பொருத்திப் பிறை வடிவ வாளால் வளையல்களாக அறுத்துக் கொண்டிருந்த இளம் பெண் கனிமொழி, தனிமையிலும் தன் முகத்தில் ஒரு மெல்லிய புன்னகை மலர நின்றாள். வாளை மரப் பலகையில் வைத்த கனிமொழி, பிரிந்து சென்றவர் மேல் உனக்கு ஏன் கோபமே வரவில்லை என்று கேட்ட மூத்த தோழி செண்பகவல்லியிடம் தன் நெஞ்சத்து நன்றியுணர்வைக் கூறினாள். "தோழி, என் காதலரை நான் எவ்வளவு மிகுதியாக இடைவிடாமல் நினைத்துப் பார்த்தாலும் அவர் என் மேல் சினம் கொள்ள மாட்டார்; பிரிந்திருக்கும் என் காதலர் எனக்குச் செய்யும் அருமையான பேரன்பின் நன்மை அவ்வளவே அன்றோ (எனைத்து நினைப்பினும் காயார் அனைத்தன்றோ காதலர் செய்யும் சிறப்பு)!" என்று கூறினாள். செண்பகவல்லி அறுத்து எடுத்த வெண் சங்கு வளையல்களை ஆற்று மணலால் தேய்த்து மெருகேற்றினார்; பளபளக்கும் வளையல்களை மரப் பெட்டியில் அழகாக அடுக்கினார்.

Securing a polished white sea-conch in a wooden clamp to saw slender bracelets with a crescent blade in the workshop, young craftswoman Kanimozhi stood with a gentle, serene smile touching her lips despite her solitary pining. Resting her curved saw upon the workbench, Kanimozhi shared her tender poetic insight with her elder companion, Shenbagavalli, who had asked why she harbored no resentment toward her absent lover: "My friend, no matter how incessantly or passionately I summon my beloved into my mind day and night, he never takes anger at me; is not that gracious, enduring presence in my thoughts the greatest honor and favor he bestows upon me (எனைத்து நினைப்பினும் காயார் அனைத்தன்றோ காதலர் செய்யும் சிறப்பு)!" Shenbagavalli polished the freshly sawed white conch bangles smoothly using damp river sand. Arranging the lustrous bracelets neatly inside a carved wooden trinket box, she fastened the lid.