திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள் 1021

பட்டு நெசவுத் தறி பட்டறையில் முதிய தலைமை நெசவாளர் முத்துசாமியின் குடும்பம், பருத்தி வரத்து குறைந்ததால் பெருங்கடனில் மூழ்கித் தன் பரம்பரை மரத்தறிகளை ஏலத்தில் விடும் நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டது. உறவினர்கள் பலர் நம்பிக்கையிழந்து அமர்ந்திருந்த போது, முத்துசாமியின் மூத்த மகன் மருதன், தினமும் அதிகாலையிலேயே எழுந்து தறியில் அமர்ந்து நள்ளிரவு வரை இடைவிடாது பாடுபட்டான்; சாயப் பட்டறைகளிலும் கூடுதல் நேரம் உழைத்தான். நள்ளிரவில் பட்டறைக்கு வந்த முத்துசாமி, கண்களில் சோர்விருந்தாலும் கைகள் மின்னல் வேகத்தில் நெசவுக் குழலை இயக்கிய மருதனைப் பார்த்து நெகிழ்ந்து நின்றார். "மருதா, கொஞ்சம் ஓய்வெடுத்துக் கொள்" என்று சுக்குக் கசாயத்தை நீட்டினார். மருதன் தன் தந்தையின் கைகளைப் பற்றிக்கொண்டு, "அப்பா, நம் பாரம்பரியக் குடியின் கடனை அடைத்து நம் குடும்பத்தின் பெருமையை உயர்த்தும் வரை என் கைகள் ஓயாது உழைக்கும்" என்றான். அவனது தோளைத் தழுவிய முத்துசாமி, "மகனே, தன் குடும்பத்தையும் சார்ந்த மக்களையும் மேன்மையடையச் செய்யும் நற்செயல்களைச் செய்வதில், 'நான் சிறிதும் சோர்வடைய மாட்டேன்; ஓயாது உழைப்பேன்' என்று உறுதியோடு பாடுபடும் மனிதனின் விடாமுயற்சிப் பெருமையை விட மேம்பட்ட பெருமை இவ்வுலகில் வேறொன்றும் இல்லை (கருமம் செயஒருவன் கைதூவேன் என்னும் பெருமையின் பீடுடையது இல்). உன் உழைப்பே நம் குடியின் தலைசிறந்த மகுடம்" என்றார். மறுநாள் காலையில் மருதன் நெய்து முடித்த பட்டுச் சேலைகளை நகரத்து வணிகர் சங்கத்தில் ஒப்படைத்து முழு நிலுவைக் கடனையும் அடைத்தான்; பட்டறையின் மூன்று தறிகளிலும் நெசவு ஓசையை மீண்டும் தொடங்கி வைத்தான்.

Inside a heritage silk weaving atelier, elder master weaver Muthusamy faced financial ruin after an agricultural blight disrupted raw silk supplies, threatening the confiscation of their three ancestral wooden handlooms. While other relatives succumbed to despair, Muthusamy's eldest son, Marudhan, resolved to save the household. Rising before dawn, he sat at the loom bench for sixteen relentless hours daily, repairing snapped warps and working evening shifts at the natural dye vats. Entering the shed at midnight, Muthusamy watched his son's weary hands deftly guiding the flying shuttle across the loom. Handing him a bowl of warm herbal broth, the father said gently, "Rest your limbs, my son." Marudhan gripped his father's calloused hands with quiet determination: "Father, until our ancestral workshop is completely debt-free and our family's honor restored, my hands will never cease their labor." Embracing his son, Muthusamy replied with tears of pride: "My child, there is no dignity on this earth greater than the majesty of a person who vows, 'I shall never slacken my hands in doing the work that uplifts my family and community' (கருமம் செயஒருவன் கைதூவேன் என்னும் பெருமையின் பீடுடையது இல்). Your steadfast toil is our greatest glory." By dawn, Marudhan delivered the completed consignment of crimson bridal silks to the merchant guild, clearing every copper of debt and setting all three looms clattering with rhythmic life once again.