திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள் 1020

மரப்பாவை கூத்து நாடகங்களை நடத்தி வந்த முதிய கலைஞர் கதிர்வேலின் அரங்கத்திற்கு வந்த நீதித்துறை அதிகாரி மாறவர்மன், லஞ்சம் வாங்கிக்கொண்டு ஒரு அப்பாவிக் குடும்பத்தைச் சிறையில் தள்ளியவன்; ஆனால் அதிகாரத் தோரணையோடு மாளிகைகளில் வலம் வந்து தன் செல்வாக்கைக் காட்டித் திரிந்தான். "நான் இந்த நாட்டின் மிக முக்கியமான அதிகாரி; என் சொல்லுக்கு ஊரே ஆடுகிறது; எனக்கு எந்த வெட்கமும் அச்சமும் தேவையில்லை" என்று கதிர்வேலிடம் ஆணவமாகப் பேசினான். தன் கையில் இருந்த மரப்பொம்மையின் நூல்களை இழுத்து அதை ஆட வைத்துவிட்டுப் பிறகு அதை ஒரு கொக்கியில் தொங்கவிட்டார் கதிர்வேல். "அதிகாரியே, இந்த மரப்பாவை நூலைக் கொண்டு இழுக்கும் போது நிஜ மனிதனைப் போல ஆடுகிறது; ஆனால் இதற்குள் இதயம் இல்லை, உணர்வும் இல்லை. மனத்தில் பழிக்கு நாணுகின்ற உணர்வு இல்லாத மனிதர்கள் உலகில் நடமாடி வாழ்வது, மரத்தால் செய்யப்பட்ட பொம்மைக்குக் கயிற்றைக் கட்டி உயிருள்ளது போல ஆட்டி ஏமாற்றுவதைப் போன்ற உயிரற்ற வெறும் போலியாகும் (நாண்அகத் தில்லார் இயக்கம் மரப்பாவை நாணால் உயிர்மருட்டி அற்று). அநீதிக்கு வெட்கப்படாத உங்கள் அதிகார வாழ்க்கை இந்த உயிரற்ற மரப்பாவையின் ஆட்டத்திற்கு ஒப்பானதே" என்றார். கதிர்வேலின் சொற்களைக் கேட்ட மாறவர்மன், அந்த மரப்பொம்மையைப் பார்த்துவிட்டுத் தலைகுனிந்து அரங்கத்தை விட்டு வெளியேறினான்; உடனே தன் நீதிமன்றத்திற்குச் சென்று தான் அநியாயமாகச் சிறையிலடைத்த அப்பாவிக் குடும்பத்தை விடுதலை செய்து அவர்களின் பறிக்கப்பட்ட நிலத்தை மீட்டுக் கொடுத்தான்.

At a traditional open-air puppetry pavilion where master marionette artisan Kathirvel staged moral folk dramas, an unprincipled magistrate named Maravarman arrived with haughty swagger. Having accepted bribes to falsely convict an innocent weaver's family, Maravarman openly flaunted his political immunity: "I command the legal apparatus of this entire province; my authority is absolute and answers to no sentiment of shame!" Manipulating the strings of a brightly painted royal marionette, Kathirvel made the wooden figure strut and bow across the stage before letting it dangle limply from a brass peg. "Magistrate, observe this carved block of wood; when its strings are pulled, it mimics human motion, yet it possesses neither a heartbeat, nor warm blood, nor a living soul. The bustling movements and outward prestige of men who lack the inward sense of shame against wrongdoing within their hearts is just like a wooden puppet operated by strings to feign the illusion of human life (நாண்அகத் தில்லார் இயக்கம் மரப்பாவை நாணால் உயிர்மருட்டி அற்று). Without a conscience that shrinks from injustice, your grand post is nothing more than lifeless wood dancing on strings." Pierced to the core by the puppeteer's unsparing metaphor, Maravarman stared at the dangling marionette and silently departed the pavilion. Returning immediately to his tribunal, he overturned the fraudulent verdict, released the weaver's family, and restored their confiscated loom.