திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள் 1014

தங்க நகைகளைச் செய்யும் முதிய தட்டார் முத்துசாமியின் கடைக்கு வந்த நிலக்கிழார் ரத்தினவேல், மார்பை நிமிர்த்திப் பெருமிதமாக நடைபோட்டு உள்ளே நுழைந்தான். ஏழை விதவைத் தாயின் நிலத்தை அநியாயமாகப் பறித்துவிட்டு, அவளையும் அவள் குழந்தைகளையும் மழையில் விரட்டியடித்த அவன், தன் கழுத்தில் போட இன்னும் கனமான தங்கச் சங்கிலியைச் செய்து தருமாறு கட்டளையிட்டான்; "நான் தெருவில் நடந்து செல்லும் போது என் நகைகளைப் பார்த்து மக்கள் வியக்க வேண்டும்" என்று ஆணவத்தோடு கூறினான். தன் இடுக்கியைக் கரிக்கட்டியின் மீது வைத்துவிட்டு முத்துசாமி ரத்தினவேலை ஏறிட்டுப் பார்த்தார். "நிலக்கிழாரே, பொன் நகைகள் உடலின் தோலை மட்டுமே அலங்கரிக்கும். பழிச் செயல்களுக்கு அஞ்சி நாணும் நற்பண்பே சான்றோர்களுக்கு மிகச் சிறந்த அணிகலனாகும்; அந்த அணிகலன் மட்டும் ஒருவரிடம் இல்லாவிட்டால், அவர் கம்பீரமாக நடைபோட்டு வாழ்வது பார்ப்பவர்களுக்குப் பொறுக்க முடியாத பெரும் நோயாகவே தோன்றும் (அணிஅன்றோ நாணுடைமை சான்றோர்க்கு அஃதின்றேல் பிணிஅன்றோ பீடு நடை). ஏழைக் குடும்பத்தை அநீதியாக விரட்டிவிட்டு நீங்கள் போடும் இந்த மார்தட்டிய நடை, பார்ப்பவர்களுக்கு அருவருப்பான நோயாகத்தான் தெரிகிறது" என்றார். முத்துசாமியின் சொற்களைக் கேட்ட ரத்தினவேல், தன் தோளில் இருந்த பொன் நகையைக் கழற்றி வைத்தான்; தன் பையிலிருந்த அடமானப் பத்திரத்தைக் கிழித்து எறிந்துவிட்டு அந்த விதவைத் தாயின் நிலப் பத்திரத்தை அவளது உறவினரிடம் ஒப்படைத்தான்.

Inside his jewelry atelier, master goldsmith Muthusamy was setting rubies into a bridal necklace when an arrogant village landowner named Rathinavel strutted through the doorway with an ostentatious swagger. Having unlawfully confiscated the fertile family plot of an impoverished widow that very morning and cast her children into the torrential rain, Rathinavel demanded a heavier gold necklace. "I want an ornament so magnificent that the entire township trembles in awe when I walk past!" he boasted. Laying his fine brass tweezers upon the charcoal hearth, Muthusamy met the landowner's haughty stare with unyielding moral clarity. "Landowner, gold and gems only adorn the outer flesh. The inward sense of shame against doing injustice is the sole supreme ornament of noble souls; if that precious jewel of character is lacking, strutting with a proud, haughty gait is nothing but a repulsive, unbearable disease to all who behold it (அணிஅன்றோ நாணுடைமை சான்றோர்க்கு அஃதின்றேல் பிணிஅன்றோ பீடு நடை). While that destitute mother weeps in the cold mud, your haughty stride appears to the entire village as sickening leprosy." Pierced to the quick by the jeweler's unsparing truth, Rathinavel removed his heavy chains. Drawing the foreclosed mortgage deed from his leather satchel, he tore it to pieces and handed the restored land deed to the widow's relative waiting by the shop steps.