திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள்

பழி தரக்கூடிய தகாத இழிசெயல்களைச் செய்வதற்கு உள்ளத்தில் அஞ்சி வெட்கப்படுவதே நற்குணமுடைய பெரியோர்களின் உண்மையான நாணமாகும்; அழகிய நெற்றியை உடைய பெண்களுக்கு இயல்பாக அமையும் நாணம் இதிலிருந்து முற்றிலும் வேறுபட்ட மற்றொன்றாகும்.

• கருமத்தால் நாணுதல் = பழி தரக்கூடிய இழிவான செயல்களைச் செய்வதற்கு அஞ்சி வெட்கப்படுவதே சான்றோரின் உண்மையான நாணமாகும்;

• திருநுதல் நல்லவர் நாணு = அழகிய நெற்றியை உடைய பெண்களுக்கு இயல்பாக உள்ள நாணம்,

• பிற = இதிலிருந்து முற்றிலும் வேறுபட்டதாகும்.

முருகா எளிய உரை

கற்பனைக் கதைan imagined story

முதிய வெண்கல மணி வார்ப்பாளரும் இளைய சிற்பியின் திருட்டும்The elder bronze bell founder and the apprentice's true shame

கோயில் வெண்கல மணிகளை வார்க்கும் பட்டறையில் முதிய தலைமை வார்ப்பாளர் சதாசிவம் உலையை இயக்கி வந்தார். அப்போது அவருடைய இளைய உதவியாளன் மருதன், வெண்கலக் கலவையில் சேர்க்க வேண்டிய தூய வெள்ளிக் கட்டியைத் திருடித் தன் மடியில் மறைத்து வைத்த போது கையும் களவுமாகப் பிடிபட்டான். தன் செயல் பிடிபட்டதும் ஏதோ விளையாட்டாகப் புன்னகைத்தபடி தலையைக் குனிந்து நின்றான் மருதன். உலையின் தீயைத் தணித்து இடுக்கியை அடைகல்லின் மீது வைத்த சதாசிவம், மருதனை நேராகப் பார்த்து அழுத்தமாகப் பேசினார். "மருதா, ஏதோ வெட்கப்படுவது போலத் தலையைச் சாய்த்து நிற்காதே. பழி தரக்கூடிய தகாத இழிசெயல்களைச் செய்வதற்கு உள்ளத்தில் அஞ்சி வெட்கப்படுவதே நற்குணமுடைய பெரியோர்களின் உண்மையான நாணமாகும்; அழகிய நெற்றியை உடைய பெண்களுக்கு இயல்பாக அமையும் நாணம் இதிலிருந்து முற்றிலும் வேறுபட்ட மற்றொன்றாகும் (கருமத்தால் நாணுதல் நாணுந் திருநுதல் நல்லவர் நாணுப் பிற). செய்த திருட்டுக்கு நெஞ்சார வெட்கப்பட்டு அஞ்சாத மனிதன் எந்தக் கலையையும் உருப்படியாகச் செய்ய முடியாது" என்றார். சதாசிவத்தின் நேர்மையான பேச்சைக் கேட்ட மருதன், தான் மறைத்து வைத்திருந்த வெள்ளிக் கட்டியை எடுத்து நிறுவைத் தட்டில் வைத்தான்; தலைகுனிந்து உலைச் சாம்பலைச் சுத்தம் செய்யும் பணியில் ஈடுபட்டான்.

Inside a traditional bronze foundry where master bell-founder Sadasivam cast massive, resonant temple bells, his young assistant Marudhan was caught secretly concealing an ingot of pure silver meant for the alloy mix. When confronted before the workshop artisans, Marudhan lowered his head with a nonchalant smirk, treating the theft as a trivial prank. Extinguishing the furnace bellows and resting his iron tongs upon the anvil, Sadasivam met the young apprentice's gaze with stern dignity. "Marudhan, do not tilt your head with coy bashfulness as if this were an innocent game. To shrink with inward horror and shame from disgraceful, dishonorable actions is the genuine moral shame of noble men; the natural modest blush of lovely-browed women is of an entirely different nature (கருமத்தால் நாணுதல் நாணுந் திருநுதல் நல்லவர் நாணுப் பிற). A craftsman who feels no inner remorse for corrupting his own forge will never fashion an enduring bell." Humbled by the master's rebuke, Marudhan placed the stolen silver ingot back onto the brass balance scales. Kneeling upon the flagstones, he picked up the broom to clear the furnace ashes.

இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.This is a fictional story written for Murugaa to illustrate the meaning of this kural. It is not a traditional tale, not a puranic episode, and not a story recorded by any commentator.

உணவு உண்பதும், ஆடை உடுத்துவதும், எஞ்சிய பிற உடல் தேவைகளும் உலகில் உள்ள எல்லா உயிர்களுக்கும் பொதுவாகவே அமைகின்றன; ஆனால் மனிதர்களுக்கு மட்டுமே உரிய தனிச்சிறப்பு என்பது பழி பாவங்களுக்கு அஞ்சி வெட்கப்படும் நாண உணர்வோடு வாழ்வதேயாகும்.

• ஊண் = உணவு உண்பதும்,

• உடை = ஆடை உடுத்துவதும்,

• எச்சம் = இவை தவிர மற்ற உடல் தேவைகளும்,

• உயிர்க்கு எல்லாம் வேறு அல்ல = உலகில் உள்ள எல்லா உயிர்களுக்கும் பொதுவானவையே;

• மாந்தர் சிறப்பு = ஆனால் மனிதர்களுக்கு மட்டுமே உரிய சிறந்த தனிப்பெருமை என்பது,

• நாண் உடைமை = பழிச் செயல்களுக்கு அஞ்சி நாணும் நற்பண்பை உடையவராக வாழ்வதே ஆகும்.

முருகா எளிய உரை

கற்பனைக் கதைan imagined story

முதிய மாடு மேய்க்கும் பெரியவரும் சந்தை வியாபாரியின் கள்ள எடையும்The elder herdsman and the merchant's true human distinction

மேய்ச்சல் நிலத்தின் அருகில் இருந்த தானியச் சந்தையில், பட்டு ஆடை உடுத்திய தானிய வியாபாரி காசி, கள்ள மரக்காலைப் பயன்படுத்தி ஏழைக் கூலித் தொழிலாளர்களுக்குக் குறைவான தானியத்தை அளந்து கொடுத்தபோது பிடிபட்டான். தன் தவறு வெளிப்பட்ட பிறகும் வெட்கப்படாமல் சிரித்த காசி, "எல்லா உயிர்களும் தின்று வாழத்தானே செய்கின்றன; நான் நல்ல உணவையும் உடையையும் அனுபவிக்கப் பணம் சேர்க்கிறேன்" என்று இறுமாப்போடு கூறினான். தன் மூங்கில் மேய்ச்சல் கோலை ஊன்றி நின்ற முதிய இடையர் மாயாண்டி, புல் மேய்ந்து கொண்டிருந்த மாடுகளைச் சுட்டிக்காட்டி அமைதியாகப் பேசினார். "வணிகரே, மாடும் புல்லைத் தின்று உடம்பை வளர்க்கிறது; அதுவும் குளிரில் வாழ்கிறது. உணவு உண்பதும், ஆடை உடுத்துவதும், எஞ்சிய பிற உடல் தேவைகளும் உலகில் உள்ள எல்லா உயிர்களுக்கும் பொதுவாகவே அமைகின்றன; ஆனால் மனிதர்களுக்கு மட்டுமே உரிய தனிச்சிறப்பு என்பது பழி பாவங்களுக்கு அஞ்சி வெட்கப்படும் நாண உணர்வோடு வாழ்வதேயாகும் (ஊணுடை எச்சம் உயிர்க்கெல்லாம் வேறல்ல நாணுடைமை மாந்தர் சிறப்பு). ஏழைகளின் பசியைத் திருடும் போது வெட்கப்படாத ஒருவன் பட்டு ஆடை உடுத்தினாலும் விலங்காகவே கருதப்படுவான்" என்றார். மாயாண்டியின் சொற்களைக் கேட்ட காசி, தான் வைத்திருந்த கள்ள மரக்காலை உடைத்துப் போட்டான்; ஊர் பஞ்சாயத்து அனுமதித்த சரியான வெண்கல மரக்காலை எடுத்து வந்து ஏழைக் கூலிகளுக்கு இரு மடங்கு தானியத்தை அளந்து கொடுத்தான்.

At a grain trading post adjacent to the community pastures, a wealthy trader named Kasi, dressed in lavish silks, was discovered using a hollowed, rigged wooden bushel to shortchange agricultural laborers of their daily millet rations. Shamelessly laughing off the accusation, Kasi shrugged: "Every living beast eats, sleeps, and seeks comfort; I am merely securing finer food and richer garments for myself." Leaning upon his bamboo herding staff, elder cattle herder Mayandi gestured toward the oxen grazing in the open meadow and spoke with unshakeable moral gravity. "Merchant, an ox consumes sweet grain and wears brass bells, yet it remains a beast. Eating food, wearing apparel, and satisfying physical bodily needs are common to all creatures alike; the singular crowning distinction that elevates human beings above beasts is possessing an inward sense of shame that recoils from committing injustice (ஊணுடை எச்சம் உயிர்க்கெல்லாம் வேறல்ல நாணுடைமை மாந்தர் சிறப்பு). Without shame for cheating starving laborers, your silk robe covers nothing more than an animal." Shamed before the gathering crowd, Kasi shattered the fraudulent wooden measure against the stone curb. Bringing out a certified brass measure, he poured double rations of grain into the baskets of every defrauded laborer.

இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.This is a fictional story written for Murugaa to illustrate the meaning of this kural. It is not a traditional tale, not a puranic episode, and not a story recorded by any commentator.

உயிர்கள் அனைத்தும் தசையாலான உடம்பையே தமக்கு ஆதாரமான இருப்பிடமாகக் கொண்டு வாழ்வது போல, சான்றாண்மை என்னும் உயர்ந்த மாண்பானது பழி பாவங்களுக்கு அஞ்சி நாணுகின்ற நற்பண்பையே தனக்கு நிலையான இருப்பிடமாகக் கொண்டு வாழ்கிறது.

• உயிர் எல்லாம் = உலகில் உள்ள எல்லா உயிர்களும்,

• ஊனைக் குறித்த = ஊனால் ஆகிய உடம்பையே தமக்கு இருப்பிடமாகக் கொண்டு வாழ்கின்றன;

• சால்பு = அதுபோல சான்றாண்மை என்னும் பெருங்குணம்,

• நாண் என்னும் நன்மை குறித்தது = பழிக்கு நாணுகின்ற நற்குணத்தையே தனக்கு நிலையான இருப்பிடமாகக் கொண்டு வாழ்கிறது.

முருகா எளிய உரை

கற்பனைக் கதைan imagined story

முதிய பனையோலை சுவடிப் பதிப்பாளரும் தலைக்கனமிக்க இளம்புலவரும்The elder palm leaf scribe and the dwelling place of noble character

பழமையான பனையோலைச் சுவடிகளைப் படியெடுத்துப் பாதுகாத்து வந்த முதிய சுவடிப் பதிப்பாளர் மருதப்பனின் நூலகத்தில், ஆறு சாஸ்திரங்களையும் கற்ற இளம் புலவன் குணாளன், திக்குவாய் கொண்டு பேசிய ஒரு முதிய எளிய ஆசானைப் பொது அவையில் கேலி செய்து சிரித்தான். "நான் அனைத்துக் கலைகளையும் கற்றுத் தேர்ந்துவிட்டேன்; என் கல்விக்கு எவரிடமும் நான் அஞ்சவோ வெட்கப்படவோ வேண்டியதில்லை" என்று இறுமாப்போடு கூறினான். தன் எழுத்தாணியை ஓலையிலிருந்து எடுத்துவிட்டு மருதப்பன் அமைதியாகப் பேசினார். "குணாளா, வெறும் காற்று மட்டும் தனியாக உயிர் வாழ முடியாது; அதற்கு ஓர் உடல் வேண்டும். உயிர்கள் அனைத்தும் தசையாலான உடம்பையே தமக்கு ஆதாரமான இருப்பிடமாகக் கொண்டு வாழ்வது போல, சான்றாண்மை என்னும் உயர்ந்த மாண்பானது பழி பாவங்களுக்கு அஞ்சி நாணுகின்ற நற்பண்பையே தனக்கு நிலையான இருப்பிடமாகக் கொண்டு வாழ்கிறது (ஊனைக் குறித்த உயிரெல்லாம் நாண்என்னும் நன்மை குறித்தது சால்பு). எளிய ஆசானை அவமதிக்கும் போது வெட்கப்படாத கல்வி, உடம்பில்லாத பிணம் போன்றதே ஆகும்" என்றார். மருதப்பனின் சொற்களைக் கேட்ட குணாளன், தன் கையில் இருந்த ஓலைச்சுவடியை மேசையில் வைத்தான்; உடனே அந்த முதிய ஆசானின் கால்களில் விழுந்து வணங்கித் தன் கையில் இருந்த புதிய ஓலைக்கட்டுகளை அவரிடம் காணிக்கையாகக் கொடுத்தான்.

Inside an ancient manuscript repository where elder scribe Maruthappan restored weathered palm-leaf texts with lampblack and citronella oil, a precocious young scholar named Gunalan publicly mocked an impoverished, stammering village schoolmaster. Boasting of his own mastery of grammar and rhetoric, Gunalan sneered: "I have mastered the six philosophical schools; my intellectual superiority owes deference to no one!" Setting down his iron engraving stylus upon the desk, Maruthappan looked into the young scholar's face with quiet reproach. "Gunalan, a living spirit cannot walk this earth without a physical body of flesh to inhabit. Just as all living souls depend upon a bodily vessel of flesh as their essential abode, so too noble character and true greatness dwell entirely within the moral virtue of shame against doing wrong (ஊனைக் குறித்த உயிரெல்லாம் நாண்என்னும் நன்மை குறித்தது சால்பு). Knowledge that feels no shame when wounding the defenseless is an empty phantom." Chastened by the master scribe's words, Gunalan placed his manuscripts onto the desk. Stepping forward, he bowed low at the feet of the elder schoolmaster and presented him with a bundle of fresh, unetched palm leaves.

இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.This is a fictional story written for Murugaa to illustrate the meaning of this kural. It is not a traditional tale, not a puranic episode, and not a story recorded by any commentator.

பழிச் செயல்களுக்கு அஞ்சி நாணும் நற்பண்பே சான்றோர்களுக்கு மிகச் சிறந்த அணிகலனாகும்; அந்த அணிகலன் மட்டும் ஒருவரிடம் இல்லாவிட்டால், அவர் கம்பீரமாக நடைபோட்டு வாழ்வது பார்ப்பவர்களுக்குப் பொறுக்க முடியாத பெரும் நோயாகவே தோன்றும்.

• சான்றோர்க்கு நாண் உடைமை = நற்குணங்கள் நிறைந்த பெரியோர்களுக்கு பழிக்கு நாணும் பண்பே,

• அணி அன்றோ = சிறந்த அணிகலனாகும்;

• அஃது இன்றேல் = அந்த நாணமாகிய அணிகலன் மட்டும் அவரிடம் இல்லாவிட்டால்,

• பீடு நடை = அவர் பெருமிதமாக நடைபோட்டு நடப்பது,

• பிணி அன்றோ = பார்ப்பவர்களுக்குப் பொறுக்க முடியாத நோயாகவே தோன்றும்.

முருகா எளிய உரை

கற்பனைக் கதைan imagined story

முதிய தங்க நகை தட்டாரும் அகந்தை நிலக்கிழாரின் கம்பீர நடையும்The master goldsmith and the arrogant landlord's diseased stride

தங்க நகைகளைச் செய்யும் முதிய தட்டார் முத்துசாமியின் கடைக்கு வந்த நிலக்கிழார் ரத்தினவேல், மார்பை நிமிர்த்திப் பெருமிதமாக நடைபோட்டு உள்ளே நுழைந்தான். ஏழை விதவைத் தாயின் நிலத்தை அநியாயமாகப் பறித்துவிட்டு, அவளையும் அவள் குழந்தைகளையும் மழையில் விரட்டியடித்த அவன், தன் கழுத்தில் போட இன்னும் கனமான தங்கச் சங்கிலியைச் செய்து தருமாறு கட்டளையிட்டான்; "நான் தெருவில் நடந்து செல்லும் போது என் நகைகளைப் பார்த்து மக்கள் வியக்க வேண்டும்" என்று ஆணவத்தோடு கூறினான். தன் இடுக்கியைக் கரிக்கட்டியின் மீது வைத்துவிட்டு முத்துசாமி ரத்தினவேலை ஏறிட்டுப் பார்த்தார். "நிலக்கிழாரே, பொன் நகைகள் உடலின் தோலை மட்டுமே அலங்கரிக்கும். பழிச் செயல்களுக்கு அஞ்சி நாணும் நற்பண்பே சான்றோர்களுக்கு மிகச் சிறந்த அணிகலனாகும்; அந்த அணிகலன் மட்டும் ஒருவரிடம் இல்லாவிட்டால், அவர் கம்பீரமாக நடைபோட்டு வாழ்வது பார்ப்பவர்களுக்குப் பொறுக்க முடியாத பெரும் நோயாகவே தோன்றும் (அணிஅன்றோ நாணுடைமை சான்றோர்க்கு அஃதின்றேல் பிணிஅன்றோ பீடு நடை). ஏழைக் குடும்பத்தை அநீதியாக விரட்டிவிட்டு நீங்கள் போடும் இந்த மார்தட்டிய நடை, பார்ப்பவர்களுக்கு அருவருப்பான நோயாகத்தான் தெரிகிறது" என்றார். முத்துசாமியின் சொற்களைக் கேட்ட ரத்தினவேல், தன் தோளில் இருந்த பொன் நகையைக் கழற்றி வைத்தான்; தன் பையிலிருந்த அடமானப் பத்திரத்தைக் கிழித்து எறிந்துவிட்டு அந்த விதவைத் தாயின் நிலப் பத்திரத்தை அவளது உறவினரிடம் ஒப்படைத்தான்.

Inside his jewelry atelier, master goldsmith Muthusamy was setting rubies into a bridal necklace when an arrogant village landowner named Rathinavel strutted through the doorway with an ostentatious swagger. Having unlawfully confiscated the fertile family plot of an impoverished widow that very morning and cast her children into the torrential rain, Rathinavel demanded a heavier gold necklace. "I want an ornament so magnificent that the entire township trembles in awe when I walk past!" he boasted. Laying his fine brass tweezers upon the charcoal hearth, Muthusamy met the landowner's haughty stare with unyielding moral clarity. "Landowner, gold and gems only adorn the outer flesh. The inward sense of shame against doing injustice is the sole supreme ornament of noble souls; if that precious jewel of character is lacking, strutting with a proud, haughty gait is nothing but a repulsive, unbearable disease to all who behold it (அணிஅன்றோ நாணுடைமை சான்றோர்க்கு அஃதின்றேல் பிணிஅன்றோ பீடு நடை). While that destitute mother weeps in the cold mud, your haughty stride appears to the entire village as sickening leprosy." Pierced to the quick by the jeweler's unsparing truth, Rathinavel removed his heavy chains. Drawing the foreclosed mortgage deed from his leather satchel, he tore it to pieces and handed the restored land deed to the widow's relative waiting by the shop steps.

இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.This is a fictional story written for Murugaa to illustrate the meaning of this kural. It is not a traditional tale, not a puranic episode, and not a story recorded by any commentator.

தமக்கு வரும் பழியைக் கண்டு வெட்கப்பட்டு அஞ்சுவது போல, மற்றவர்க்கு வரும் பழியையும் தமக்கு வந்ததாகவே எண்ணி அஞ்சி விலகுகின்ற பெருந்தகையாளர்களை, நாணம் என்னும் உயர்ந்த குணம் நிலையாக வாழும் உறைவிடம் என்று உலகம் பாராட்டும்.

• பிறர் பழியும் = பிறர்க்கு வரக்கூடிய பழியையும்,

• தம் பழியும் = தமக்கு வரக்கூடிய பழியையும்,

• நாணுவார் = ஒன்றாகவே கருதி நாணி விலகுகின்ற நல்லோரை,

• நாணுக்கு உறைபதி = நாணம் என்னும் நற்பண்பு நிலையாக வாழ்கின்ற உறைவிடம்,

• என்னும் உலகு = என்று உலகத்தார் போற்றுவார்கள்.

முருகா எளிய உரை

கற்பனைக் கதைan imagined story

முதிய பாசனக் கால்வாய் ஆய்வாளரும் ஏரி உடைப்பின் பழியும்The elder irrigation surveyor and the true sanctuary of shame

மழைக்காலத்தில் ஏரிப் பாசனக் கால்வாய்களைப் பராமரிக்கும் முதிய தலைமை ஆய்வாளர் மாதவனின் கீழ் பணியாற்றிய இளம் கொத்தனார் வேலன், சிறிய மதகுக் கட்டுமானத்தில் சாந்து கலவையைச் சரியாகப் பூசாததால் சிறிய கசிவு ஏற்பட்டு ஒரு விவசாயியின் தோட்டத்தில் தண்ணீர் புகுந்தது. இதனால் ஆத்திரமடைந்த ஊர் பஞ்சாயத்தார் வேலனை ஊரை விட்டே ஒதுக்கி வைக்கவும் அவனது தொழிற்கருவிகளைப் பறிக்கவும் கூடினர்; வேலன் நடுங்கி அழுது நின்றான். உடனே பஞ்சாயத்து அவைக்கு வந்த மாதவன், தன் அளவுக் கோலையும் நூல் குண்டையும் மேசையில் வைத்துவிட்டுத் தலைகுனிந்து பேசினார். "ஊர்ப் பெரியவர்களே, வேலன் ஒரு புதிய தொழிலாளி; அவன் கட்டிய மதகை மேற்பார்வையிட்டு உறுதி செய்ய வேண்டியது என் கடமை. அந்தப் பிழைக்கு நானே பொறுப்பு. தமக்கு வரும் பழியைக் கண்டு வெட்கப்பட்டு அஞ்சுவது போல, மற்றவர்க்கு வரும் பழியையும் தமக்கு வந்ததாகவே எண்ணி அஞ்சி விலகுகின்ற பெருந்தகையாளர்களை, நாணம் என்னும் உயர்ந்த குணம் நிலையாக வாழும் உறைவிடம் என்று உலகம் பாராட்டும் (பிறர்பழியும் தம்பழியும் நாணுவார் நாணுக்கு உறைபதி என்னும் உலகு). வேலனைத் தண்டிக்காதீர்கள்; உடைந்த மதகை என் சொந்தச் செலவில் நானே பழுதுபார்க்கிறேன்" என்றார். மாதவனின் உயர்ந்த பண்பைக் கண்ட பஞ்சாயத்தார் வேலன் மீதான தண்டனையை ரத்து செய்தனர்; மாதவனும் வேலனும் மற்ற கிராமத்து மக்களுடன் இணைந்து கூடைகளில் சுண்ணாம்பையும் கற்களையும் சுமந்து மதகை மாலைக்குள் சரிசெய்தனர்.

During the torrential monsoon season, elder irrigation surveyor Madhavan supervised the reservoir embankments and masonry sluices. An inexperienced apprentice mason named Velan misjudged the lime mortar ratio on a subsidiary culvert arch, causing a minor wall fracture that inundated a tenant farmer's vegetable plot. Enraged by the damage, the village council convened to publicly strip Velan of his masonry tools and exile him from the guild. Stepping into the center of the council pavilion, Madhavan placed his wooden plumb line and brass measuring rule upon the stone table and bowed his head before the elders. "Council elders, Velan is a young apprentice; it was my sworn duty to inspect every course of stone. If a junior artisan under my guidance faltered, the dishonor belongs entirely to my supervision. Those noble souls who feel as deeply ashamed for the blame and dishonor falling upon others as they do for blame directed at themselves are hailed by the world as the very living sanctuary of moral shame (பிறர்பழியும் தம்பழியும் நாணுவார் நாணுக்கு உறைபதி என்னும் உலகு). Spare this boy from disgrace; I shall repair the breached masonry with my own hands." Moved by the master surveyor's magnanimity, the council dropped all charges against Velan. Gathering baskets of lime, mortar, and dressed stone, Madhavan, Velan, and the villagers worked side by side to reinforce the sluice before nightfall.

இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.This is a fictional story written for Murugaa to illustrate the meaning of this kural. It is not a traditional tale, not a puranic episode, and not a story recorded by any commentator.

பழி பாவங்கள் அணுகாதபடி நாணம் என்னும் நற்குணத்தையே தமக்குரிய பாதுகாப்பு வேலையாகக் கொள்வார்களே தவிர, அந்த நாணத்தைக் கைவிட்டுவிட்டுப் பெறக்கூடிய அகன்ற உலகத்தின் ஆட்சிப் பெருமையையும் உயர்ந்த சான்றோர்கள் விரும்ப மாட்டார்கள்.

• நாண் வேலி கொள்ளாது = பழி பாவங்கள் புகாதபடி நாணம் என்னும் பண்பையே தமக்கு உறுதியான பாதுகாப்பு வேலையாகக் கொள்வதைத் தவிர,

• வியன் ஞாலம் = இந்த உலகம் முழுவதையும் ஆளும் செல்வத்தைக் கொடுப்பதாக இருந்தாலும்,

• பேணலர் மேலாயவர் = உயர்ந்த சான்றோர்கள் அதை ஒரு பொருட்டாக விரும்பி ஏற்றுக்கொள்ள மாட்டார்கள்.

முருகா எளிய உரை

கற்பனைக் கதைan imagined story

முதிய உப்புப் பாத்தி தொழிலாளியும் லஞ்ச அரச அதிகாரியும்The elder salt pans supervisor and the unbreakable fence of shame

கடற்கரை உப்பளங்களில் தூய வெள்ளை உப்பை அறுவடை செய்யும் தொழிலாளர் சங்கத்தின் தலைவராக விளங்கிய முதியவர் அழகப்பனிடம் வந்த அரச வரி அதிகாரி ராஜேந்திரன், ஒரு நயவஞ்சகத் திட்டத்தைக் கூறினான். ஏழை உப்பளத் தொழிலாளர்களுக்குச் சேர வேண்டிய தினசரிப் பங்கை ஏமாற்றிவிட்டு, குறைவான எடையைக் கணக்கில் காட்டிக் கையெழுத்திட்டால், அழகப்பனுக்கு முப்பது உப்பளப் பாத்திகளின் பரம்பரை உரிமையையும் பெருஞ்செல்வத்தையும் தருவதாக முத்திரையிட்ட பட்டயத்தை நீட்டினான். தன் மரத்தாலான உப்புக் கூட்டுக் கருவியை ஒதுக்கி வைத்துவிட்டு, அந்தப் பொன் பட்டயத்தை உறுதியோடு தள்ளி வைத்தார் அழகப்பன். "அதிகாரியே, இந்த உலகம் முழுவதையும் ஆளும் செல்வத்தைக் கொடுப்பதாக இருந்தாலும் நான் என் ஏழைத் தொழிலாளர்களை ஏமாற்ற மாட்டேன். பழி பாவங்கள் அணுகாதபடி நாணம் என்னும் நற்குணத்தையே தமக்குரிய பாதுகாப்பு வேலையாகக் கொள்வார்களே தவிர, அந்த நாணத்தைக் கைவிட்டுவிட்டுப் பெறக்கூடிய அகன்ற உலகத்தின் ஆட்சிப் பெருமையையும் உயர்ந்த சான்றோர்கள் விரும்ப மாட்டார்கள் (நாண்வேலி கொள்ளாது மன்னோ வியன்ஞாலம் பேணலர் மேலா யவர்). என் நெஞ்சில் இருக்கும் நாணமே என் பிள்ளைகளின் மானத்தைக் காக்கும் வேலி; அதை உடைத்துவிட்டு நான் எந்தச் செல்வத்தையும் வாங்க மாட்டேன்" என்றார். அழகப்பனின் அசைக்க முடியாத நேர்மையைக் கண்டு தன் போலி ஆவணங்களை மடித்து வைத்துக்கொண்டு கிளம்பினான் ராஜேந்திரன்; அழகப்பன் தன் உப்புக் கருவியை எடுத்துத் தன் தொழிலாளர்களுடன் இணைந்து உப்பளப் பாத்திகளைச் சீரமைக்கும் பணியைத் தொடர்ந்தார்.

Across the coastal salt estuary where elder cooperative warden Alagappan supervised the communal salt crystallization beds, a corrupt royal tax officer named Rajendran arrived with a secret offer. He presented an official sealed parchment granting Alagappan hereditary ownership of thirty lucrative salt pans and vast private wealth if Alagappan agreed to falsify the weigh-station tallies and shortchange the day laborers of their rightful share. Setting his wooden salt rake upon the clay embankment, Alagappan pushed the royal land grant firmly away. "Officer, though you offer me vast lands and gold, I will not rob my fellow laborers of their bread. Lofty, noble souls will never desire the riches or dominion of the entire vast world if it comes by breaking down their protective hedge of moral shame against wrongdoing (நாண்வேலி கொள்ளாது மன்னோ வியன்ஞாலம் பேணலர் மேலா யவர்). The sense of shame within my heart is the inviolable fence that protects the honor of my family; I shall never dismantle that fence for a kingdom." Silenced by Alagappan's unshakeable integrity, Rajendran gathered his forged scrolls and departed. Picking up his wooden rake, Alagappan returned to leveling the shimmering crystal salt pans alongside his fellow harvesters beneath the morning sun.

இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.This is a fictional story written for Murugaa to illustrate the meaning of this kural. It is not a traditional tale, not a puranic episode, and not a story recorded by any commentator.

நாணத்தின் பெருமையை உணர்ந்து நெறி தவறாது வாழும் சான்றோர்கள், தமக்கு ஒரு பழி நேரும் சூழலில் நாணத்தைக் காப்பதற்காகத் தம் உயிரையும் தியாகம் செய்வார்களே தவிர, உயிரைக் காப்பாற்றிக் கொள்ள வேண்டும் என்பதற்காக நாணத்தை ஒருபோதும் கைவிட மாட்டார்கள்.

• நாண் ஆள்பவர் = நாணத்தின் பெருமையை உணர்ந்து அதன்படி வாழ்கின்ற மேலோர்,

• நாணால் உயிரைத் துறப்பர் = பழி நேரும் சூழ்நிலை வந்தால் நாணத்தைக் காப்பதற்காகத் தம் உயிரையும் தியாகம் செய்வார்கள்;

• உயிர்ப் பொருட்டால் = உயிரைக் காப்பாற்றிக் கொள்ள வேண்டும் என்பதற்காக,

• நாண் துறவார் = ஒருபோதும் நாணத்தை விட்டுவிட மாட்டார்கள்.

முருகா எளிய உரை

கற்பனைக் கதைan imagined story

முதிய ஆற்றுப் படகோட்டியும் வெள்ளத்தில் சிக்கிய பழியும்The elder river ferryman and the sacrifice of honor

மழைக்கால வெள்ளம் பெருக்கெடுத்து ஓடிய ஆற்றுத் துறையில் மரப் படகை இயக்கி வந்த முதிய படகோட்டி ஆறுமுகத்தின் படகில், வாளோடு ஏறிய ஒரு வழிப்பறித் திருடன் நாகப்பன், கரையில் காயம்பட்டுத் தவித்த ஒரு ஏழைத் தாயை ஏற்ற விடாமல் தடுத்தான். "உடனே படகை எடு; இல்லாவிட்டால் உன் கழுத்தை அறுத்து ஆற்றில் எறிந்துவிடுவேன். உன் உயிரா அல்லது உன் தர்மமா என்று முடிவு செய்" என்று வாளை ஆறுமுகத்தின் மார்பில் நீட்டினான். தன் துடுப்பைப் பிடித்து உறுதியாக நின்ற ஆறுமுகம், நாகப்பனின் வாளைக் கண்டு அஞ்சாமல் நேருக்கு நேராகப் பேசினார். "நாகப்பா, உன் வாள் என் உடலைத்தான் வெட்டும். ஆனால் பயந்துபோய் அந்தத் தாயை வெள்ளத்தில் விட்டுவிட்டுப் பிழைத்தால் என் வாழ்நாள் முழுதும் நான் சுமக்க வேண்டிய பழி என் உயிரை விடக் கொடியது. நாணத்தின் பெருமையை உணர்ந்து நெறி தவறாது வாழும் சான்றோர்கள், தமக்கு ஒரு பழி நேரும் சூழலில் நாணத்தைக் காப்பதற்காகத் தம் உயிரையும் தியாகம் செய்வார்களே தவிர, உயிரைக் காப்பாற்றிக் கொள்ள வேண்டும் என்பதற்காக நாணத்தை ஒருபோதும் கைவிட மாட்டார்கள் (நாணால் உயிரைத் துறப்பர் உயிர்ப்பொருட்டால் நாண்துறவார் நாணாள் பவர்). என்னை வெட்டுவதானால் வெட்டு; ஆனால் அந்தத் தாயை ஏற்றாமல் இந்தப் படகு கிளம்பாது" என்றார். ஆறுமுகத்தின் அசைக்க முடியாத வீரத்தைக் கண்டு நாகப்பன் தன் வாளை உறையில் போட்டான்; ஆறுமுகம் உடனே கரையில் இருந்த காயமடைந்த தாயைப் படகில் பாதுகாப்பாக ஏற்றி ஆற்று வெள்ளத்தைக் கடந்து சென்றார்.

At a turbulent river gorge swollen by monsoon rains, veteran ferryman Arumugam was preparing his wooden barge when an armed fugitive named Nagappan leaped aboard with a drawn broadsword. Demanding immediate departure, Nagappan forbade Arumugam from boarding an injured village mother stranded on the muddy bank. "Push off into the current instantly, or I will run you through! Choose between your worthless skin and your foolish pride!" the outlaw threatened. Gripping the steering oar with calloused hands, Arumugam stared into the gleaming blade without flinching. "Nagappan, your steel can only end my breath. But if I flee in cowardice and leave an injured mother to drown merely to save my life, that disgrace would stain my family forever. Those noble souls who cherish moral shame will readily sacrifice their physical lives to preserve their honor; they will never abandon or compromise their shame merely to protect their physical lives (நாணால் உயிரைத் துறப்பர் உயிர்ப்பொருட்டால் நாண்துறவார் நாணாள் பவர்). Strike if you will, but this barge does not leave the defenseless behind." Overawed by the elder's absolute fearlessness, Nagappan sheathed his sword. Turning to the bank, Arumugam assisted the injured woman onto the wooden deck and rowed steadily across the rushing waters.

இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.This is a fictional story written for Murugaa to illustrate the meaning of this kural. It is not a traditional tale, not a puranic episode, and not a story recorded by any commentator.

மற்றவர்கள் கண்டாலே வெட்கப்படக்கூடிய இழிவான பழிச்செயலை ஒருவன் வெட்கமே இல்லாமல் செய்வானானால், அவனைக் கண்டு அறநெறியே வெட்கப்பட்டு அவனை விட்டு நீங்கிவிடும் பெரும் குற்றத்தை அவன் கொண்டவனாகிறான்.

• பிறர் நாணத் தக்கது = காண்போரும் கேட்போரும் வெட்கப்படக்கூடிய ஒரு பழிச் செயலை,

• தான் நாணான் ஆயின் = ஒருவன் தனக்குள் சிறிதும் வெட்கமில்லாமல் செய்வானானால்,

• அறம் நாணத் தக்கது உடைத்து = அறக்கடவுளே வெட்கப்பட்டு அவனை விட்டு விலகிப் போய்விடும் குற்றத்தை அவன் அடைவான்.

முருகா எளிய உரை

கற்பனைக் கதைan imagined story

முதிய நெல் சேமிப்புக் கிடங்குப் பொறுப்பாளரும் கள்ளக் கணக்காளரும்The elder granary steward and the shameless betrayal

ஊர்க் குழந்தைகளுக்கு வழங்கப்படும் அவசரகால நெல் சேமிப்புக் கிடங்கில், அரிசியோடு ஆற்று மணலையும் தூசியையும் கலந்துவிட்டு நல்ல அரிசியைத் திருடி விற்ற கணக்கன் சோமு, ஊர்ப் பெரியவர்களிடம் கையும் களவுமாகப் பிடிபட்டான். அவனது இழிவான செயலால் கூடியிருந்த தாய்மார்களும் முதியவர்களும் முகம் சுளித்து வெட்கப்பட்டுத் தலைகுனிந்தனர்; ஆனால் சோமுவோ சிறிதும் கூச்சமின்றி, "வியாபாரத்தில் இதெல்லாம் சகஜம்; இதற்கு ஏன் இவ்வளவு கூச்சல்?" என்று ஏளனமாகச் சிரித்தான். கலப்பட அரிசியை ஒரு கைப்பிடி அள்ளித் தரையில் சிதறவிட்ட முதிய கிடங்குப் பொறுப்பாளர் சிதம்பரம், சோமுவை நோக்கி அமைதியாகப் பேசினார். "சோமு, உன் கேவலமான செயலைக் கேட்டு இங்கே கூடியிருக்கும் தாய்மார்கள் வெட்கப்பட்டுத் தலைகுனிகிறார்கள்; ஆனால் நீயோ சிரிக்கிறாய். மற்றவர்கள் கண்டாலே வெட்கப்படக்கூடிய இழிவான பழிச்செயலை ஒருவன் வெட்கமே இல்லாமல் செய்வானானால், அவனைக் கண்டு அறநெறியே வெட்கப்பட்டு அவனை விட்டு நீங்கிவிடும் பெரும் குற்றத்தை அவன் கொண்டவனாகிறான் (பிறர்நாணத் தக்கது தான்நாணா னாயின் அறம்நாணத் தக்கது உடைத்து). அறமே உன்னை விட்டு வெட்கப்பட்டு விலகிய பிறகு நீ எப்படி வாழ்வாய்?" என்றார். சிதம்பரத்தின் சொற்களைக் கேட்ட சோமுவின் முகத்தில் இருந்த எக்களிப்பு மறைந்தது; தான் திருடிய பணப்பையை எடுத்துக் பஞ்சாயத்துப் பெட்டியில் போட்டான்; தான் கலப்படம் செய்த தானியக் குவியலில் இருந்து மணலைச் சலித்து எடுக்கும் பணியில் ஈடுபட்டான்.

Inside the communal famine relief granary, an assistant clerk named Somu was caught red-handed mixing coarse river sand into the emergency rice sacks meant for orphaned children in order to pocket the difference in silver coin. Witnessing such despicable depravity, the assembled village elders and mothers looked away in sickening embarrassment and distress. Yet Somu stood smiling insolently: "Everyone cuts corners in trade; why make such a fuss over a handful of grain?" Scooping a handful of the adulterated grain and letting the gritty sand pour onto the flagstones, elder granary steward Chidambaram addressed the clerk with solemn authority. "Somu, look upon the mothers of this village blushing in sheer shame at your deeds, yet you stand there laughing. When a person commits a despicable, shameful act that makes all onlookers blush with shame, yet feels no shame within his own heart, the very spirit of righteousness shrinks in shame and abandons him completely (பிறர்நாணத் தக்கது தான்நாணா னாயின் அறம்நாணத் தக்கது உடைத்து). When virtue itself turns away in disgust, your life becomes a hollow curse." Somu's arrogant smirk vanished. Dropping his head in sudden humiliation, he placed the purse of stolen coins into the public charity chest and knelt beside the bins with a fine sieve to separate the sand from the children's rice.

இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.This is a fictional story written for Murugaa to illustrate the meaning of this kural. It is not a traditional tale, not a puranic episode, and not a story recorded by any commentator.

ஒழுக்க நெறியிலிருந்து ஒருவன் தவறினால் அது அவனுடைய குடிப்பிறப்பை மட்டுமே கெடுக்கும்; ஆனால் பழிக்கு நாணாத வெட்கமற்ற நிலை ஒருவனிடம் நிலைத்து நின்றுவிட்டால், அவனிடம் உள்ள பிறப்பு, கல்வி, குணம், செல்வம் போன்ற நன்மைகள் அனைத்தையுமே அடியோடு அழித்துவிடும்.

• கொள்கை பிழைப்பின் = ஒருவன் தன் உயர்ந்த ஒழுக்க நெறியிலிருந்து தவறினால்,

• குலம் சுடும் = அத்தவறு அவனது குடும்பப் பெருமையை மட்டுமே கெடுக்கும்;

• நாணின்மை நின்றக்கடை = ஆனால் பழிக்கு அஞ்சாத நாணமில்லாத நிலை அவனிடம் நிலைத்துவிட்டால்,

• நலம் சுடும் = அவனிடம் உள்ள கல்வி, செல்வம், பெருமை போன்ற நன்மைகள் அனைத்தையுமே சுட்டெரித்து அழித்துவிடும்.

முருகா எளிய உரை

கற்பனைக் கதைan imagined story

முதிய மண்பாண்டத் தொழிலாளியும் குலப்பெருமை பேசிய வணிகனும்The elder master potter and the fire of shamelessness

மண்பாண்டங்களைச் சுடும் சூளையில் அழகான மண்குடங்களைச் செய்து வந்த முதிய மண்பாண்டக் கலைஞர் வேலாயுதத்திடம் வந்த வணிகன் தர்மராஜன், எளிய தொழிலாளர்களுக்குத் தர வேண்டிய கூலியைக் கொடுக்காமல் ஏமாற்றினான்; அதை மற்றவர்கள் கண்டித்த போதும் வெட்கப்படாமல் பேசினான். "நான் முன்னூறு ஆண்டுகள் பாரம்பரியம் கொண்ட பெரிய குலத்தில் பிறந்தவன்; சில வாக்குறுதிகளை மீறியதால் என் குலப் பெருமை குறைந்துவிடாது" என்று ஆணவத்தோடு கூறினான். சூளையிலிருந்து சுடப்பட்ட ஒரு மண்பானையை எடுத்து அதன் ஒலியைச் சோதித்த வேலாயுதம், தர்மராஜனை ஏறிட்டுப் பார்த்தார். "வணிகரே, உடைந்த அச்சு ஒரு பானையைத்தான் கெடுக்கும்; ஆனால் கட்டுப்பாடற்ற பெருந்தீ பட்டறை முழுவதையும் சாம்பலாக்கிவிடும். ஒழுக்க நெறியிலிருந்து ஒருவன் தவறினால் அது அவனுடைய குடிப்பிறப்பை மட்டுமே கெடுக்கும்; ஆனால் பழிக்கு நாணாத வெட்கமற்ற நிலை ஒருவனிடம் நிலைத்து நின்றுவிட்டால், அவனிடம் உள்ள பிறப்பு, கல்வி, குணம், செல்வம் போன்ற நன்மைகள் அனைத்தையுமே அடியோடு அழித்துவிடும் (குலஞ்சுடும் கொள்கை பிழைப்பின் நலஞ்சுடும் நாணின்மை நின்றக் கடை). வெட்கமில்லாமல் வாழும் மனிதனுக்குக் குலப் பெருமை ஒருபோதும் நன்மையை அளிக்காது" என்றார். வேலாயுதத்தின் ஆழமான சொற்களைக் கேட்ட தர்மராஜன், தான் பிடித்து வைத்திருந்த ஆணவத்தைக் கைவிட்டான்; உடனே பட்டறைத் தொழிலாளர்கள் அனைவருக்கும் கொடுக்க வேண்டிய நிலுவைக் கூலியை முழுமையாகக் கொடுத்துவிட்டு அவர்களுடன் அமர்ந்து பனைவெல்லத் தேநீர் அருந்தினான்.

At a pottery workshop where elder craftsman Velayutham fired terracotta urns and resonant water pitchers, a wealthy merchant named Dharmarajan refused to pay the modest wages owed to apprentice clay-gatherers. Rebuked by the neighborhood elders for breaking sworn contracts, Dharmarajan dismissed them insolently: "I descend from a three-hundred-year noble lineage; a few unpaid coins cannot diminish my pedigree!" Drawing a fired clay vessel from the kiln and testing its tone with a wooden tap, Velayutham addressed the merchant with calm authority. "Merchant, a cracked mold damages only a single vessel, but an uncontrolled kiln fire consumes the entire workshop. A lapse from ethical conduct damages only the reputation of one's lineage; but when persistent shamelessness against doing wrong becomes entrenched in a man, it burns up and obliterates every blessing—lineage, learning, wealth, and character (குலஞ்சுடும் கொள்கை பிழைப்பின் நலஞ்சுடும் நாணின்மை நின்றக் கடை). Your ancestors' nobility cannot shield you when shamelessness has reduced your integrity to ash." Struck by the master potter's piercing truth, Dharmarajan discarded his arrogant pretenses. Opening his purse, he distributed all back wages to the apprentices in full and sat upon the bench to share fresh palm-jaggery tea with the craftsmen.

இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.This is a fictional story written for Murugaa to illustrate the meaning of this kural. It is not a traditional tale, not a puranic episode, and not a story recorded by any commentator.

மனத்தில் பழிக்கு நாணுகின்ற உணர்வு இல்லாத மனிதர்கள் உலகில் நடமாடி வாழ்வது, மரத்தால் செய்யப்பட்ட பொம்மைக்குக் கயிற்றைக் கட்டி உயிருள்ளது போல ஆட்டி ஏமாற்றுவதைப் போன்ற உயிரற்ற வெறும் போலியாகும்.

• அகத்து நாண் இல்லார் இயக்கம் = உள்ளத்தில் பழிக்கு நாணும் உணர்வு இல்லாத மனிதர்கள் உலகில் நடமாடுவது,

• மரப்பாவை = மரத்தால் செய்யப்பட்ட பொம்மையானது,

• நாணால் = இயந்திரக் கயிற்றினால் இயக்கப்பட்டு,

• உயிர் மருட்டியற்று = உயிருள்ள ஒரு மனிதனைப் போல ஆட்டி மயக்குவதைப் போன்றதாகும்.

முருகா எளிய உரை

கற்பனைக் கதைan imagined story

முதிய மரப்பாவை நாடகக் கலைஞரும் மனசாட்சியற்ற அதிகாரியும்The elder master puppeteer and the lifeless wooden marionette

மரப்பாவை கூத்து நாடகங்களை நடத்தி வந்த முதிய கலைஞர் கதிர்வேலின் அரங்கத்திற்கு வந்த நீதித்துறை அதிகாரி மாறவர்மன், லஞ்சம் வாங்கிக்கொண்டு ஒரு அப்பாவிக் குடும்பத்தைச் சிறையில் தள்ளியவன்; ஆனால் அதிகாரத் தோரணையோடு மாளிகைகளில் வலம் வந்து தன் செல்வாக்கைக் காட்டித் திரிந்தான். "நான் இந்த நாட்டின் மிக முக்கியமான அதிகாரி; என் சொல்லுக்கு ஊரே ஆடுகிறது; எனக்கு எந்த வெட்கமும் அச்சமும் தேவையில்லை" என்று கதிர்வேலிடம் ஆணவமாகப் பேசினான். தன் கையில் இருந்த மரப்பொம்மையின் நூல்களை இழுத்து அதை ஆட வைத்துவிட்டுப் பிறகு அதை ஒரு கொக்கியில் தொங்கவிட்டார் கதிர்வேல். "அதிகாரியே, இந்த மரப்பாவை நூலைக் கொண்டு இழுக்கும் போது நிஜ மனிதனைப் போல ஆடுகிறது; ஆனால் இதற்குள் இதயம் இல்லை, உணர்வும் இல்லை. மனத்தில் பழிக்கு நாணுகின்ற உணர்வு இல்லாத மனிதர்கள் உலகில் நடமாடி வாழ்வது, மரத்தால் செய்யப்பட்ட பொம்மைக்குக் கயிற்றைக் கட்டி உயிருள்ளது போல ஆட்டி ஏமாற்றுவதைப் போன்ற உயிரற்ற வெறும் போலியாகும் (நாண்அகத் தில்லார் இயக்கம் மரப்பாவை நாணால் உயிர்மருட்டி அற்று). அநீதிக்கு வெட்கப்படாத உங்கள் அதிகார வாழ்க்கை இந்த உயிரற்ற மரப்பாவையின் ஆட்டத்திற்கு ஒப்பானதே" என்றார். கதிர்வேலின் சொற்களைக் கேட்ட மாறவர்மன், அந்த மரப்பொம்மையைப் பார்த்துவிட்டுத் தலைகுனிந்து அரங்கத்தை விட்டு வெளியேறினான்; உடனே தன் நீதிமன்றத்திற்குச் சென்று தான் அநியாயமாகச் சிறையிலடைத்த அப்பாவிக் குடும்பத்தை விடுதலை செய்து அவர்களின் பறிக்கப்பட்ட நிலத்தை மீட்டுக் கொடுத்தான்.

At a traditional open-air puppetry pavilion where master marionette artisan Kathirvel staged moral folk dramas, an unprincipled magistrate named Maravarman arrived with haughty swagger. Having accepted bribes to falsely convict an innocent weaver's family, Maravarman openly flaunted his political immunity: "I command the legal apparatus of this entire province; my authority is absolute and answers to no sentiment of shame!" Manipulating the strings of a brightly painted royal marionette, Kathirvel made the wooden figure strut and bow across the stage before letting it dangle limply from a brass peg. "Magistrate, observe this carved block of wood; when its strings are pulled, it mimics human motion, yet it possesses neither a heartbeat, nor warm blood, nor a living soul. The bustling movements and outward prestige of men who lack the inward sense of shame against wrongdoing within their hearts is just like a wooden puppet operated by strings to feign the illusion of human life (நாண்அகத் தில்லார் இயக்கம் மரப்பாவை நாணால் உயிர்மருட்டி அற்று). Without a conscience that shrinks from injustice, your grand post is nothing more than lifeless wood dancing on strings." Pierced to the core by the puppeteer's unsparing metaphor, Maravarman stared at the dangling marionette and silently departed the pavilion. Returning immediately to his tribunal, he overturned the fraudulent verdict, released the weaver's family, and restored their confiscated loom.

இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.This is a fictional story written for Murugaa to illustrate the meaning of this kural. It is not a traditional tale, not a puranic episode, and not a story recorded by any commentator.