திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள் 971

தொடர் வறட்சியால் நிலத்தடி நீர் வற்றிப்போன மேட்டுக்காட்டுப் பகுதியில், ஊர் மக்கள் அனைவருக்கும் உதவும் வகையில் பாறையைத் துளைத்துக் கிணறு வெட்டும் பணியில் இறங்கினார் முதிய உழவர் மாறப்பன். கடினமான கருங்கல்லில் கடப்பாரையால் அவர் தொடர்ந்து கொத்துவதைப் பார்த்த உறவினர்கள், "மாறப்பா, இந்த வயோதிகத்தில் இத்தனை கடின உழைப்பு உனக்கு எதற்கு? மரத்தடியில் நிம்மதியாக உட்கார்ந்து பிறர் தரும் கஞ்சியைக் குடித்துக் காலத்தைக் கழிக்கலாமே" என்று ஏளனமாகப் பேசினர். தன் கரங்களில் படிந்திருந்த பாறைத் தூசியைத் தட்டிவிட்டு, கடப்பாரையை மீண்டும் இறுகப் பற்றினார் மாறப்பன். "உறவினரே, சும்மா உண்டு உறங்கி வாழ்நாளைக் கழிப்பது மனிதப் பிறவிக்கு பெருமை தராது. ஒரு மனிதனுக்குப் பெருமையும் வாழ்வின் ஒளியும் தருவது பிறர் செய்ய முடியாத அரிய நற்செயல்களைச் செய்து முடிப்போம் என்ற மன ஊக்கமேயாகும்; அத்தகைய உயர்ந்த ஊக்கம் இல்லாமல் வெறும் உடம்பைக் காத்து வாழ்வோம் என்று எண்ணுவது இழிவாகும் (ஒளிஒருவற்கு உள்ள வெறுக்கை இளிஒருவற்கு அஃதிறந்து வாழ்தும் எனல்). இந்த நிலத்தில் நீர் சுரக்கும் வரை என் கைகள் ஓயாது" என்றார். மாறப்பனின் இடைவிடாத உழைப்பால் நாற்பதாம் நாள் பாறையின் அடியிலிருந்து நன்னீர் பீறிட்டு எழுந்தது; அந்த மேட்டு நிலங்கள் அனைத்தும் மீண்டும் பசுமை பூத்து ஊர் மக்களின் பசியைப் போக்கின.

Amidst a prolonged drought across the high stony plateau, groundwater vanished, threatening the survival of ten farming families. Refusing to abandon the settlement, elder farmer and well-digger Marappan set out to sink a deep well directly through stubborn bedrock to tap a subterranean aquifer. Watching him strike the dense black granite beneath the blazing sun day after day, his cousins mocked his persistence. "Marappan, why break your aged bones on impenetrable stone? Sit in the courtyard shade and survive on village charity like the rest." Wiping rock dust from his weathered brow, Marappan tightened his grip upon the heavy iron crowbar. "Cousins, merely existing from morning to night while waiting for handouts is a wretched surrender. The true radiant glory of a human being is the boundless inner zeal to accomplish rare, arduous deeds for others; to live without that noble drive, merely surviving day to day, is an ignominious disgrace (ஒளிஒருவற்கு உள்ள வெறுக்கை இளிஒருவற்கு அஃதிறந்து வாழ்தும் எனல்). So long as breath remains in my chest, I will strike this rock." On the fortieth morning of tireless labor, Marappan's chisel cracked the deep bedrock, releasing a roaring torrent of pure, crystal water that transformed the dry plateau into flourishing green fields for the whole community.