திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள் 1016

கடற்கரை உப்பளங்களில் தூய வெள்ளை உப்பை அறுவடை செய்யும் தொழிலாளர் சங்கத்தின் தலைவராக விளங்கிய முதியவர் அழகப்பனிடம் வந்த அரச வரி அதிகாரி ராஜேந்திரன், ஒரு நயவஞ்சகத் திட்டத்தைக் கூறினான். ஏழை உப்பளத் தொழிலாளர்களுக்குச் சேர வேண்டிய தினசரிப் பங்கை ஏமாற்றிவிட்டு, குறைவான எடையைக் கணக்கில் காட்டிக் கையெழுத்திட்டால், அழகப்பனுக்கு முப்பது உப்பளப் பாத்திகளின் பரம்பரை உரிமையையும் பெருஞ்செல்வத்தையும் தருவதாக முத்திரையிட்ட பட்டயத்தை நீட்டினான். தன் மரத்தாலான உப்புக் கூட்டுக் கருவியை ஒதுக்கி வைத்துவிட்டு, அந்தப் பொன் பட்டயத்தை உறுதியோடு தள்ளி வைத்தார் அழகப்பன். "அதிகாரியே, இந்த உலகம் முழுவதையும் ஆளும் செல்வத்தைக் கொடுப்பதாக இருந்தாலும் நான் என் ஏழைத் தொழிலாளர்களை ஏமாற்ற மாட்டேன். பழி பாவங்கள் அணுகாதபடி நாணம் என்னும் நற்குணத்தையே தமக்குரிய பாதுகாப்பு வேலையாகக் கொள்வார்களே தவிர, அந்த நாணத்தைக் கைவிட்டுவிட்டுப் பெறக்கூடிய அகன்ற உலகத்தின் ஆட்சிப் பெருமையையும் உயர்ந்த சான்றோர்கள் விரும்ப மாட்டார்கள் (நாண்வேலி கொள்ளாது மன்னோ வியன்ஞாலம் பேணலர் மேலா யவர்). என் நெஞ்சில் இருக்கும் நாணமே என் பிள்ளைகளின் மானத்தைக் காக்கும் வேலி; அதை உடைத்துவிட்டு நான் எந்தச் செல்வத்தையும் வாங்க மாட்டேன்" என்றார். அழகப்பனின் அசைக்க முடியாத நேர்மையைக் கண்டு தன் போலி ஆவணங்களை மடித்து வைத்துக்கொண்டு கிளம்பினான் ராஜேந்திரன்; அழகப்பன் தன் உப்புக் கருவியை எடுத்துத் தன் தொழிலாளர்களுடன் இணைந்து உப்பளப் பாத்திகளைச் சீரமைக்கும் பணியைத் தொடர்ந்தார்.

Across the coastal salt estuary where elder cooperative warden Alagappan supervised the communal salt crystallization beds, a corrupt royal tax officer named Rajendran arrived with a secret offer. He presented an official sealed parchment granting Alagappan hereditary ownership of thirty lucrative salt pans and vast private wealth if Alagappan agreed to falsify the weigh-station tallies and shortchange the day laborers of their rightful share. Setting his wooden salt rake upon the clay embankment, Alagappan pushed the royal land grant firmly away. "Officer, though you offer me vast lands and gold, I will not rob my fellow laborers of their bread. Lofty, noble souls will never desire the riches or dominion of the entire vast world if it comes by breaking down their protective hedge of moral shame against wrongdoing (நாண்வேலி கொள்ளாது மன்னோ வியன்ஞாலம் பேணலர் மேலா யவர்). The sense of shame within my heart is the inviolable fence that protects the honor of my family; I shall never dismantle that fence for a kingdom." Silenced by Alagappan's unshakeable integrity, Rajendran gathered his forged scrolls and departed. Picking up his wooden rake, Alagappan returned to leveling the shimmering crystal salt pans alongside his fellow harvesters beneath the morning sun.