குறள் 971Kural 971
ஒரு மனிதனுக்குப் பெருமையும் வாழ்வின் ஒளியும் தருவது பிறர் செய்ய முடியாத அரிய நற்செயல்களைச் செய்வோம் என்ற மன ஊக்கமேயாகும்; அத்தகைய உயர்ந்த ஊக்கம் இல்லாமல் வெறும் உடம்பைக் காத்து வாழ்வோம் என்று எண்ணுவது இழிவாகும்.
• ஒருவற்கு ஒளி = ஒரு மனிதனுக்குப் பெருமையும் ஒளியும் தருவது,
• உள்ள வெறுக்கை = பிறரால் செய்ய முடியாத அரிய நற்செயல்களைச் செய்து முடிப்போம் என்னும் ஊக்க மிகுதியாகும்;
• ஒருவற்கு இளி = ஒருவனுக்கு இழிவான குற்றமாவது,
• அஃது இறந்து = அந்த மன ஊக்கத்தை இழந்துவிட்டு,
• வாழ்தும் எனல் = சாதாரணமாக உயிர் வாழ்வோம் என்று எண்ணுவதாகும்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
பாறைக் கிணறும் முதிய உழவனின் தணியாத ஊக்கமும்
தொடர் வறட்சியால் நிலத்தடி நீர் வற்றிப்போன மேட்டுக்காட்டுப் பகுதியில், ஊர் மக்கள் அனைவருக்கும் உதவும் வகையில் பாறையைத் துளைத்துக் கிணறு வெட்டும் பணியில் இறங்கினார் முதிய உழவர் மாறப்பன். கடினமான கருங்கல்லில் கடப்பாரையால் அவர் தொடர்ந்து கொத்துவதைப் பார்த்த உறவினர்கள், "மாறப்பா, இந்த வயோதிகத்தில் இத்தனை கடின உழைப்பு உனக்கு எதற்கு? மரத்தடியில் நிம்மதியாக உட்கார்ந்து பிறர் தரும் கஞ்சியைக் குடித்துக் காலத்தைக் கழிக்கலாமே" என்று ஏளனமாகப் பேசினர். தன் கரங்களில் படிந்திருந்த பாறைத் தூசியைத் தட்டிவிட்டு, கடப்பாரையை மீண்டும் இறுகப் பற்றினார் மாறப்பன். "உறவினரே, சும்மா உண்டு உறங்கி வாழ்நாளைக் கழிப்பது மனிதப் பிறவிக்கு பெருமை தராது. ஒரு மனிதனுக்குப் பெருமையும் வாழ்வின் ஒளியும் தருவது பிறர் செய்ய முடியாத அரிய நற்செயல்களைச் செய்து முடிப்போம் என்ற மன ஊக்கமேயாகும்; அத்தகைய உயர்ந்த ஊக்கம் இல்லாமல் வெறும் உடம்பைக் காத்து வாழ்வோம் என்று எண்ணுவது இழிவாகும் (ஒளிஒருவற்கு உள்ள வெறுக்கை இளிஒருவற்கு அஃதிறந்து வாழ்தும் எனல்). இந்த நிலத்தில் நீர் சுரக்கும் வரை என் கைகள் ஓயாது" என்றார். மாறப்பனின் இடைவிடாத உழைப்பால் நாற்பதாம் நாள் பாறையின் அடியிலிருந்து நன்னீர் பீறிட்டு எழுந்தது; அந்த மேட்டு நிலங்கள் அனைத்தும் மீண்டும் பசுமை பூத்து ஊர் மக்களின் பசியைப் போக்கின.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 972Kural 972
உலகில் பிறக்கும் எல்லா மனிதர்களுக்கும் பிறப்பியல்பு சமமான ஒன்றேயாகும்; ஆனால் அவரவர் செய்யும் செயல்களின் நன்மை, தீமை மற்றும் சிறப்புகளின் வேறுபாடுகளால் மட்டுமே அவர்களது பெருமையும் உயர்வும் தீர்மானிக்கப்படுகின்றன.
• எல்லா உயிர்க்கும் = உலகில் பிறக்கும் எல்லா மனிதர்களுக்கும்,
• பிறப்பு ஒக்கும் = பிறப்பு என்னும் இயற்கை நிலை ஒன்று போன்ற சமமானதேயாகும்;
• செய்தொழில் வேற்றுமையான் = ஆயினும் அவரவர் செய்யும் நற்செயல்கள் மற்றும் தீய செயல்களின் வேறுபாட்டால்,
• சிறப்பு ஒவ்வா = அவர்தம் பெருமைக்குரிய சிறப்புத் தகுதிகள் ஒத்திருப்பதில்லை.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
மண்பானை வனைந்த முதியவரும் பெருங்குடிப் பிரபுவின் ஆணவமும்
ஆற்றுப்படுகையின் சந்தைத் திடலில் சுட்ட மண்பாண்டங்களை நேர்த்தியாக வனைந்து விற்றுக் கொண்டிருந்தார் முதிய குயவர் ஆறுமுகம். அவரது பாண்டங்கள் கோடைக்காலத்திலும் நீரைக் குளிர வைக்கும் தன்மை கொண்டவை. அவ்வழியே வந்த ஒரு நிலக்கிழாரின் மகன், தன் பரம்பரைச் செல்வத்தையும் குடிப்பெருமையையும் காட்டி ஆறுமுகத்தை ஏளனம் செய்தான். "சேற்றையும் களிமண்ணையும் பிசையும் நீ எங்கே, பட்டு மெத்தையில் பிறந்து ஆளும் நான் எங்கே?" என்று கர்வத்தோடு பேசினான். சுழலும் சக்கரத்தின் வேகத்தைச் சீராக்கியவாறு களிமண்ணை அழகிய குடமாக வனைந்த ஆறுமுகம், நிமிர்ந்து அவனைக் கூர்ந்து நோக்கினார். "இளைஞனே, உலகில் பிறக்கும்போது எந்த மனிதனும் மகுடத்தோடோ பட்டுடைகளோடோ பிறப்பதில்லை; பிறக்கும் மூச்சும் அழுகையும் எல்லோருக்கும் ஒன்றே. உலகில் பிறக்கும் எல்லா மனிதர்களுக்கும் பிறப்பியல்பு சமமான ஒன்றேயாகும்; ஆனால் அவரவர் செய்யும் செயல்களின் நன்மை, தீமை மற்றும் சிறப்புகளின் வேறுபாடுகளால் மட்டுமே அவர்களது பெருமையும் உயர்வும் தீர்மானிக்கப்படுகின்றன (பிறப்பொக்கும் எல்லா உயிர்க்கும் சிறப்பொவ்வா செய்தொழில் வேற்றுமை யான்). நற்செயல்கள் இல்லாத பிறப்பு வெற்றுப் புழுதி; மக்கள் பசியாற நீர் தரும் பாண்டங்களைச் செய்யும் நேர்மையான உழைப்பே உண்மையான பெருமை" என்றார். ஆறுமுகத்தின் பேச்சைக் கேட்ட சந்தை மக்கள் அனைவரும் கைதட்டி ஆதரித்தனர்; இளவரசன் போன்ற அந்த இளைஞன் தன் வெற்றுப் பெருமையை நினைத்து அமைதியாகக் கலைந்து சென்றான்; ஆறுமுகமும் தன் பானைகளில் குளிர்ந்த நன்னீரை நிரப்பி அவ்வழியே சென்ற வழிப்போக்கர்களுக்கு இன்முகத்தோடு தாகம் தீர்த்தார்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 973Kural 973
உயர்ந்த நற்பண்புகள் இல்லாதவர்கள் செல்வத்தாலும் பதவியாலும் உயர்ந்த இடத்தில் இருந்தாலும் பெரியோராகக் கருதப்பட மாட்டார்கள்; உயர்ந்த நற்குணங்கள் கொண்ட சான்றோர்கள் எளிய வறுமை நிலையில் இருந்தாலும் கீழ் மக்களாக மாட்டார்கள்.
• மேலல்லார் = பெருமைக்குரிய நற்பண்புகள் இல்லாதவர்கள்,
• மேலிருந்தும் = பதவியாலும் செல்வத்தாலும் உயர்ந்த இடத்தில் இருந்தாலும்,
• மேலல்லர் = உயர்ந்த பெரியோர் ஆக மாட்டார்கள்;
• கீழல்லார் = பெருமை தரும் நற்குணம் உடையவர்கள்,
• கீழிருந்தும் = வறுமையாலும் எளிய நிலையாலும் தாழ்ந்த இடத்தில் இருந்தாலும்,
• கீழல்லவர் = கீழ்நிலை மக்கள் ஆக மாட்டார்கள்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
சிம்மாசனத்தில் அமர்ந்த குறுநில மன்னனும் குடிசைவாழ் ஆசானும்
மலைச்சாரல் கிராமத்தில் ஏழை எளிய மக்களின் பிள்ளைகளுக்கு இலவசமாகக் கல்வி கற்பித்து, நோயுற்றவர்களுக்கு மூலிகை மருத்துவம் பார்த்து வந்தார் எளிய ஆசான் செல்வன். அதே பகுதியில் ஆடம்பர மாளிகையில் சிம்மாசனத்தில் அமர்ந்து ஏழைகளின் தானியங்களை அநியாயமாகப் பறித்து வாழ்ந்து வந்தான் ஒரு குறுநிலத் தலைவன். ஒருநாள் தன் குதிரையில் ஆசானின் எளிய குடிசைக்கு வந்த தலைவன், "ஏழைப் பரதேசியே, என் சிம்மாசனத்தின் மகிமையைப் புகழ்ந்து ஓலைச்சுவடியில் பாடி என்னிடம் அடிபணிந்து நில்" என்று மிரட்டினான். தன் எளிய பருத்தி ஆடையோடு வாசலில் நின்ற செல்வன், அவன் கண்களை அச்சமின்றி நேருக்கு நேராகப் பார்த்தார். "தலைவரே, சிம்மாசனத்தில் அமர்வதால் மட்டும் ஒருவன் உயர்ந்த மனிதனாகிவிட முடியாது. உயர்ந்த நற்பண்புகள் இல்லாதவர்கள் செல்வத்தாலும் பதவியாலும் உயர்ந்த இடத்தில் இருந்தாலும் பெரியோராகக் கருதப்பட மாட்டார்கள்; உயர்ந்த நற்குணங்கள் கொண்ட சான்றோர்கள் எளிய வறுமை நிலையில் இருந்தாலும் கீழ் மக்களாக மாட்டார்கள் (மேலிருந்தும் மேலல்லார் மேலல்லர் கீழிருந்தும் கீழல்லார் கீழல் லவர்). உள்ளத்தின் தூய்மையே ஒருவனின் உண்மையான உயர்வாகும்" என்று அமைதியாக உரைத்தார். ஆசானின் உறுதியான சொற்களுக்கு முன் நிற்க முடியாமல் தலைவன் தன் குதிரையைத் திருப்பி வெட்கத்தோடு புறப்பட்டான்; ஊர் மக்கள் அனைவரும் ஆசானின் குடிசையை நோக்கி வந்து அவரிடம் தம் பிள்ளைகளை அன்போடு ஒப்படைத்தனர்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 974Kural 974
மன உறுதி கொண்ட கற்புடைய பெண்கள் தம் ஒழுக்க நெறியிலிருந்து தவறாமல் தம்மைக் காத்து வாழ்வது போல, ஒருவன் தன் பெருமைக்குரிய நற்பண்புகளிலிருந்து தவறாமல் தன்னைத் தானே காத்து வாழ்ந்தால் பெருமை அவனிடம் நிலைத்து நிற்கும்.
• ஒருமை மகளிரே போல = மனம் மாறாத கற்புடைய நற்குலப் பெண்கள் தம்மைத் தாமே காத்து ஒழுக்கத்தோடு வாழ்வது போல,
• பெருமையும் = ஒருவனுக்குரிய சிறந்த பெருமைப் பண்பும்,
• தன்னைத் தான் கொண்டு ஒழுகின் = ஒருவன் தன் ஒழுக்கமும் மானமும் குறையாமல் தன்னைத் தானே காத்துக்கொண்டு வாழ்ந்தால்,
• உண்டு = அவனிடம் நிலைத்து நிற்கும்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
நெசவுக் கலைஞனின் தூய நூலும் ஒழுக்கக் கட்டுப்பாடும்
தங்கக் கரையிட்ட தூய பட்டு ஆடைகளை நெய்வதில் தலைசிறந்த நெசவுக் கலைஞர் சுந்தரத்தின் தறியில் உருவான ஆடைகள் நாடெங்கும் போற்றப்பட்டு வந்தன. ஒருநாள் அவரிடம் வந்த இடைத்தரகன் ஒருவன், பெரிய கோயில் திருவிழாவிற்காக நெய்யப்படும் ஆடைகளில் தரமற்ற போலி நூல்களைக் கலந்து நெய்தால் இருமடங்கு லாபம் ஈட்டலாம் என்று ரகசிய யோசனை கூறினான். "விளக்கு வெளிச்சத்தில் இந்த நுணுக்கத்தை எவராலும் கண்டுபிடிக்க முடியாது" என்று ஆசை காட்டினான். தறியின் நாடாவை மெதுவாக நிறுத்திய சுந்தரம், தன் கையில் இருந்த தூய பட்டு இழையை வருடியவாறு தரகனைப் பார்த்தார். "தரகா, ஒரு சிறிய கலப்பட நூல் மொத்த ஆடையின் சிறப்பையும் கெடுத்துவிடும். மனம் மாறாத கற்புடைய நற்குலப் பெண்கள் தம்மைத் தாமே காத்து ஒழுக்கத்தோடு வாழ்வது போல, ஒருவன் தன் ஒழுக்கமும் மானமும் குறையாமல் தன்னைத் தானே காத்துக்கொண்டு வாழ்ந்தால் மட்டுமே பெருமை அவனிடம் நிலைத்து நிற்கும் (ஒருமை மகளிரே போலப் பெருமையும் தன்னைத்தான் கொண்டொழுகின் உண்டு). என் நெசவில் ஒருபோதும் கள்ளத்தனம் நுழையாது" என்று உறுதியாகக் கூறினார். சுந்தரத்தின் உறுதியைக் கண்டு தரகன் பின்வாங்கினான்; சுந்தரமும் தூய பட்டையும் பொன் இழைகளையும் மட்டுமே பயன்படுத்தி நேர்த்தியான ஆடைகளை நெய்து முடித்து ஊர் மக்களின் நன்மதிப்பைப் பெற்றார்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 975Kural 975
உண்மையான பெருமை குணம் கொண்டவர்கள், எத்தனை இடர்ப்பாடுகள் வந்தாலும் பிறரால் செய்ய முடியாத அரிய பெரிய காரியங்களை அதற்குரிய முறையான நல்வழிகளில் நின்று செய்து முடிக்கும் வல்லமை உடையவர்கள் ஆவர்.
• பெருமையுடையவர் = உண்மையான பெருமைப் பண்பு கொண்ட சான்றோர்கள்,
• அருமையுடைய செயல் = மற்றவர்களால் செய்ய முடியாத அரிய நற்செயல்களை,
• ஆற்றின் = உரிய நல்வழிகளில் நின்று,
• ஆற்றுவார் = முறையாகச் செய்து முடிக்கும் ஆற்றல் பெற்றிருப்பர்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
ஆற்றுப் பாலமும் தலைமைப் பொறியாளரின் அரிய சாதனையும்
மழைக்காலத்தில் காட்டாற்று வெள்ளம் பெருக்கெடுத்து ஓடும் மலைப் பள்ளத்தாக்கில், அண்டை கிராமங்களை இணைக்கும் பாலம் இன்றி மக்கள் பல தலைமுறைகளாகத் தவித்தனர். மரப்பாலங்கள் அனைத்தும் அடுத்தடுத்து வெள்ளத்தில் அடித்துச் செல்லப்பட்ட நிலையில், கருங்கற்களைக் கொண்டு வளைவுப் பாலம் அமைக்கும் கடினமான பணியைத் தலைமைச் சிற்பி கனகராஜ் முன்னெடுத்தார். போதிய நிதி வசதி இல்லாத சூழலில், இத்தனை பெரிய வேலையை அவரால் செய்து முடிக்க முடியாது என்று பலர் ஏளனம் செய்தனர். இடுப்பளவு வெள்ள நீரில் இறங்கி, பாறைகளின் அடியில் அடித்தளக் கற்களைச் செதுக்கிப் பொருத்தும் பணியில் தன் உதவியாளர்களோடு ஈடுபட்டார் கனகராஜ். "தோழர்களே, கடினமான காரியங்களைக் கண்டு அஞ்சிப் பின்வாங்குவது கோழைத்தனம். உண்மையான பெருமை குணம் கொண்ட சான்றோர்கள், எத்தனை இடர்ப்பாடுகள் வந்தாலும் பிறரால் செய்ய முடியாத அரிய பெரிய காரியங்களை அதற்குரிய முறையான நல்வழிகளில் நின்று செய்து முடிக்கும் வல்லமை உடையவர்கள் ஆவர் (பெருமை யுடையவர் ஆற்றுவார் ஆற்றின் அருமை உடைய செயல்). சரியான முறையில் அடுக்கப்படும் இந்தக் கற்கள் நூறு வெள்ளங்களைத் தாங்கி நிற்கும்" என்றார். கனகராஜின் திட்டமிட்ட உழைப்பால் உருவான அந்த அழகிய வளைவுப் பாலம் பெருவெள்ளத்தையும் வெற்றிகரமாகத் தாங்கி நின்றது; இருகரை மக்களும் எந்த அச்சமுமின்றிப் பாலத்தைக் கடந்து தத்தம் விளைபொருட்களைச் சந்தைக்குக் கொண்டு சென்றனர்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 976Kural 976
பெருமைக்குரிய பெரியோர்களைப் போற்றி மதித்து, அவர்களின் நற்பண்புகளையும் வழிகாட்டல்களையும் ஏற்று நடப்போம் என்கின்ற உயர்ந்த நோக்கம், சிறுமைக் குணம் கொண்ட கீழ் மக்களின் சிந்தனையில் ஒருபோதும் தோன்றுவதில்லை.
• பெரியாரைப் பேணிக்கொள்வேம் = பெருமைமிக்க பெரியோர்களைப் போற்றி ஏற்றுக்கொண்டு அவர்தம் நல்வழியில் வாழ்வோம்,
• என்னும் நோக்கு = என்கின்ற உயர்ந்த நோக்கம்,
• சிறியார் = சிறுமைக் குணம் கொண்ட கீழ் மக்களின்,
• உணர்ச்சியுள் இல்லை = உள்ளத்து எண்ணத்தில் ஒருபோதும் உண்டாவதில்லை.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
மூலிகை மருத்துவரும் பொறாமை கொண்ட போலி மருத்துவனும்
மலைச்சாரல் கிராமத்தில் அறுபது ஆண்டுகளாகக் காடுகளுக்குச் சென்று மூலிகைகளை ஆராய்ந்து, ஏழை மக்களுக்கு இலவசமாக மருத்துவம் பார்த்து வந்தார் மூத்த மருத்துவர் தேவன். அதே பகுதியில் ஆடம்பரமாக மருந்துக்கடை திறந்த வாசு என்ற பேராசைக்காரன், தேவனின் எளிய ஆடைகளை ஏளனம் செய்துவிட்டு, போலியான சர்க்கரை பாகுகளை அதிக விலைக்கு விற்று வந்தான். தேவனிடம் சென்று உண்மையான மருத்துவ நுணுக்கங்களைக் கற்றுக்கொள்ளுமாறு பெரியவர்கள் கூறியபோதும், அவன் ஆணவத்தோடு அதை நிராகரித்தான். ஊரில் கடுமையான காய்ச்சல் பரவியபோது, வாசுவின் போலி மருந்துகள் பயனளிக்காமல் போயின; மருத்துவர் தேவனோ இரவு பகலாக உழைத்து நிலவேம்பு கசாயங்களைத் தயாரித்து மக்களின் உயிரைக் காப்பாற்றினார். வாசுவின் ஆணவத்தைக் கண்டு வருந்திய இளைஞன் ஒருவனிடம் பேசிய தேவன், "தம்பி, பொருள் ஆசையும் பொறாமையும் கொண்டவர்களுக்கு அறிவின் மேன்மை புரியாது. பெருமைக்குரிய பெரியோர்களைப் போற்றி மதித்து, அவர்களின் நற்பண்புகளையும் வழிகாட்டல்களையும் ஏற்று நடப்போம் என்கின்ற உயர்ந்த நோக்கம், சிறுமைக் குணம் கொண்ட கீழ் மக்களின் சிந்தனையில் ஒருபோதும் தோன்றுவதில்லை (சிறியார் உணர்ச்சியுள் இல்லை பெரியாரைப் பேணிக் கொள் வேம் என்னும் நோக்கு). பணிவுள்ள நெஞ்சமே கல்வியைப் பெறத் தகுதியானது" என்றார். ஊர்மக்களின் சீற்றத்திற்கு அஞ்சி வாசு தன் கடையை மூடிவிட்டு ஓடிப்போனான்; மருத்துவர் தேவன் தன் மூலிகைத் தோட்டத்தில் பல இளைஞர்களைச் சேர்த்து உண்மையான மருத்துவக் கலையை அன்போடு கற்பித்தார்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 977Kural 977
செல்வம், கல்வி, அதிகாரம் போன்ற சிறப்புகள் அதற்குத் தகுதியில்லாத சிறுமைக் குணம் கொண்டவர்களிடம் சேருமானால், அது அவரிடத்தில் வரம்பு மீறிய தலைக்கனத்தையும் செருக்கு மிக்க இழிசெயல்களையுமே உருவாக்கும்.
• சிறப்புந்தான் = பெருமைக்குரிய செல்வமும் பதவியும் ஆகிய சிறப்புகள்,
• சீரல்லவர்கண்படின் = அதற்குப் பொருந்தாத சிறுமைக் குணம் கொண்ட கீழ் மக்களிடம் சேருமானால்,
• இறப்பே புரிந்த தொழிற்றாம் = அது வரம்பு மீறிய ஆணவமும் கொடுமையும் கொண்ட செயல்களையே விளைவிக்கும்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
புதிய வரி வசூலிப்பாளரும் பெருமிதத்தின் வரம்புமீறலும்
கிராமத்துச் சந்தையில் சுங்க வரி வசூலிக்கும் புதிய அதிகாரியாகப் பதவி பெற்றான் துரைசாமி என்ற சிறுமைக் குணம் கொண்ட இளைஞன். அதிகார மகுடமும் பித்தளை முத்திரையும் கையில் கிடைத்த உடனேயே அவனது தலைக்கனம் எல்லை மீறியது. எளிய காய்கறி வியாபாரிகளிடம் இரட்டிப்பு வரி கேட்டான்; அவனைக் கண்டு தலைவணங்காத மூட்டைத் தூக்கும் தொழிலாளிகளைச் சாட்டையால் அடிக்கத் தொடங்கினான். அவனது கொடுமையைக் கண்டு கொதித்தெழுந்த ஊர்ப் பெரியவர் கந்தசாமி, துரைசாமியின் குதிரைக் கடிவாளத்தைப் பிடித்து நிறுத்தினார். "துரைசாமி, அதிகாரம் உனக்கு மக்களைக் காக்கத் தரப்பட்டது; கொடுமை செய்ய அல்ல. செல்வம், கல்வி, அதிகாரம் போன்ற சிறப்புகள் அதற்குத் தகுதியில்லாத சிறுமைக் குணம் கொண்ட கீழ் மக்களிடம் சேருமானால், அது அவரிடத்தில் வரம்பு மீறிய தலைக்கனத்தையும் கொடுமை மிக்க இழிசெயல்களையுமே உருவாக்கும் (இறப்பே புரிந்த தொழிற்றாம் சிறப்புந்தான் சீரல் லவர்கண் படின்). தகுதியற்றவன் கையில் கிடைத்த அதிகாரம் அவனையே அழித்துவிடும்" என்று எச்சரித்தார். கந்தசாமியின் தலையீட்டால் மாவட்டத் தலைமை அதிகாரிக்குத் தகவல் சென்றது; துரைசாமியின் பதவி உடனே பறிக்கப்பட்டது; சந்தைத் திடலில் ஏழை வியாபாரிகள் அனைவரும் கந்தசாமியை வாழ்த்தி நிம்மதியோடு வாணிபத்தைத் தொடர்ந்தனர்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 978Kural 978
உண்மையான பெருமை உடையவர்கள் எவ்வளவு உயர்ந்த நிலையிலும் தலைக்கனம் இல்லாமல் பணிவோடு நடப்பார்கள்; ஆனால் சிறுமைக் குணம் கொண்டவர்களோ தம்மைத் தாமே பெரிதாகப் புகழ்ந்து கொண்டு இறுமாப்பு அடைவார்கள்.
• பெருமை = பெருமைக்குரிய உயர்ந்த சான்றோர்கள்,
• என்றும் பணியும் = எக்காலத்திலும் செருக்கின்றி எல்லோரிடமும் பணிவோடு அடங்கி நடப்பார்கள்;
• சிறுமை = ஆனால் சிறுமைக் குணம் உடையவர்களோ,
• தன்னை வியந்து அணியும் = தம்மைத் தாமே வியந்து பாராட்டிப் பெருமை பேசிக் கொள்வார்கள்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
பொற்கொல்லரின் அடக்கமும் போலி வணிகனின் தற்பெருமையும்
நகைக்கடை வீதியில் நாற்பது ஆண்டுகளாகத் தங்க நகைகளைச் செதுக்கி வந்த மூத்த பொற்கொல்லர் நாராயணன், தன் இணையற்ற கைவண்ணத்தைப் பற்றி யாரிடமும் தற்பெருமை பேசாமல் அமைதியாக உழைத்து வந்தார். அவருக்கு எதிரே கடை வைத்திருந்த பூபதி என்ற இளம் நகை வியாபாரி, கழுத்தில் போலி நகைகளை மாட்டிக்கொண்டு, "நானே இந்நாட்டின் தலைசிறந்த நகை நிபுணன்" என்று கூச்சலிட்டுத் தன்னைத் தானே புகழ்ந்து வந்தான். ஒருநாள் மன்னரின் அரண்மனையிலிருந்து சேதமடைந்த பழமையான வைர மணிமகுடத்தை எடுத்துக்கொண்டு வந்த அதிகாரி ஒருவர், அதைச் சீரமைக்க ஆள் தேடினார். பூபதி உடனே தற்பெருமை பேசி அந்த மகுடத்தைத் தன் கையில் வாங்கி, நெருப்பில் காட்டி உருக்கிப் பாழாக்கப் பார்த்தான். உடனே பதற்றமின்றி முன்னே வந்த நாராயணன், நுணுக்கமான மூலிகைத் திரவத்தையும் பொன் இழைகளையும் கொண்டு அந்த அரிய மகுடத்தை எழிலாகச் சீரமைத்துக் கொடுத்தார். அதிகாரி நாராயணனைப் போற்றிப் புகழ்ந்தபோது, அவர் இருகரம் கூப்பிப் பணிவோடு நின்றார். "ஐயா, இது முன்னோர்கள் கற்றுத் தந்த கலை; நான் வெறும் சேவகன் மட்டுமே. உண்மையான பெருமை உடையவர்கள் எவ்வளவு உயர்ந்த நிலையிலும் தலைக்கனம் இல்லாமல் பணிவோடு நடப்பார்கள்; ஆனால் சிறுமைக் குணம் கொண்டவர்களோ தம்மைத் தாமே பெரிதாகப் புகழ்ந்து கொண்டு இறுமாப்பு அடைவார்கள் (பணியுமாம் என்றும் பெருமை சிறுமை அணியுமாம் தன்னை வியந்து)" என்றார். நாராயணனின் பணிவையும் திறமையையும் பாராட்டி அரண்மனைப் பணிகளை அவரிடம் ஒப்படைத்தார் அதிகாரி; பூபதியும் தன் தற்பெருமைப் பேச்சை நிறுத்திவிட்டு அமைதியாகத் தலைகுனிந்தான்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 979Kural 979
பெருமைப்பட்டுக்கொள்ள பல சிறப்புக் காரணங்கள் இருந்தாலும் ஆணவமும் தற்பெருமையும் இல்லாமல் அடக்கமாக இருப்பதே பெருமை; எந்தத் தகுதியும் இல்லாமல் எல்லையற்ற ஆணவத்தில் மிதப்பதே சிறுமையாகும்.
• பெருமை = பெருமைக்குணமாவது தமக்கு எத்துணைப் பெருமைகள் இருந்தாலும்,
• பெருமிதம் இன்மை = ஆணவமும் செருக்கும் இல்லாதிருத்தலாகும்;
• சிறுமை = சிறுமைக் குணமாவது தகுதியற்ற நிலையிலும்,
• பெருமிதம் ஊர்ந்துவிடல் = எல்லையற்ற ஆணவத்தின் உச்சியிலே ஏறி நின்று அழிவதாகும்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
நூலகக் காவலரின் எளிமையும் நிலப்பிரபுவின் அகங்காரமும்
பழமையான கல்விச் சாலையில் ஆயிரக்கணக்கான ஓலைச்சுவடிகளைப் பாதுகாத்து, பல தலைமுறை அறிஞர்களுக்கு வழிகாட்டியாகத் திகழ்ந்தார் முதிய நூலகர் திருவேங்கடம். நாடறிந்த பேரறிஞராக இருந்தபோதும், அவர் எளிய பருத்தி ஆடை அணிந்து மாணவர்களுக்கு அன்போடு கல்வி புகட்டி வந்தார். அதே ஊரில் புதிதாக நிலங்களை வாங்கிய பரமன் என்ற இளைஞன், தங்க ரதத்தில் நூலகத்திற்கு வந்து, "அனைவரும் என் ரதத்தின் காலடியில் மண்டியிட்டு என்னை மாமன்னன் என்று அழைக்க வேண்டும்" என்று ஆணவத்தோடு கூச்சலிட்டான். தன் கையில் இருந்த ஓலைச்சுவடியை மேசையில் வைத்த திருவேங்கடம், பரமனை அமைதியோடு நோக்கினார். "தம்பி, பொன் ரதத்தில் வருவதால் மட்டும் ஒருவன் பெரிய மனிதனாகிவிட முடியாது. பெருமைப்பட்டுக்கொள்ள பல சிறப்புக் காரணங்கள் இருந்தாலும் ஆணவமும் தற்பெருமையும் இல்லாமல் அடக்கமாக இருப்பதே பெருமை; எந்தத் தகுதியும் இல்லாமல் எல்லையற்ற ஆணவத்தில் மிதப்பதே சிறுமையாகும் (பெருமை பெருமிதம் இன்மை சிறுமை பெருமிதம் ஊர்ந்து விடல்). கனிகள் நிறைந்த மரமே தலைவணங்கும்; வெற்று நாணல் புயலில் முறிந்துபோகும்" என்றார். திருவேங்கடத்தின் அமைதியான சொற்களுக்கு முன் நிற்க முடியாமல் பரமன் தன் ரதத்திலிருந்து இறங்கித் தலைகுனிந்தான்; அங்கிருந்த மாணவர்கள் அனைவரும் திருவேங்கடத்தின் பேரறிவையும் பணிவையும் மனமார வணங்கினர்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 980Kural 980
பெருமைக்குரிய சான்றோர்கள் பிறருடைய குறைகளையும் அவமானங்களையும் மறைத்து அவர்களது நற்குணங்களை மட்டுமே போற்றுவார்கள்; ஆனால் சிறுமைக் குணம் கொண்டவர்களோ பிறரின் நன்மைகளை மறைத்துக் குறைகளையே பெரிதுபடுத்திப் பேசுவார்கள்.
• பெருமை = பெருமைப் பண்புடைய சான்றோர்கள்,
• அற்றம் மறைக்கும் = பிறரிடத்தில் காணப்படும் குறைகளையும் அவமானங்களையும் மறைத்து அவர்தம் நற்குணங்களைப் போற்றுவர்;
• சிறுமைதான் = ஆனால் சிறுமைக் குணம் உடையவர்களோ,
• குற்றமே கூறிவிடும் = பிறரின் நற்பண்புகளை மறைத்து அவர்தம் குறைகளையும் தவறுகளையுமே ஊரறியப் பேசித் திரிவர்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
தச்சுப் பட்டறையின் தலைமை ஆசானும் தவறிய சீடனும்
கோயில் தேர் செய்யும் தச்சுப் பட்டறையில், நுணுக்கமான மர வேலைப்பாடுகளைச் செய்து வந்த இளம் சீடன் முருகன், கவனக்குறைவால் ஒரு மரச் சக்கரத்தின் அச்சைச் சிறிதாக உடைத்துவிட்டான். அவனது கை நடுக்கத்தைக் கண்ட மற்றொரு பொறாமைக்கார உதவியாளன் வேலு, உடனே தெருவுக்கு ஓடிவந்து, "முருகன் தேரை உடைத்துவிட்டான், அவனைப் பட்டறையை விட்டுத் துரத்துங்கள்" என்று ஊரறியக் கூச்சலிட்டான். அழுகையோடு நடுங்கி நின்ற முருகனின் தோளில் ஆதரவாகக் கைவைத்த தலைமை ஆசான் கருப்பையா, விரிசலை ஆராய்ந்துவிட்டு வேலுவை நோக்கினார். "வேலு, பிறரின் குறைகளை ஊரறியப் பேசி அவர்களை அவமானப்படுத்துவது பெருமை ஆகாது. பெருமைக்குரிய சான்றோர்கள் பிறருடைய குறைகளையும் அவமானங்களையும் மறைத்து அவர்களது நற்குணங்களை மட்டுமே போற்றுவார்கள்; ஆனால் சிறுமைக் குணம் கொண்டவர்களோ பிறரின் நன்மைகளை மறைத்துக் குறைகளையே பெரிதுபடுத்திப் பேசுவார்கள் (அற்றம் மறைக்கும் பெருமை சிறுமைதான் குற்றமே கூறி விடும்). இந்த மரத்தில் இயற்கையிலேயே இருந்த ஒரு முடிச்சுதான் விரிசலுக்குக் காரணம்; நாங்கள் இருவரும் இணைந்து இதை வலிமையாகச் சீரமைப்போம்" என்றார். ஆசானின் பெருந்தன்மையைக் கண்டு வேலு வெட்கித் தலைகுனிந்தான்; கருப்பையாவின் வழிகாட்டுதலோடு முருகன் புதிய அச்சை நேர்த்தியாகச் செதுக்கிப் பொருத்தினான்; சீரமைக்கப்பட்ட தேர் ஊர்த் திருவிழாவில் கம்பீரமாக வலம் வந்தது.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.