திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள்

உள்ளத்தில் தீய ஆசைகளை வைத்துக்கொண்டு வெளியே துறவிபோல் நடிக்கும் போலி மனிதனின் கபட வேடத்தை, அவனது உடலோடு கலந்து நிற்கும் பஞ்சபூதங்களும் நன்கு அறிந்து அவனுக்குள்ளேயே எள்ளி நகையாடிச் சிரிக்கும்.

• வஞ்ச மனத்தான் = உள்ளத்தில் வஞ்சகமும் தீய ஆசைகளும் நிறைந்த போலியானவனின்

• படிற்று ஒழுக்கம் = உலகத்தை ஏமாற்றும் கபட நாடக வேஷ ஒழுக்கத்தைக் கண்டு,

• பூதங்கள் ஐந்தும் = அவனது உடலோடு கலந்து நிற்கின்ற நிலம், நீர், தீ, காற்று, விண் ஆகிய ஐம்பூதங்களும்

• அகத்தே நகும் = அவனுக்குள்ளேயே தமக்குள் ஏளனமாகச் சிரிக்கும்.

முருகா எளிய உரை

கற்பனைக் கதைan imagined story

நள்ளிரவுக் களவும் சாட்சியான பஞ்சபூதங்களும்Midnight deceit and the witnessing five elements

போலிச் சாமியார் மாயானந்தன், பகலில் காவி உடையும் ருத்ராட்ச மாலையும் அணிந்து, பக்தர்களிடம் ஆசைகளைத் துறந்து வாழுங்கள் என்று உபதேசித்தான். ஆனால் நள்ளிரவில் அனைவரும் உறங்கிய பின், கோவில் உண்டியலை ரகசியமாகத் திறந்து பொற்காசுகளையும் நெய் பலகாரங்களையும் திருடித் தன் படுக்கைக்கு அடியில் பதுக்கினான்; என்னை எவரும் பார்க்கவில்லை, நான் எல்லாரையும் ஏமாற்றிவிட்டேன் என்று உள்ளூரக் கர்வம் கொண்டான். திடீரென இருட்டில் அவனது நெஞ்சு படபடத்து மூச்சுத் திணறியது; அவனது மனச்சாட்சி அவனுக்கு உணர்த்தியது: அறிவிலியே! வெளியே நிற்கும் மனிதர்களை நீ ஏமாற்றிவிடலாம்; ஆனால் உன் உடலோடு கலந்து இயங்கும் நிலம், நீர், தீ, காற்று, ஆகாயம் ஆகிய பஞ்சபூதங்களும் உனது திருட்டு நாடகத்தை ஒவ்வொரு கணமும் நேரில் கண்டு உனக்குள்ளேயே ஏளனமாகச் சிரிக்கின்றன! ஐம்பூதங்களின் சாட்சியை எவனாலும் மறைக்க முடியாது என்பதை உணர்ந்து நடுங்கிய மாயானந்தன், அடுத்த நாளே தன் கபட வேடத்தை மக்கள் அறியும் முன்பாக நாணத்தால் தலைகுனிந்து ஊரை விட்டே ஓடினான்.

Donning saffron robes and rudraksha beads, a charlatan named Mayanandan spent his days preaching complete renunciation and dispassion to trusting villagers. At midnight, however, once the monastery was asleep, he stealthily picked the locks of the charity donation chests, stuffing gold coins and roasted delicacies under his mattress, chuckling that he had outwitted the entire world. In the pitch darkness of his locked room, a sudden cold sweat broke out on his brow, and his inner conscience echoed like thunder: You fool, you may deceive the naive crowds outside; but the five cosmic elements (Earth, Water, Fire, Air, Space) woven into your very flesh and breath bear continuous witness to your deceit, laughing at your pathetic hypocrisy from within! Shaken to the core by the realization that nothing is hidden from the five elements within, Mayanandan abandoned his fraudulent guise in shame and fled the province before dawn.

இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.This is a fictional story written for Murugaa to illustrate the meaning of this kural. It is not a traditional tale, not a puranic episode, and not a story recorded by any commentator.

தன் மனம் தவறு என்று தெரிந்தே செய்த குற்றங்களில் மூழ்கியிருக்கும்போது, ஒருவன் வானத்தைப்போல் உயர்ந்த தவக்கோலத்தைப் பூண்டிருப்பதால் அவனுக்கு எந்தவொரு நன்மையும் கிட்டாது.

• தன் நெஞ்சம் = ஒருவனுடைய சொந்த மனமானது

• தான் அறி = தான் குற்றம் என்று தெரிந்தே செய்த

• குற்றப்படின் = பாவச் செயல்களிலேயே மூழ்கிக் கிடக்குமானால்,

• வான் உயர் தோற்றம் = வானத்தைப் போல உயர்ந்து விளங்கும் அவனது தவவேடமானது

• எவன் செய்யும் = அவனுக்கு என்ன நன்மையைத் தந்துவிடப் போகிறது? (எந்தப் பயனும் தராது).

முருகா எளிய உரை

கற்பனைக் கதைan imagined story

வான்புகழ் வேடமும் நெஞ்சின் குற்ற உணர்வும்The sky-high saintly guise and the guilty conscience

மலை உச்சியில் ஆசிரமம் அமைத்துத் தவவேடம் பூண்ட சோமசுந்தரத்தை, மக்கள் வானளாவிய மகான் என்று போற்றி வணங்கினர்; மன்னர்களும் வந்து பாதங்களில் பணிந்தனர். ஆனால் சோமசுந்தரத்தின் உள்ளமோ அமைதியின்றித் தவித்தது; ஏனெனில், தான் இளம் வயதில் தன் தம்பியின் நிலப் பத்திரங்களை ஏமாற்றி அபகரித்து, அவனது அனாதைக் குழந்தைகளை வீதியில் தவிக்க விட்ட குற்றத்தை அவர் மனசாட்சி ஒவ்வொரு வினாடியும் நினைவூட்டிச் சுட்டெரித்தது. மக்களின் போற்றுதல்கள் எதுவும் அவரது நெஞ்சின் குற்ற உணர்வை ஆற்ற முடியவில்லை. சோமசுந்தரன் கதறி அழுதார்: என் சொந்த மனமே நான் செய்த பச்சைத் துரோகத்தை அறிந்து தண்டித்துக் கொண்டிருக்கும்போது, இந்த வானுயர்ந்த தவவேடம் எனக்கு என்ன நன்மையைச் செய்துவிடப் போகிறது? வேடம் வெறும் பொய் என்பதை உணர்ந்து, உடனடியாகத் தன் தம்பியின் குழந்தைகளைத் தேடிக் கண்டுபிடித்து நிலங்களைத் திருப்பிக் கொடுத்துப் பிராயச்சித்தம் செய்தார்.

Having built a mountain hermitage and adopted the austere attire of a wandering saint, Somasundaram was lauded across the province as a holy man whose fame reached the skies; even regional monarchs prostrated at his feet. Yet, beneath his serene saffron robes, his inner mind burned with agonizing torment. Decades ago, he had forged documents to seize his deceased brother's farmlands, abandoning his orphaned nieces to destitution. Whenever crowds hailed his saintliness, his inner conscience pierced him with unrelenting guilt, robbing him of sleep and peace. Somasundaram wept in private anguish: What benefit can this sky-high saintly stature bring me when my own heart consciously burns with unrepented crime? Realizing the utter vanity of outer appearances before a guilty soul, he stripped off his robes, located his brother's children, restored their full inheritance, and sought true redemption.

இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.This is a fictional story written for Murugaa to illustrate the meaning of this kural. It is not a traditional tale, not a puranic episode, and not a story recorded by any commentator.

மனதை அடக்கும் ஆன்ம வலிமை இல்லாதவன் துறவிக் கோலம் பூண்டு தவறான வழியில் நடப்பது, ஒரு பசுவானது புலித்தோலைப் போர்த்திக்கொண்டு விவசாயிகளின் பயிரை அச்சமின்றி மேய்ந்து நாசமாக்குவது போன்ற கேவலமான செயலாகும்.

• வலி இல் நிலைமையான் = மனத்தை அடக்கும் உள்ள வலிமை இல்லாத பலவீனன் ஒருவன்

• வல் உருவம் = வலிமையான துறவுக் கோலத்தைப் பூண்டுகொண்டு ஒழுக்கக்கேடாக நடப்பது,

• பெற்றம் = ஒரு பசுவானது

• புலியின் தோல் போர்த்து = புலியின் தோலைத் தன் மீது போர்த்திக்கொண்டு

• மேய்ந்தற்று = அடுத்தவர் பயிரை அச்சமின்றி மேய்ந்து நாசம் செய்வதைப் போன்றதாகும்.

முருகா எளிய உரை

கற்பனைக் கதைan imagined story

புலித்தோல் போர்த்திய பசுவும் போலி வேடமும்The cow in tiger's skin and the false ascetic

சோம்பேறியான மார்க்கண்டன், உழைக்காமல் ஊராரை ஏமாற்றி வயிறார உண்ண வேண்டும் என்பதற்காக, முகம் நிறையச் சாம்பலைப் பூசிக்கொண்டு கடுமையான தவசி போன்ற பயங்கரமான வேடத்தைப் பூண்டான்; சாபமிட்டுவிடுவான் என்று அஞ்சி ஊர்மக்கள் அவனுக்குப் பயந்து விலையுயர்ந்த கனிகளையும் பாலையும் அளித்தனர். ஆனால் இரவானதும் மார்க்கண்டன் தோட்டங்களுக்குள் நுழைந்து பிறரின் விலைமதிப்பற்ற மாதுளை, திராட்சைப் பயிர்களைத் திருடித் தின்றான். ஒருநாள் விவசாயி அரங்கன் அவனைத் கையும் களவுமாகப் பிடித்துக் குச்சியால் அடித்தான். அரங்கன் ஊராரிடம் சிரித்துக் கூறினான்: இவன் மனதை அடக்கும் ஆன்ம வலிமையற்ற அற்பன்; இவன் பூண்ட தவவேடம் என்ன தெரியுமா? விவசாயிகளைக் கண்டு அஞ்சிய ஒரு பலவீனமான பசு, தன்னை யாரும் விரட்டக் கூடாது என்பதற்காகப் புலியின் தோலைப் போர்த்திக்கொண்டு பயிரை மேய்ந்து நாசம் செய்ததைப் போன்றது! ஆனால் போலி வேடம் ஒருபோதும் நிலைக்காது என்றார். ஊரார் அவனை அவமானப்படுத்தி விரட்டினர்.

Seeking an easy life of luxury without doing an honest day's labor, a cunning rogue named Markandan smeared his body with sacred ash and adopted the fierce, scowling guise of an all-powerful mystic hermit. Terrified that the austere hermit might cast a devastating curse, superstitious villagers plied him with bowls of milk, fresh honey, and sweets. At night, however, Markandan crept into neighboring orchards, stealing ripe pomegranates and precious melons to gorge himself. One night, an alert farmer named Arangan caught him in the act and pinned him down. Arangan exposed him to the township with a laugh: This scoundrel has zero spiritual power or mental restraint! His terrifying ascetic disguise is exactly like a stray cow draping itself in a tiger's skin so that farmers flee in terror while it secretly grazes and pillages their lush crops! But a false pelt cannot hide a grazing beast for long. Stripped of his false tiger's skin, Markandan was driven out in disgrace.

இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.This is a fictional story written for Murugaa to illustrate the meaning of this kural. It is not a traditional tale, not a puranic episode, and not a story recorded by any commentator.

துறவுக் கோலத்திற்குப் பின்னால் தன் சுயரூபத்தை மறைத்துக்கொண்டு தகாத தீய காரியங்களைச் செய்வது, ஒரு வேடன் புதருக்குப் பின்னால் பதுங்கி நின்று அப்பாவிப் பறவைகளை ஏமாற்றி வலைவீசிப் பிடிப்பது போன்ற வஞ்சகச் செயலாகும்.

• தவம் மறைந்து = துறவுக் கோலத்திற்குப் பின்னால் தன் கபடத்தை மறைத்துக்கொண்டு

• அல்லவை செய்தல் = தகாத தீய செயல்களைச் செய்து மக்களை ஏமாற்றுவது,

• வேட்டுவன் = ஒரு பறவை வேடன்

• புதல் மறைந்து = புதர்களுக்குப் பின்னால் பதுங்கி நின்று

• புள் சிமிழ்த்தற்று = அப்பாவிப் பறவைகளை வலைவீசி ஏமாற்றிப் பிடிப்பதைப் போன்ற கொடிய செயலாகும்.

முருகா எளிய உரை

கற்பனைக் கதைan imagined story

புதர்மறைவு வேடனும் துறவுக் கோலத்துத் திருடனும்The bush-lurking hunter and the disguised thief

நாகலிங்கம் என்பவன், காவி உடையும் தவக்கோலமும் பூண்டு மடத்தின் வாசலில் அமர்ந்து பக்தர்களுக்கு ஆசி வழங்குவது போல் பாசாங்கு செய்தான்; பெண்களிடம் அவர்களது தோஷத்தைப் போக்குவதாகக் கூறித் தங்க நகைகளைப் பூஜைக்கு வாங்கிப் பதுக்கினான். நள்ளிரவில் நகைப் பையோடு தப்பியோட முயன்றபோது, கிராமப் பெரியவர் மரகதம் தன் காவலாளிகளோடு அவனை வளைத்துப் பிடித்தார். மரகதம் அவனது கபடத்தை ஊரறிய அம்பலப்படுத்திக் கூறினார்: நாகலிங்கம், இவன் செய்த அநீதி என்ன தெரியுமா? ஒரு கொடிய பறவை வேடன் அடர்ந்த முட்புதருக்குப் பின்னால் மறைந்து பதுங்கி நின்று, அப்பாவிக் குருவிகளுக்குத் தானியங்களை இரைத்து வலைவீசிப் பிடிப்பது போல, இவன் புனிதமான துறவுக் கோலத்திற்குப் பின்னால் தன் வஞ்சகத்தை மறைத்துக்கொண்டு எளிய மக்களை ஏமாற்றி வஞ்சித்துள்ளான்! வேடமிட்ட கொடூரனைச் சிறையிலடையுங்கள் என்றார்.

Disguised in coarse ascetic saffron robes, a cunning fraud named Nagalingam sat outside a village temple, pretending to bestow mystical blessings. He persuaded trusting villagers and women to hand over their heirloom gold bangles for "spiritual purification," promising to return them sanctified the next day. In the dead of night, as Nagalingam attempted to flee across the river with the stolen jewels, a sharp-eyed village elder named Maragatham and night watchmen intercepted him. Maragatham unmasked him before the gathered township: Look at this despicable impostor! Using the sacred guise of asceticism to perpetrate wicked fraud is exactly like a ruthless bird trapper hiding behind dense thorn bushes, scattering grain to snare and slaughter unsuspecting birds in his net. The sanctity of the robe was merely his hunting blind. Nagalingam was marched off to the royal dungeon in chains.

இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.This is a fictional story written for Murugaa to illustrate the meaning of this kural. It is not a traditional tale, not a puranic episode, and not a story recorded by any commentator.

'எல்லாப் பற்றுகளையும் துறந்துவிட்டோம்' என்று வாயளவில் கூறிவிட்டு, மறைமுகமாகத் தீய ஒழுக்கத்தோடு வாழ்பவர்களின் கபட வாழ்க்கை, முடிவில் 'ஐயோ! என்ன காரியம் செய்துவிட்டோம்' என்று தாமே தலையிலடித்துக் கதறும்படியான பெருந்துன்பங்களை அவர்களுக்கு உண்டாக்கும்.

• பற்று அற்றேம் என்பார் = வாயளவில் 'நாங்கள் எல்லா ஆசைகளையும் பற்றுக்களையும் துறந்தவர்கள்' என்று வீராப்புப் பேசுவோரின்

• படிற்று ஒழுக்கம் = உள்ளொன்று வைத்துப் புறமொன்று வாழும் கபட ஒழுக்கமானது,

• எற்று எற்று என்று = 'அந்தோ! என்ன காரியம் செய்துவிட்டோம், ஏன் இப்படிச் சீரழிந்தோம்' என்று தலையிலடித்துக் கொண்டு வருந்தும்படியாக,

• ஏதம் பலவும் தரும் = முடிவில் அவர்களுக்கு எண்ணற்ற தீமைகளையும் பெருந்துன்பங்களையும் கொண்டு வந்து சேர்க்கும்.

முருகா எளிய உரை

கற்பனைக் கதைan imagined story

போலித் துறவும் பிற்காலத்துப் பெருந்துயரமும்Feigned detachment and the bitter tears of remorse

கேசவன் என்பவன், தான் எந்தவிதப் பொருளாசையும் பற்றுக்களும் இல்லாத துறவி என்று பொதுக்கூட்டங்களில் முழங்கி, மக்கள் அளித்த நற்பெயரைப் பயன்படுத்தினான்; ஆனால் ஆசிரமத்தின் நன்கொடைகளை ரகசியமாகத் திருடி, பக்கத்து ஊரில் தன் பெயரில் ரகசிய மாளிகையையும் விலைமதிப்பற்ற தோட்டங்களையும் வாங்கி ஆடம்பரமாக வாழ்ந்து வந்தான். சில காலத்திலேயே அரசரின் கணக்காய்வாளர்கள் அவனது பண மோசடிகளைக் கண்டுபிடித்து, அவனது சொத்துகள் அனைத்தையும் பறிமுதல் செய்து, அவனைச் சங்கிலியால் பிணைத்து மக்கள் முன்னிலையில் நிறுத்தினர். ஊராரின் காறி உமிழ்வுகளுக்கும் ஏளனச் சிரிப்புகளுக்கும் ஆளான கேசவன், தன் தலையிலேயே அடித்துக்கொண்டு கதறி அழுதான்: அந்தோ! என்ன காரியம் செய்துவிட்டோம்! தற்காலிகப் பேராசைக்காக இத்தனை பெரிய பழியையும் பேரழிவையும் தேடிக்கொண்டோமே என்று கதறினான். போலித் துறவின் கபட ஒழுக்கம் இறுதியில் எண்ணற்ற துன்பங்களையும் அழுகையையுமே தரும் என்பதை அவன் வாழ்க்கை உணர்த்தியது.

A charlatan named Kesavan publicly proclaimed in royal assemblies that he had utterly conquered all worldly desire, possessing not a single shred of attachment to money or property. Winning the complete confidence of devotees, he secretly embezzled monastery endowments, purchasing private mansions, orchards, and luxury carriages in a neighboring province under an alias. Before long, royal auditors uncovered the vast financial fraud. The king confiscated all his hidden estates, stripped his ascetic insignia, and locked him in heavy iron pillories in the town square for public exposure. Shamed, humiliated, and pelted with rotten fruit by the crowd he once deceived, Kesavan wept bitterly, beating his forehead against the stone pillar: Alas! What ruinous madness have I wrought! Why did I trade my honor and soul for fleeting stolen wealth? His downfall proved that hypocritical detachment inevitably ends in a storm of agonizing regret and despair.

இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.This is a fictional story written for Murugaa to illustrate the meaning of this kural. It is not a traditional tale, not a puranic episode, and not a story recorded by any commentator.

மனதில் ஆசைகளைத் துறக்காமல், எல்லாவற்றையும் துறந்த பெரியாரைப் போல வேடமிட்டுத் தன்னை நம்பும் மக்களை ஏமாற்றி வாழ்கின்ற போலிகளை விடக் கொடிய இரக்கமற்ற மனிதர்கள் இந்த உலகத்தில் வேறு எவருமே இல்லை.

• நெஞ்சின் துறவார் = உள்ளத்தால் உலகப் பற்றுக்களையும் ஆசைகளையும் துறக்காமல்,

• துறந்தார் போல் = எல்லாவற்றையும் துறந்த புனிதரைப் போல வேடமிட்டு,

• வஞ்சித்து வாழ்வாரின் = தன்னை நம்பும் மனிதர்களை ஏமாற்றிப் பிழைப்பவர்களை விட,

• வன்கணார் இல் = கொடூரமான இரக்கமற்ற மனிதர்கள் இவ்வுலகில் வேறு எவருமே இல்லை.

முருகா எளிய உரை

கற்பனைக் கதைan imagined story

நோயுற்ற குழந்தையும் இரக்கமற்ற போலிச் சாமியாரும்The ailing child and the heartless impostor

ஏழைத் தாய் மீனாட்சி, தன் பச்சிளம் குழந்தை கடும் காய்ச்சலால் துடித்தபோது, மருத்துவத்திற்கு வைத்திருந்த கடைசி வெள்ளிக் காசையும், கஞ்சியையும் எடுத்துக்கொண்டு ஓடிவந்து, துறவிபோல் வேடமிட்டிருந்த கபாலி என்பவனின் கால்களில் வைத்துத் தன் குழந்தையைக் காப்பாற்றுமாறு கண்ணீரோடு வேண்டினாள். உள்ளத்தில் எந்தப் பற்றையும் துறக்காத கல்நெஞ்சக்காரன் கபாலி, அத்தாயின் தவிப்பைக் கொஞ்சமும் பொருட்படுத்தாமல் காசையும் உணவையும் வாங்கிக்கொண்டு போலி ஆசி வழங்கிவிட்டு, கஞ்சியைக் குப்பையில் கொட்டிவிட்டு அந்தப் பணத்தில் போதைப் பொருட்களை வாங்கிச் சுவைத்தான். இதைக் கண்ட மருத்துவர் பொன்னுசாமி ஆத்திரமடைந்து கபாலியைப் பிடித்துக் கடிந்தார்: கபாலி! காட்டில் தாக்கும் திருடன் கூட இரக்கப்பட்டு ஏழைகளை விட்டுவிடுவான்; ஆனால் உள்ளத்தில் ஆசைகளை வைத்துக்கொண்டு, வெளியே துறவிபோல் நடித்து எளிய மக்களின் நம்பிக்கையைச் சுரண்டி வாழும் உன்னைப் போலக் கொடூரமான கல்நெஞ்சக்காரன் இந்த உலகத்தில் வேறு எவருமே இல்லை என்றார்.

When her infant daughter was burning with a life-threatening fever, an impoverished mother named Meenakshi rushed to the town square, placing her very last silver coin and a bowl of fresh milk at the feet of a robed impostor named Kapali, tearfully begging for his sanctified blessings to save the child's life. Possessing a stony, unfeeling heart devoid of true renunciation, Kapali coldly pocketed the mother's last coin with a muttered fake blessing, dumping the milk into a gutter and immediately using the money to buy potent spirits for his own pleasure. Witnessing this horrifying callousness, an upright physician named Ponnusamy seized the fraud by the collar, exposing him: Kapali! Even a bandit on the highway has enough pity to spare a starving mother; but there is no soul on this earth more cruel, merciless, and black-hearted than a hypocrite who feigns the holy guise of renunciation to rob and exploit the desperate faith of suffering people.

இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.This is a fictional story written for Murugaa to illustrate the meaning of this kural. It is not a traditional tale, not a puranic episode, and not a story recorded by any commentator.

வெளித் தோற்றத்தில் குன்றிமணியின் அழகிய செந்நிறம் போலத் தூய்மையான நல்லவராய்க் காட்சியளித்தாலும், உள்ளத்தில் அக்குன்றிமணியின் முனை போல் கரிய தீய மனம் கொண்ட வஞ்சகர்களும் இவ்வுலகில் இருக்கவே செய்கிறார்கள்.

• புறம் குன்றி கண்டு அனையரேனும் = வெளித்தோற்றத்தில் குன்றிமணியின் மேனி போலச் செம்மையாகவும் தூய்மையாகவும் காட்சியளித்தாலும்,

• அகம் = உள்ளத்திலோ

• குன்றி மூக்கின் = அந்தக் குன்றிமணியின் மூக்கு முனை போல

• கரியார் = கரிய இருள் மனமும் வஞ்சகமும் கொண்ட போலி மனிதர்களை

• உடைத்து = இந்த உலகம் தன்னுள் கொண்டிருக்கிறது.

முருகா எளிய உரை

கற்பனைக் கதைan imagined story

குன்றிமணியின் அழகும் உள்ளத்துப் பொய்மையும்The scarlet bead and the darkness within

சந்திரசேகர் என்பவன், வெண்ணிற ஆடை அணிந்து, முகத்தில் மென்மையான புன்னகையோடும், இன்சொற்களோடும் பழகியதால், ஊர் மக்கள் அனைவரும் அவனைப் பெரும் உத்தமன் என்று கொண்டாடினர். ஆனால் உள்ளத்திலோ அவன் மற்ற வணிகர்களின் கிடங்குகளைத் தீயிட்டுக் கொளுத்த அடியாட்களை ஏவி, ஏழைகளின் நிலங்களைப் பறிக்கும் கொடிய சதித் திட்டங்களைத் தீட்டி வந்தான். அவனது ரகசியத் தீமைகளைக் கண்டுபிடித்த வணிகர் சோமநாதன், ஊர்ப் பஞ்சாயத்தில் ஒரு குன்றிமணியை உயர்த்திக் காட்டிப் பேசினார்: மக்களே! இந்தக் குன்றிமணியைப் பாருங்கள்; இதன் மேனி முழுவதும் கண்ணைப் பறிக்கும் அழகிய சிவப்பு நிறமாக இருக்கிறது, ஆனால் இதன் முனை மூக்கிலோ கருமை படிந்திருக்கிறது. அதுபோலத்தான் சந்திரசேகரும் வெளியே செம்மையான நற்குணம் கொண்டவர் போல் காட்சியளித்தாலும், உள்ளத்தில் கரிய வஞ்சக மனம் கொண்டவராக இருக்கிறார்; வெளித்தோற்றத்தை நம்பி ஏமாறாதீர்கள் என்றார். ஊரார் அவனது முகமூடியைக் கிழித்து விரட்டினர்.

Dressed in spotless white robes with a polite, soft-spoken demeanor, a local notable named Chandrasekar was celebrated by townspeople as an angelic epitome of righteousness. In secret, however, he hired cutthroats to arson competitor warehouses and poisoned cattle to coerce impoverished farmers into selling their ancestral lands at dirt-cheap prices. Discovering the paper trail of his conspiracies, an astute merchant named Somanathan held up a scarlet Kunri (crab's eye) seed before the town council: Citizens, look closely at this seed! On the outside, its body is a radiant, dazzling scarlet red, yet its tip is marked by a pitch-black spot of darkness. Exactly like this bead, there are hypocrites in this world who appear impeccably pure and virtuous on the surface, while their inner minds are as dark, toxic, and deceitful as night! Unmasked by indisputable evidence, Chandrasekar was banished.

இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.This is a fictional story written for Murugaa to illustrate the meaning of this kural. It is not a traditional tale, not a puranic episode, and not a story recorded by any commentator.

மனதில் வஞ்சகமும் தீய எண்ணங்களும் நிறைந்திருக்க, வெளியே தவத்தால் சிறந்த பெரியோரைப் போலப் புனித நதிகளில் மூழ்கி நீராடித் தங்களை உத்தமர்களாகக் காட்டிக்கொண்டு ஏமாற்றும் போலி மனிதர்கள் உலகில் பலராக உள்ளனர்.

• மனத்தது மாசு ஆக = உள்ளத்திலே ஆசை, கோபம், வஞ்சகம் போன்ற அழுக்குகள் நிறைந்திருக்க,

• மாண்டார் நீர் ஆடி = தவத்தில் சிறந்த மேலோரைப் போலப் புனித நதிகளில் நீராடிக் காட்டி,

• மறைந்து ஒழுகு மாந்தர் = தம் கபடத்தை மறைத்துக்கொண்டு வாழும் போலி மனிதர்கள்

• பலர் = இவ்வுலகில் பலராய் இருக்கின்றனர்.

முருகா எளிய உரை

கற்பனைக் கதைan imagined story

புண்ணிய நதி நீராடலும் உள்ளத்து அழுக்கும்The sacred river dip and the filthy heart

நிலச்சுவான்தார் மாதவன், தினமும் விடியற்காலையிலேயே புண்ணிய நதியில் மும்முறை மூழ்கி நீராடி, ஈர உடம்போடு உரக்க மந்திரங்களை உச்சரித்து, நெற்றியில் சந்தனம் பூசித் தான் ஒரு மாபெரும் பக்திமான் என்று காட்டிக்கொண்டான். ஆனால் நதியிலிருந்து கரைக்கு வந்த அடுத்த கணமே, தன் குடிசை நிலத்தில் வாழ்ந்த பார்வையற்ற ஏழை நெசவாளியை மிரட்டி, அவனது கைத்தறியைப் பிடுங்கி வீதியில் தள்ளினான். இதைக் கண்ட எளிய சாது அருளப்பன் மாதவனைத் தடுத்துக் கூறினார்: மாதவா! உள்ளத்தில் நஞ்சும் வஞ்சகமும் நிறைந்த ஒரு பாத்திரத்தை ஓடும் ஆற்று நீரில் எத்தனை முறை முக்கிக் கழுவினாலும் அதன் உட்புறத்து அழுக்கு போகுமா? மனதில் வஞ்சகமும் தீய எண்ணங்களும் நிறைந்திருக்க, வெளியே புனித நதிகளில் நீராடித் தங்களைத் தூயவர்களாகக் காட்டிக்கொண்டு மக்களை ஏமாற்றி வாழும் மனிதர்கள் உலகில் பலர் இருக்கிறார்கள்; நீராடுவது உடலை மட்டுமே கழுவும், உள்ளத்து அழுக்கை அல்ல என்றார்.

Every morning before sunrise, an affluent landlord named Madhavan plunged thrice into the sacred river, loudly chanting devotional hymns, shivering devoutly, and applying wet ash to display his ostentatious piety. Yet, the moment he stepped off the river ghats in his dripping robes, he violently shoved aside a blind, impoverished weaver and confiscated his meager handloom over unpaid ground rent. An austere hermit named Arulappan witnessed the cruel act and intercepted him: Madhavan, if a mud pot is filled with putrid venom, dipping its exterior a hundred times in a rushing river will never cleanse its toxic interior! Many hypocrites in this world walk among us, their minds festering with greed and malice, ostentatiously bathing in sacred waters to conceal their ugly deceit under a veneer of holiness. River water cleanses the skin, but only righteous compassion cleanses the soul.

இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.This is a fictional story written for Murugaa to illustrate the meaning of this kural. It is not a traditional tale, not a puranic episode, and not a story recorded by any commentator.

நேரான வடிவம் கொண்ட அம்பு கொடிய கொலைச் செயலைச் செய்கிறது; ஆனால் வளைந்த யாழின் தண்டு இனிய இசையைத் தருகிறது. அதுபோலவே, மனிதர்களின் வெளித்தோற்றத்தைக் கொண்டு அல்லாமல், அவர்களது நற்செயல் மற்றும் தீச்செயல்களைக் கொண்டே அவர்களின் தன்மையை எடைபோட வேண்டும்.

• கணை கொடிது = வடிவில் நேராக இருந்தாலும் அம்பு கொடிய கொலைத் தொழில் செய்யும்;

• யாழ் கோடு = வடிவில் வளைந்திருந்தாலும் யாழின் கொம்பு

• செவ்விது = இனிய இசையையும் நன்மையையும் தரும்;

• ஆங்கு அன்ன = அதுபோலவே மனிதர்களையும்

• வினைபடு பாலால் கொளல் = வெளித்தோற்றத்தால் எடைபோடாமல், அவர்கள் செய்யும் செயல்களின் தன்மையைக் கொண்டே நல்லவர் கொடியவர் என்று தீர்மானிக்க வேண்டும்.

முருகா எளிய உரை

கற்பனைக் கதைan imagined story

நேரான அம்பும் வளைந்த யாழும்The straight arrow and the curved lute

இளவரசன், அரண்மனைப் பொக்கிஷம் காணாமல் போன வழக்கில், கம்பீரமான தோற்றமும் நேரான உடல் அமைப்பும் கொண்ட அதிகாரி குணசீலனை நம்பி, கூன்விழுந்த தோற்றமும் கரடுமுரடான பேச்சும் கொண்ட முதிய தச்சன் குமரவேலைத் திருடன் என்று சந்தேகப்பட்டான். ஆனால் தலைமை அமைச்சர் ஆறுமுகம் ஆழமாக விசாரித்து, குணசீலன்தான் நள்ளிரவில் பொற்காசுகளைத் திருடிப் பதுக்கியவன் என்பதையும், தச்சன் குமரவேல் தன் சொந்தப் பணத்தைச் செலவழித்து ஊர் பாலத்தை இரவோடு இரவாகச் செப்பனிட்ட தியாகி என்பதையும் ஆதாரங்களுடன் நிரூபித்தார். அதிர்ச்சியடைந்த இளவரசனுக்கு அமைச்சர் விளக்கினார்: இளவரசே! அம்பு நேராகத் தோன்றினாலும் அது உயிரைப் பறிக்கும் கொடிய செயலைச் செய்கிறது; யாழின் தண்டு வளைந்து காணப்பட்டாலும் அது தெய்வீக இன்னிசையைத் தருகிறது. எனவே ஒருவரின் வெளித்தோற்றத்தை வைத்து நல்லவர் கெட்டவர் என்று முடிவு செய்யாமல், அவர்களின் உண்மையான செயல்களைக் கொண்டே மனிதர்களை எடைபோட வேண்டும் என்றார்.

When an embezzlement occurred in the royal treasury, a young prince immediately suspected an old, hunchbacked carpenter named Kumaravel who had a rough voice, while placing blind trust in a tall, handsome, erect officer named Gunaselan. However, Chief Minister Arumugam conducted a thorough forensic investigation, catching Gunaselan with the stolen gold chests and discovering that the hunchbacked carpenter Kumaravel had quietly spent his personal savings to repair the town's broken river bridge. Shocked by the reality, the prince sought counsel. The minister instructed him: Your Highness, a battle arrow is perfectly straight, yet its purpose is deadly murder; the neck of a musical lute is bent and curved, yet it creates sublime melodies of peace. Never judge the integrity of a human being by outer symmetry or bodily form; measure and judge people solely by the moral character of their deeds.

இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.This is a fictional story written for Murugaa to illustrate the meaning of this kural. It is not a traditional tale, not a puranic episode, and not a story recorded by any commentator.

சான்றோர்கள் பழித்து ஒதுக்கிய தீய செயல்களையும் ஒழுக்கக்கேடுகளையும் ஒருவன் தன் வாழ்க்கையில் இருந்து நீக்கிவிட்டாலே போதுமானது; அவனுக்குத் தலையை மொட்டை அடிப்பதோ அல்லது சடை வளர்ப்பதோ ஆகிய எந்தப் புறவேடங்களும் தேவையே இல்லை.

• உலகம் பழித்தது = சான்றோர்களும் உலக அறிஞர்களும் இழிவானது என்று பழித்து ஒதுக்கிய தீயொழுக்கங்களை

• ஒழித்து விடின் = ஒருவன் தன் வாழ்விலிருந்து முற்றிலுமாக நீக்கிவிட்டால்,

• மழித்தலும் = தலைமுடியை மொட்டையடித்துக் கொள்வதும்,

• நீட்டலும் = சடாமுடியாய் நீளமாக வளர்த்துக் கொள்வதும் ஆகிய புறவேடங்கள்

• வேண்டா = அவனுக்குத் தேவையே இல்லை.

முருகா எளிய உரை

கற்பனைக் கதைan imagined story

சடாமுடியும் தூய நல்வொழுக்கமும்Matted dreadlocks and the beauty of pure conduct

இளைஞன் நந்தன், மெய்யான துறவியாக மாறுவதற்குத் தலையை முழுமையாக மொட்டையடித்துக் கொள்ள வேண்டுமா அல்லது முடி வெட்டாமல் நீண்ட சடாமுடியாய் வளர்த்துக் கொள்ள வேண்டுமா என்று மற்ற சீடர்களோடு தீவிரமாக விவாதித்துக் கொண்டிருந்தான். ஆசிரம ஞானாசிரியர் சச்சிதானந்தர் நந்தனை அழைத்து அன்புடன் கூறினார்: நந்தா! உலகம் பழித்து ஒதுக்கும் தீய செயல்களையும், பொய், வஞ்சம், கொடுமை போன்ற தீயொழுக்கங்களையும் ஒருவன் தன் மனதிலிருந்து ஒழித்துவிட்டாலே போதுமானது; அவனுக்குத் தலையை மொட்டை அடிப்பதோ சடை வளர்ப்பதோ போன்ற எந்தப் புறவேடங்களும் தேவையே இல்லை என்றார். நந்தன் புறவேடக் குழப்பத்தை விடுத்துத் தூய ஒழுக்கத்தைக் கடைப்பிடிக்கத் தொடங்கினான்.

An earnest young seeker named Nandan engaged in endless heated debates with fellow disciples over whether a true ascetic must completely shave his scalp bald or grow his hair into long, tangled matted dreadlocks to attain enlightenment. Observing this trivial preoccupation, the enlightened master Sachidanandar called Nandan to his side: If a person simply purges and renounces the evil deeds that wise souls and the world condemn—anger, greed, cruelty, and deceit—their pure inner conduct itself is the ultimate sanctuary. For such a righteous soul, neither shaving the head nor growing long matted hair is necessary in the least. Enlightened by the truth, Nandan discarded superficial hair rituals and focused wholly on sterling moral conduct.

இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.This is a fictional story written for Murugaa to illustrate the meaning of this kural. It is not a traditional tale, not a puranic episode, and not a story recorded by any commentator.