குறள் 1021Kural 1021
தன் குடும்பத்தையும் சார்ந்த மக்களையும் மேன்மையடையச் செய்யும் நற்செயல்களைச் செய்வதில், 'நான் சிறிதும் சோர்வடைய மாட்டேன்; ஓயாது உழைப்பேன்' என்று உறுதியோடு பாடுபடும் மனிதனின் விடாமுயற்சிப் பெருமையை விட மேம்பட்ட பெருமை இவ்வுலகில் வேறொன்றும் இல்லை.
• கருமம் செய = தன் குடும்பத்தையும் சமூகத்தையும் உயர்த்தும் கடமைகளைச் செய்வதற்கு,
• ஒருவன் கைதூவேன் என்னும் = 'நான் ஒருபோதும் என் முயற்சியில் சோர்வடைய மாட்டேன்' என்று உறுதியோடு உழைக்கும்,
• பெருமையின் = ஒரு மனிதனின் செயல் பெருமையைக் காட்டிலும்,
• பீடு உடையது இல் = மிக உயர்ந்த பெருமை உலகத்தில் வேறொன்றும் இல்லை.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
முதிய பட்டு நெசவாளரும் தறி பட்டறையை மீட்ட மூத்த மகனும்
பட்டு நெசவுத் தறி பட்டறையில் முதிய தலைமை நெசவாளர் முத்துசாமியின் குடும்பம், பருத்தி வரத்து குறைந்ததால் பெருங்கடனில் மூழ்கித் தன் பரம்பரை மரத்தறிகளை ஏலத்தில் விடும் நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டது. உறவினர்கள் பலர் நம்பிக்கையிழந்து அமர்ந்திருந்த போது, முத்துசாமியின் மூத்த மகன் மருதன், தினமும் அதிகாலையிலேயே எழுந்து தறியில் அமர்ந்து நள்ளிரவு வரை இடைவிடாது பாடுபட்டான்; சாயப் பட்டறைகளிலும் கூடுதல் நேரம் உழைத்தான். நள்ளிரவில் பட்டறைக்கு வந்த முத்துசாமி, கண்களில் சோர்விருந்தாலும் கைகள் மின்னல் வேகத்தில் நெசவுக் குழலை இயக்கிய மருதனைப் பார்த்து நெகிழ்ந்து நின்றார். "மருதா, கொஞ்சம் ஓய்வெடுத்துக் கொள்" என்று சுக்குக் கசாயத்தை நீட்டினார். மருதன் தன் தந்தையின் கைகளைப் பற்றிக்கொண்டு, "அப்பா, நம் பாரம்பரியக் குடியின் கடனை அடைத்து நம் குடும்பத்தின் பெருமையை உயர்த்தும் வரை என் கைகள் ஓயாது உழைக்கும்" என்றான். அவனது தோளைத் தழுவிய முத்துசாமி, "மகனே, தன் குடும்பத்தையும் சார்ந்த மக்களையும் மேன்மையடையச் செய்யும் நற்செயல்களைச் செய்வதில், 'நான் சிறிதும் சோர்வடைய மாட்டேன்; ஓயாது உழைப்பேன்' என்று உறுதியோடு பாடுபடும் மனிதனின் விடாமுயற்சிப் பெருமையை விட மேம்பட்ட பெருமை இவ்வுலகில் வேறொன்றும் இல்லை (கருமம் செயஒருவன் கைதூவேன் என்னும் பெருமையின் பீடுடையது இல்). உன் உழைப்பே நம் குடியின் தலைசிறந்த மகுடம்" என்றார். மறுநாள் காலையில் மருதன் நெய்து முடித்த பட்டுச் சேலைகளை நகரத்து வணிகர் சங்கத்தில் ஒப்படைத்து முழு நிலுவைக் கடனையும் அடைத்தான்; பட்டறையின் மூன்று தறிகளிலும் நெசவு ஓசையை மீண்டும் தொடங்கி வைத்தான்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 1022Kural 1022
விடாமுயற்சியும், தகுந்த ஆழ்ந்த அறிவும் ஆகிய இவ்விரண்டோடும் கூடி இடைவிடாமல் அயராது தொடர்ந்து உழைக்கும் செயலாற்றலால் ஒருவனுடைய குடும்பமும் சமுதாயமும் மேலும் மேலும் உயர்ந்து சிறப்படையும்.
• ஆள்வினையும் = தளராத விடாமுயற்சியும்,
• ஆன்ற அறிவும் = சிறந்த ஆழ்ந்த அறிவும்,
• என இரண்டின் = என்று சொல்லப்படும் இவ்விரண்டோடும் கூடி,
• நீள்வினையால் = இடைவிடாமல் தொடர்ந்து செய்யும் சிறந்த உழைப்பினால்,
• குடி நீளும் = ஒருவனுடைய குடும்பமும் சார்ந்த சமூகமும் உயர்ந்து விளங்கும்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
முதிய மாட்டு வண்டிப் பட்டறைத் தலைவரும் இரும்புச் சக்கரத் தொழில்நுட்பமும்
மலைப் பாதைகளில் செல்லும் சரக்கு மாட்டு வண்டிகளைச் செய்து வந்த முதிய தச்சர் வேலப்பனின் பட்டறை, கரடுமுரடான பாறைகளில் வண்டியின் மரக் குடங்கள் உடைந்து போவதால் சரிவைச் சந்தித்தது. வேலப்பனின் தம்பி மகன் கதிர்வேல், வெறும் பழைய முறைகளையே நம்பியிராமல், கொல்லர்களின் உலை நுணுக்கங்களையும் இரும்பை வளைக்கும் அறிவியல் முறைகளையும் ஆழ்ந்து கற்றான்; மூன்று மாதங்கள் இரவும் பகலும் அடைகல்லில் சம்மட்டி அடித்து அதிர்வுகளைத் தாங்கும் புதிய எஃகுப் பட்டையிட்ட சக்கரங்களை உருவாக்கினான். புதிய சக்கரங்கள் பொருத்தப்பட்ட பார வண்டி மலைப் பாதையின் கரட்டுப் பாறைகளில் ஒரு கீறலும் விழாமல் சீராக ஓடியதைக் கண்ட வேலப்பன், பட்டறையில் கதிர்வேலின் கைகளைப் பிடித்துப் பாராட்டினார். "கதிர்வேல், வெறும் உடல் உழைப்பு மட்டும் போதாது; வெறும் சிந்தனை மட்டும் காரியத்தை முடிக்காது. விடாமுயற்சியும், தகுந்த ஆழ்ந்த அறிவும் ஆகிய இவ்விரண்டோடும் கூடி இடைவிடாமல் அயராது தொடர்ந்து உழைக்கும் செயலாற்றலால் ஒருவனுடைய குடும்பமும் சமுதாயமும் மேலும் மேலும் உயர்ந்து சிறப்படையும் (ஆள்வினையும் ஆன்ற அறிவும் எனஇரண்டின் நீள்வினையால் நீளும் குடி). உன் அறிவும் உழைப்பும் நம் குடும்பத் தொழிலைப் புதிய உயரத்திற்குத் தூக்கி நிறுத்தியுள்ளது" என்றார். அக்கம்பக்கத்து நாடுகளின் வணிகர்கள் அனைவரும் கதிர்வேலின் புதிய வண்டிகளை வாங்க வரிசையில் நின்றனர்; கதிர்வேல் தன் புதிய வண்டி வரைபடங்களை மற்ற இளம் தச்சர்களுக்கும் கற்றுக் கொடுத்துப் பட்டறையின் உற்பத்தியைப் பெருக்கினான்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 1023Kural 1023
'என் குடும்பத்தையும் என்னைச் சார்ந்த சமுதாயத்தையும் நல்வழியில் உயர்த்துவேன்' என்று திடசங்கல்பம் பூண்டு ஓயாது உழைப்பவனுக்கு, இயற்கையின் பேராற்றலான தெய்வமே கூடத் தன் ஆடையை வரிந்து கட்டிக்கொண்டு முன்வந்து வழிகாட்டி உதவி செய்யும்.
• குடி செய்வல் என்னும் ஒருவற்கு = 'என் குடும்பத்தையும் சார்ந்த சமுதாயத்தையும் நான் உயர்த்துவேன்' என்று உறுதியோடு உழைக்கும் மனிதனுக்கு,
• தெய்வம் = தெய்வமே கூட (இயற்கையின் ஆற்றலே),
• மடி தற்று = தன் ஆடையை இறுகக் கட்டிக்கொண்டு,
• தான் முந்துறும் = அவனுக்கு முன்னே நின்று வழிகாட்டித் துணை செய்யும்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
முதிய கிணறு தோண்டும் தொழிலாளியும் வறண்ட கிராமத்தின் நீரூற்றும்
கடும் வறட்சியால் நிலத்தடி நீர் வற்றி ஊரே வீடுகளைக் காலி செய்துவிட்டு வெளியேறத் தயாரான போது, இளம் கிணறு வெட்டும் தொழிலாளி ராமநாதன் உறுதியோடு நின்றான். "என் முன்னோர்களின் மண்ணை விட்டு நாம் ஓடக்கூடாது; எங்கள் குடியைக் காக்க இந்த வறண்ட பாறையில் நீர் ஊற்றைத் தோண்டி எடுப்பேன்" என்று சங்கல்பம் செய்து கொண்டான். பாறையைத் துளையிட முடியாது என்று பலரும் ஏளனம் செய்த போதும், தன் வெள்ளி வளையலை விற்று இரும்பு உளிகளை வாங்கித் தனியாளாகப் பாறையைப் பிளக்கத் தொடங்கினான். பன்னிரண்டாம் நாள் சுட்டெரிக்கும் வெயிலில் அவன் உழைத்துக் கொண்டிருந்த போது, அவ்வழியே வந்த முதிய நீரியல் நிபுணர் சோமு அவனது தளராத உறுதியைப் பார்த்துத் தன் பாறைத் துளையிடும் கருவிகளோடு அவனுடன் இறங்கினார். இருவரும் இணைந்து பாறையை உடைத்த போது, அடியில் இருந்த நிலத்தடி நீரூற்று பொங்கி எழுந்து முப்பது அடி ஆழக் கிணற்றை நன்னீரால் நிரப்பியது. ராமநாதனை அணைத்துக் கொண்ட சோமு, "ராமநாதா, 'என் குடும்பத்தையும் என்னைச் சார்ந்த சமுதாயத்தையும் நல்வழியில் உயர்த்துவேன்' என்று திடசங்கல்பம் பூண்டு ஓயாது உழைப்பவனுக்கு, இயற்கையின் பேராற்றலான தெய்வமே கூடத் தன் ஆடையை வரிந்து கட்டிக்கொண்டு முன்வந்து வழிகாட்டி உதவி செய்யும் (குடிசெய்வல் என்னும் ஒருவற்குத் தெய்வம் மடிதற்றுத் தான்முந் துறும்). உன் தூய எண்ணமே இந்த நீரூற்றைத் திறந்து வைத்துள்ளது" என்றார். ஊர் மக்கள் அனைவரும் மண்குடங்களோடு ஓடிவந்து தண்ணீரை அள்ளினர்; ராமநாதன் தன் மரக் குவளையில் குளிர்ந்த நீரை எடுத்துத் தன் தாயின் கைகளில் கொடுத்து மகிழ்ந்தான்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 1024Kural 1024
தம் குடும்பத்தையும் சமுதாயத்தையும் உயர்த்துகின்ற நற்செயல்களில் காலம் தாழ்த்தாமல் விரைந்து முயன்று உழைப்பவர்களுக்கு, அவர்கள் அதிகமாக வழிவகைகளை ஆராய்ந்து அலட்டிக் கொள்ளாமலேயே அச்செயல்கள் தாமாகவே இனிதே நிறைவேறி வெற்றியைத் தரும்.
• தம் குடியைத் தாழாது உஞற்றுபவர்க்கு = தம் குடும்பத்தையும் சமுதாயத்தையும் உயர்த்துவதற்கான நற்செயல்களைக் காலம் தாழ்த்தாமல் விரைந்து செய்வோர்க்கு,
• சூழாமல் = அவர்கள் திட்டம் தீட்டி வழி தேட வேண்டிய அவசியமின்றி,
• தானே முடிவெய்தும் = அந்த நற்காரியங்கள் தாமாகவே வெற்றிகரமாக நிறைவேறும்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
முதிய மருந்துத் தோட்டம் வளர்ப்பாளரும் விஷக்காய்ச்சலை விரட்டிய மகளும்
ஆற்றுப் படுகை நெசவாளர் குடியிருப்பில் கடுமையான விஷக்காய்ச்சல் பரவிப் பல குழந்தைகளும் முதியவர்களும் மயங்கி விழுந்த போது, ஊர் அதிகாரிகள் என்ன செய்வது என்று தெரியாமல் மன்றத்தில் கூடி முடிவின்றிப் பேசிக் கொண்டிருந்தனர். ஆனால் முதிய நாட்டு மருத்துவர் சதாசிவத்தின் மகள் மரகதம், ஒரு நொடி கூடத் தாமதிக்காமல் தன் தோட்டத்து நிலவேம்பு, சுக்கு, துளசி இலைகளைப் பறித்துக் கூடைகளில் சுமந்து வந்தாள்; ஊரின் நடுவே பெரிய செப்புக் கொப்பரைகளை ஏற்றி மூலிகைக் கசாயத்தைக் காய்ச்சி ஒவ்வொரு குடிசைக்கும் நேரில் சென்று புகட்டினாள். இரண்டே நாட்களில் ஊரின் காய்ச்சல் தணிந்து குழந்தைகள் எழுந்து விளையாடத் தொடங்கினர். சதாசிவம் தன் மகளின் சோர்ந்த முகத்தைப் பார்த்துப் பெருமையோடு பேசினார். "மரகதம், அதிகாரிகள் அமர்ந்து திட்டம் தீட்டிக்கொண்டே இருந்த போது, நீ தாமதிக்காமல் களத்தில் இறங்கிச் செயல்பட்டாய். தம் குடும்பத்தையும் சமுதாயத்தையும் உயர்த்துகின்ற நற்செயல்களில் காலம் தாழ்த்தாமல் விரைந்து முயன்று உழைப்பவர்களுக்கு, அவர்கள் அதிகமாக வழிவகைகளை ஆராய்ந்து அலட்டிக் கொள்ளாமலேயே அச்செயல்கள் தாமாகவே இனிதே நிறைவேறி வெற்றியைத் தரும் (சூழாமல் தானே முடிவெய்தும் தம்குடியைத் தாழாது உஞற்று பவர்க்கு). உன் உடனடிச் செயலே நம் மக்கள் அனைவரையும் காப்பாற்றியுள்ளது" என்றார். ஊர்ப் பெரியவர்கள் மகிழ்வோடு மரகதத்தின் மருந்தகத்திற்குத் தேவையான விறகுகளையும் மூலிகைகளையும் சுமந்து வந்து கொடுத்தனர்; மரகதம் தன் செப்புக் கொப்பரைகளைக் கழுவி வைத்துவிட்டு அடுத்த நாள் காலையிலான மூலிகைச் சாறுகளைப் பாத்திரங்களில் ஊற்றி வைத்தாள்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 1025Kural 1025
தீய பழிகளோ தவறுகளோ இல்லாத நேர்மையான வழியில் நின்று, தன் குடும்பத்திற்கும் சார்ந்த சமூகத்திற்கும் நன்மைகளைச் செய்து வாழ்கின்ற பெருந்தகையாளனை, இந்த உலகத்தார் அனைவரும் தமக்குரிய சொந்த உறவினனாக ஏற்று விரும்பிச் சூழ்ந்து கொள்வார்கள்.
• குற்றம் இலனாய் = குற்றமான தீய வழிகளில் செல்லாமல் நேர்மையாளனாய் இருந்து,
• குடி செய்து வாழ்வானை = தன் குடும்பத்தையும் மக்களையும் உயர்த்தும் அறப்பணியைச் செய்து வாழ்பவனை,
• உலகு = உயர்ந்த உலகத்தார்,
• சுற்றமாச் சுற்றும் = தமக்குரிய அன்பான சொந்தமாக விரும்பிச் சூழ்ந்து கொண்டு போற்றுவர்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
முதிய மரப் பாலக் கட்டடக் கலைஞரும் ஊர் மக்களின் அரவணைப்பும்
மலைப் பள்ளத்தாக்குகளில் ஆபத்தான காட்டாறுகளின் குறுக்கே உறுதியான மரப் பாலங்களை நாற்பது ஆண்டுகளாகக் கட்டி வந்த முதிய தச்சர் கருப்பன், தன் வாழ்நாளில் ஒரு காசு கூட லஞ்சம் வாங்காமலும், எளிய மக்களின் போக்குவரத்திற்காகவும் குழந்தைகளின் பாதுகாப்பிற்காகவும் தன் சொந்தப் பணத்தைச் செலவழித்தும் வாழ்ந்து வந்தார். ஒரு நாள் இடி மின்னலால் அவரது எளிய ஓட்டுக் குடிசை தீப்பற்றி எரிந்து சாம்பலான போது, கருப்பன் கையில் எதுவுமின்றி மழையில் நின்றார். ஆனால் அடுத்த ஒரு மணி நேரத்திற்குள், சுற்றியிருந்த பன்னிரண்டு கிராமங்களைச் சேர்ந்த உழவர்களும் நெசவாளர்களும் வண்டிகளில் தேக்கு மரங்களையும் கூரைகளையும் உணவுப் பொருட்களையும் சுமந்து கொண்டு ஓடிவந்தனர்; மாலைக்குள் கருப்பனுக்கு ஒரு புதிய செங்கல் மாளிகையைக் கட்டி முடித்தனர். ஊர்ப் பெரியவர் மாதவன் கருப்பனின் கைகளைப் பற்றிக்கொண்டு பேசினார். "கருப்பரே, நீங்கள் எந்தக் குற்றமும் இல்லாமல் நேர்மையாக வாழ்ந்து நம் மக்கள் அனைவரையும் இணைத்து உயர்த்தினீர்கள். தீய பழிகளோ தவறுகளோ இல்லாத நேர்மையான வழியில் நின்று, தன் குடும்பத்திற்கும் சார்ந்த சமூகத்திற்கும் நன்மைகளைச் செய்து வாழ்கின்ற பெருந்தகையாளனை, இந்த உலகத்தார் அனைவரும் தமக்குரிய சொந்த உறவினனாக ஏற்று விரும்பிச் சூழ்ந்து கொள்வார்கள் (குற்றம் இலனாய்க் குடிசெய்து வாழ்வானைச் சுற்றமாச் சுற்றும் உலகு). நீங்கள் அனாதை அல்ல; இந்த நாடே உங்கள் சொந்தக் குடும்பம்" என்றார். புதிய இல்லத்தின் வாசலில் கிராமத்து மக்கள் பித்தளை விளக்குகளை ஏற்றி வைத்தனர்; கருப்பனின் திண்ணையில் சூடான உணவைப் பரிமாறி குழந்தைகள் அவரிடம் கதை கேட்க அமர்ந்தனர்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 1026Kural 1026
ஒரு மனிதனுக்குச் சிறந்த ஆண்மை மற்றும் தலைமைப் பெருமை என்பது, தான் பிறந்து வளர்ந்த குடும்பத்தையும் சமுதாயத்தையும் மேன்மையடையச் செய்து காக்கும் தலைமைப் பொறுப்பைத் தன் உழைப்பினால் வளர்த்துக் கொள்வதேயாகும்.
• ஒருவற்கு நல்லாண்மை என்பது = ஒருவனுக்குச் சிறந்த ஆண்மைப் பெருமை என்று போற்றப்படுவது,
• தான் பிறந்த = தான் பிறந்து வளர்ந்த,
• இல்லாண்மை = தன் குடும்பத்தை நல்வழியில் வழிநடத்தி ஆளும் தலைமைப் பொறுப்பை,
• ஆக்கிக் கொளல் = தன் சொந்த உழைப்பால் தனக்கு உரிமையாக்கிக் கொள்வதே ஆகும்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
முதிய செக்கு எண்ணெய் உற்பத்தியாளரும் குடும்பப் பொறுப்பை ஏற்ற இளையோனும்
மரச் செக்கில் நல்லெண்ணெய் உற்பத்தி செய்து வந்த முதிய செக்குத் தொழிலாளி கந்தசாமி, மாடு மிரண்ட விபத்தில் காலில் முறிவு ஏற்பட்டுப் படுக்கையில் வீழ்ந்த போது, அவரது பத்து செக்கு ஆலைகளும் மூடப்படும் அபாயம் ஏற்பட்டது. கந்தசாமியின் இளைய மகன் தங்கவேல், தன் நண்பர்களைப் போல ஊர் சுற்றவோ வீண் வீர வசனங்கள் பேசவோ செல்லாமல், முழுப் பொறுப்பையும் தன் தோளில் ஏற்றுக் கொண்டான்; எள் கொள்முதல் செய்வது முதல் செக்கு மாடுகளைப் பராமரிப்பது வரை அனைத்தையும் தானே முன்னின்று நடத்தினான். செக்கடி முற்றத்தில் தொழிலாளர்களுக்கு நியாயமான கூலியைக் கொடுத்துவிட்டுப் புன்னகையோடு நின்ற தங்கவேலை அழைத்த கந்தசாமி, நெகிழ்ச்சியோடு பேசினார். "தங்கவேல், வாள் பிடித்துப் போர்க்களத்திற்குச் செல்வது மட்டுமே வீரம் அல்ல. ஒரு மனிதனுக்குச் சிறந்த ஆண்மை மற்றும் தலைமைப் பெருமை என்பது, தான் பிறந்து வளர்ந்த குடும்பத்தையும் சமுதாயத்தையும் மேன்மையடையச் செய்து காக்கும் தலைமைப் பொறுப்பைத் தன் உழைப்பினால் வளர்த்துக் கொள்வதேயாகும் (நல்லாண்மை என்பது ஒருவற்குத் தான்பிறந்த இல்லாண்மை ஆக்கிக் கொளல்). குடும்பத்தைத் தாங்கி வழிநடத்தும் உன் தலைமைப் பண்பே உண்மையான ஆண்மை" என்றார். தந்தையின் கால்களைத் தொட்டு வணங்கிய தங்கவேல், செக்கடிக்குச் சென்று புதிய எள் மூட்டைகளைப் பிரித்துச் செக்கில் இட்டுத் தூய எண்ணெயைப் பித்தளைப் பாத்திரங்களில் வடித்தெடுக்கத் தொடங்கினான்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 1027Kural 1027
போர்க்களத்தில் பல வீரர்கள் இருந்தாலும் போரின் பெரும் தாக்குதல்களைத் தாங்கிப் போரிடும் சுமை அஞ்சாத தீரமிக்க வீரர்கள் மீதே இருப்பது போல, ஒரு குடும்பத்திலும் சமுதாயத்திலும் எத்தனையோ பேர் இருந்தாலும், அந்தக் குடியைத் தாங்கி உயர்த்தும் முழுப் பொறுப்பும் அதைச் சுமக்க வல்ல ஆற்றலாளர்கள் மீதே வந்து சேரும்.
• அமரகத்து = போர்க்களத்தில் பல வீரர்கள் சென்றாலும்,
• வன்கண்ணர் போல = போரின் எதிர்ப்பைத் தாங்கி நிற்கும் பொறுப்பு அஞ்சாத வீரர் மேல் இருப்பதைப் போல,
• தமரகத்தும் = ஒரு குடும்பத்திலும் சமுதாயத்திலும் பலர் இருந்தாலும்,
• பொறை = அந்தக் குடியைத் தாங்கிக் காக்கும் முழுப் பொறுப்பும்,
• ஆற்றுவார் மேற்றே = அதைச் சுமக்கும் ஆற்றலும் நெஞ்சுரமும் கொண்டவரிடமே வந்து சேரும்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
முதிய மண்பாண்டத் தலைமைப் பொறுப்பாளரும் குடும்பக் கடன் சுமையைச் சுமந்த அக்காவும்
ஆற்றுப்படுகை மண்பாண்டக் குடியிருப்பில் குடும்பத் தலைவர் மறைந்த பிறகு, பன்னிரண்டு தம்பி தங்கைகளின் வாழ்வாதாரமும் கடன் சுமையும் மூத்த பெண் மீனாட்சியின் தோளில் விழுந்தது. குடும்பத்தில் உள்ள மற்ற வயது வந்த உறவினர்கள் சோம்பேறித்தனமாகக் குறை கூறி ஒதுங்கி நின்ற போது, மீனாட்சி தினமும் அதிகாலையிலேயே எழுந்து களிமண்ணைப் பிசைந்து, சூளையை ஏற்றி, வாரச் சந்தைகளுக்கு மண்பானைகளைச் சுமந்து சென்று விற்று குடும்பத்தைக் காப்பாற்றினாள். மாலையில் சூளை அடுப்புகளின் வெப்பத்தில் வியர்வை வழிய நின்ற மீனாட்சிக்குச் சூடான கேழ்வரகு அடையையும் தேனையும் கொடுத்து ஆசீர்வதித்தார் முதிய தாய் பொன்னம்மாள். "மீனாட்சி, நம் வீட்டில் பலர் இருந்தாலும் நீயே எங்கள் தலைவி. போர்க்களத்தில் பல வீரர்கள் இருந்தாலும் போரின் பெரும் தாக்குதல்களைத் தாங்கிப் போரிடும் சுமை அஞ்சாத தீரமிக்க வீரர்கள் மீதே இருப்பது போல, ஒரு குடும்பத்திலும் சமுதாயத்திலும் எத்தனையோ பேர் இருந்தாலும், அந்தக் குடியைத் தாங்கி உயர்த்தும் முழுப் பொறுப்பும் அதைச் சுமக்க வல்ல ஆற்றலாளர்கள் மீதே வந்து சேரும் (அமரகத்து வன்கண்ணர் போலத் தமரகத்தும் ஆற்றுவார் மேற்றே பொறை). நீயே நம் குடும்பத்தின் அஞ்சாத வீராங்கனை" என்றார். பொன்னம்மாளின் சொற்களைக் கேட்டுப் புன்னகைத்த மீனாட்சி, உணவை உண்டுவிட்டுத் தன் தம்பிகளை அருகில் அமர வைத்துத் திருவிழாவுக்கான மண் அகல் விளக்குகளைச் செய்யும் நுணுக்கங்களைக் கற்றுக் கொடுத்தாள்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 1028Kural 1028
தம் குடும்பத்தையும் சமுதாயத்தையும் உயர்த்தப் பாடுபடுவோர்க்கு 'இப்போது காலம் சரியில்லை' என்று சோம்பல் கொண்டு தள்ளிப்போட நேரமில்லை; காலத்தை எண்ணிச் சோம்பல் கொள்வதோ, வீண் கௌரவம் பார்ப்பதோ இருந்தால் அந்தக் குடும்பத்தின் முன்னேற்றமே அடியோடு கெட்டுவிடும்.
• குடி செய்வார்க்கு பருவம் இல்லை = தம் குடும்பத்தையும் சமுதாயத்தையும் உயர்த்த முயல்வோர்க்குக் கால நேரம் என்று ஒதுங்கி நிற்க இடமில்லை;
• மடி செய்து = குளிர் மழை என்று சோம்பல் பட்டு,
• மானம் கருத = 'நான் ஏன் இவ்வளவு பாடுபட வேண்டும்' என்று வீண் கௌரவம் பார்த்தால்,
• கெடும் = அவனது குடி அழிய நேரிடும்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
முதிய ஏரி மதகுப் பராமரிப்பாளரும் பெருமழையில் உழைத்த உழவனும்
நள்ளிரவில் வீசிய பெருமழையிலும் புயலிலும் ஏரிக் கரை உடையும் அபாயம் ஏற்பட்ட போது, சுற்றியிருந்த கிராமத்துப் பயிர்களையும் குடிசைகளையும் காப்பாற்ற வேண்டிய அவசரம் ஏற்பட்டது. ஆனால் சில இளைஞர்களோ, "நடுநிசி குளிர் அடிக்கிறது; மழை நிற்கட்டும், விடிந்த பிறகு பார்த்துக்கொள்ளலாம்" என்று போர்வையை இழுத்துப் போர்த்திக்கொண்டு சோம்பல் பட்டுப் படுத்திருந்தனர். ஆனால் எளிய உழவன் செந்தில், உடனே சேற்றில் இறங்கித் தன் மண்வெட்டியோடு மணல் மூட்டைகளைச் சுமந்து கரைக்கு ஓடினான். ஏரிப் பராமரிப்பாளர் முத்துவேலோடு இணைந்து இரவு முழுவதும் கொட்டும் மழையில் நனைந்தபடி இருநூறு மணல் மூட்டைகளை அடுக்கி மதகுக் கசிவை அடைத்தான் செந்தில். விடியலில் வெள்ளம் வடிந்த போது, செந்திலுக்குக் கம்பளியைப் போர்த்திய முத்துவேல் நெகிழ்ந்து பேசினார். "செந்தில், மற்றவர்கள் நேரத்தையும் காலத்தையும் காரணம் காட்டிப் படுத்திருந்த போது நீ ஒரு நொடி கூட யோசிக்காமல் செயல்பட்டாய். தம் குடும்பத்தையும் சமுதாயத்தையும் உயர்த்தப் பாடுபடுவோர்க்கு 'இப்போது காலம் சரியில்லை' என்று சோம்பல் கொண்டு தள்ளிப்போட நேரமில்லை; காலத்தை எண்ணிச் சோம்பல் கொள்வதோ, வீண் கௌரவம் பார்ப்பதோ இருந்தால் அந்தக் குடும்பத்தின் முன்னேற்றமே அடியோடு கெட்டுவிடும் (குடிசெய்வார்க் கில்லை பருவம் மடிசெய்து மானங் கருதக் கெடும்). உன் உழைப்பே இந்த ஊரைக் காப்பாற்றியுள்ளது" என்றார். உதய சூரியனின் ஒளி வெள்ளத்தில் ஏரி நீர் அமைதியாக வழிந்தது; செந்தில் தன் மண்வெட்டியில் படிந்திருந்த சேற்றைக் கழுவிவிட்டுப் பத்திரமாக நின்ற நெல் வயல்களைப் பார்வையிடச் சென்றான்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 1029Kural 1029
தன் குடும்பத்திற்கும் சார்ந்த மக்களுக்கும் எந்தக் குறையும் துன்பமும் வந்துவிடக் கூடாது என்பதற்காக ஓயாது பாடுபடும் உழைப்பாளியின் உடம்பானது, துன்பங்களையும் வலிகளையும் தாங்கிக் கொள்வதற்காகவே படைக்கப்பட்ட ஒரு கொள்கலமோ என்று போற்றத்தக்கதாகும்.
• குடும்பத்தைக் குற்றம் மறைப்பான் உடம்பு = தன் குடும்பத்திற்கும் சமுதாயத்திற்கும் துன்பங்களும் பழிகளும் வராமல் தடுத்துக் காக்க ஓயாது உழைப்பவனின் உடம்பானது,
• இடும்பைக்கே = உழைப்புத் துன்பங்களைத் தாங்கிக் கொள்வதற்கே உரிய,
• கொள்கலம் கொல் = ஒரு பாத்திரம் தானோ? (மற்றவர்கள் இன்பம் காணத் தான் துன்பங்களைச் சுமக்கிறான்).
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
முதிய தோல் பதனிடும் தொழிலாளியும் குடும்பத்தைக் காத்த அப்பாவும்
தோல் பதனிடும் தொழிலில் நாற்பது ஆண்டுகளாகச் சுண்ணாம்புத் தொட்டிகளிலும் அமிலச் சாறுகளிலும் கைகளை நனைத்து உழைத்த முதிய தொழிலாளி கருப்பன், தன் பிள்ளைகள் வறுமையோ கடனோ அறியாமல் படித்து நல்ல நிலைக்கு வர வேண்டும் என்பதற்காக இரவும் பகலும் ஓய்வின்றிப் பாடுபட்டார். அவரது தழும்புகளும் மூட்டு வலிகளும் நிறைந்த உடம்பைப் பார்த்த மகன் மருதப்பன், மாலையில் தந்தையின் பாதங்களை வெந்நீரால் கழுவி விட்டான். விளக்கொளியில் படித்துக் கொண்டிருந்த தன் பேரக்குழந்தைகளைப் பார்த்துப் புன்னகைத்த கருப்பனை அணைத்துக் கொண்ட மருதப்பன், கண்களில் நீர் வழியப் பேசினான். "அப்பா, நாங்கள் எந்தக் குறையும் இல்லாமல் வாழ உங்கள் உடலை எத்தனை பாடுகளுக்கு ஆளாக்கியிருக்கிறீர்கள்! தன் குடும்பத்திற்கும் சார்ந்த மக்களுக்கும் எந்தக் குறையும் துன்பமும் வந்துவிடக் கூடாது என்பதற்காக ஓயாது பாடுபடும் உழைப்பாளியின் உடம்பானது, துன்பங்களையும் வலிகளையும் தாங்கிக் கொள்வதற்காகவே படைக்கப்பட்ட ஒரு கொள்கலமோ என்று போற்றத்தக்கதாகும் (இடும்பைக்கே கொள்கலம் கொல்லோ குடும்பத்தைக் குற்ற மறைப்பான் உடம்பு). எங்கள் வாழ்க்கையை மலர வைக்க நீங்கள் எல்லாத் துன்பங்களையும் உங்கள் உடலில் சுமந்து கொண்டீர்கள்" என்றான். மகன் மருதப்பனின் தோளில் கையை வைத்து ஆறுதலாகப் புன்னகைத்தார் கருப்பன்; மருதப்பன் தந்தையின் தழும்புகளில் வேப்ப எண்ணெயைத் தடவிவிட்டு அவரைத் திண்ணையில் இருந்த பிரம்புப் படுக்கையில் படுக்க வைத்தான்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 1030Kural 1030
துன்பம் வரும் காலங்களில் முட்டுக் கொடுத்துத் தாங்க வல்ல ஆற்றல்மிக்க பிள்ளைகளோ நல்ல மனிதர்களோ இல்லாத குடும்பமானது, துன்பம் என்னும் கோடாரி அடியில் வெட்டும் போது தாங்க வழியின்றி அடியோடு சாய்ந்து விழும் மரம் போல அழிந்துவிடும்.
• அடுத்தூன்றும் நல்லாள் இலாத குடி = துன்பம் வரும் காலத்தில் முட்டுக் கொடுத்துத் தாங்க வல்ல ஆற்றல்மிக்க நல்ல மனிதர் இல்லாத குடும்பமானது,
• இடுக்கண் கால் கொன்றிட = துன்பம் என்னும் கோடாரியானது தன் வேரையே வெட்டிச் சாய்க்கும் போது,
• வீழும் = பற்றுக்கோடின்றி அடியோடு சாய்ந்து கீழே விழுந்துவிடும்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
முதிய மரவேலைத் தச்சரும் புயலில் சாய்ந்த பட்டறையைத் தாங்கிய மகனும்
கடும் சூறாவளிக் காற்றில் மரவேலை செய்யும் பட்டறையின் பிரதான உத்திரம் முறிந்து கூரை கீழே சரியத் தொடங்கிய போது, நாற்பது ஆண்டு கால உழைப்பு இடிபாடுகளில் புதையப்போவதைக் கண்டு முதிய தச்சர் சோமு நிலைகுலைந்து அழுதார். ஆனால் அவரது தம்பி வேலன், சிறிதும் பதற்றமடையாமல் கனமான தேக்கு மர முட்டுகளை ஓடிவந்து எடுத்து, சாய்ந்த உத்திரத்தின் அடியில் முட்டுக் கொடுத்துத் தன் தோள் பலத்தால் கூரையைத் தாங்கி நிறுத்தினான். வேலன் கொடுத்த பலமான முட்டுகளால் கூரை சரிந்து விழாமல் காப்பாற்றப்பட்டதைக் கண்ட சோமு, தன் தம்பியை இறுகத் தழுவிக்கொண்டு பேசினார். "வேலா, நீ சரியான நேரத்தில் இந்த முட்டுக் கொடுக்காமல் போயிருந்தால் நம் பரம்பரைப் பட்டறையே இன்று தரைமட்டமாகி இருக்கும். துன்பம் வரும் காலங்களில் முட்டுக் கொடுத்துத் தாங்க வல்ல ஆற்றல்மிக்க பிள்ளைகளோ நல்ல மனிதர்களோ இல்லாத குடும்பமானது, துன்பம் என்னும் கோடாரி அடியில் வெட்டும் போது தாங்க வழியின்றி அடியோடு சாய்ந்து விழும் மரம் போல அழிந்துவிடும் (இடுக்கண்கால் கொன்றிட வீழும் அடுத்தூன்றும் நல்லாள் இலாத குடி). நீயே நம் குடும்பத்தைத் தாங்கிப் பிடித்த உறுதிமிக்க தூண்" என்றார். இருவரும் இணைந்து பெரிய ரம்பங்களையும் உளிகளையும் எடுத்து உடைந்த உத்திரங்களை வெட்டி அகற்றிவிட்டுப் புதிய தேக்கு மர உத்திரங்களை ஏற்றி மாலைக்குள் கூரையைப் புதுப்பித்துக் கட்டினர்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.