திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள் 1013

பழமையான பனையோலைச் சுவடிகளைப் படியெடுத்துப் பாதுகாத்து வந்த முதிய சுவடிப் பதிப்பாளர் மருதப்பனின் நூலகத்தில், ஆறு சாஸ்திரங்களையும் கற்ற இளம் புலவன் குணாளன், திக்குவாய் கொண்டு பேசிய ஒரு முதிய எளிய ஆசானைப் பொது அவையில் கேலி செய்து சிரித்தான். "நான் அனைத்துக் கலைகளையும் கற்றுத் தேர்ந்துவிட்டேன்; என் கல்விக்கு எவரிடமும் நான் அஞ்சவோ வெட்கப்படவோ வேண்டியதில்லை" என்று இறுமாப்போடு கூறினான். தன் எழுத்தாணியை ஓலையிலிருந்து எடுத்துவிட்டு மருதப்பன் அமைதியாகப் பேசினார். "குணாளா, வெறும் காற்று மட்டும் தனியாக உயிர் வாழ முடியாது; அதற்கு ஓர் உடல் வேண்டும். உயிர்கள் அனைத்தும் தசையாலான உடம்பையே தமக்கு ஆதாரமான இருப்பிடமாகக் கொண்டு வாழ்வது போல, சான்றாண்மை என்னும் உயர்ந்த மாண்பானது பழி பாவங்களுக்கு அஞ்சி நாணுகின்ற நற்பண்பையே தனக்கு நிலையான இருப்பிடமாகக் கொண்டு வாழ்கிறது (ஊனைக் குறித்த உயிரெல்லாம் நாண்என்னும் நன்மை குறித்தது சால்பு). எளிய ஆசானை அவமதிக்கும் போது வெட்கப்படாத கல்வி, உடம்பில்லாத பிணம் போன்றதே ஆகும்" என்றார். மருதப்பனின் சொற்களைக் கேட்ட குணாளன், தன் கையில் இருந்த ஓலைச்சுவடியை மேசையில் வைத்தான்; உடனே அந்த முதிய ஆசானின் கால்களில் விழுந்து வணங்கித் தன் கையில் இருந்த புதிய ஓலைக்கட்டுகளை அவரிடம் காணிக்கையாகக் கொடுத்தான்.

Inside an ancient manuscript repository where elder scribe Maruthappan restored weathered palm-leaf texts with lampblack and citronella oil, a precocious young scholar named Gunalan publicly mocked an impoverished, stammering village schoolmaster. Boasting of his own mastery of grammar and rhetoric, Gunalan sneered: "I have mastered the six philosophical schools; my intellectual superiority owes deference to no one!" Setting down his iron engraving stylus upon the desk, Maruthappan looked into the young scholar's face with quiet reproach. "Gunalan, a living spirit cannot walk this earth without a physical body of flesh to inhabit. Just as all living souls depend upon a bodily vessel of flesh as their essential abode, so too noble character and true greatness dwell entirely within the moral virtue of shame against doing wrong (ஊனைக் குறித்த உயிரெல்லாம் நாண்என்னும் நன்மை குறித்தது சால்பு). Knowledge that feels no shame when wounding the defenseless is an empty phantom." Chastened by the master scribe's words, Gunalan placed his manuscripts onto the desk. Stepping forward, he bowed low at the feet of the elder schoolmaster and presented him with a bundle of fresh, unetched palm leaves.