திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள் 972

ஆற்றுப்படுகையின் சந்தைத் திடலில் சுட்ட மண்பாண்டங்களை நேர்த்தியாக வனைந்து விற்றுக் கொண்டிருந்தார் முதிய குயவர் ஆறுமுகம். அவரது பாண்டங்கள் கோடைக்காலத்திலும் நீரைக் குளிர வைக்கும் தன்மை கொண்டவை. அவ்வழியே வந்த ஒரு நிலக்கிழாரின் மகன், தன் பரம்பரைச் செல்வத்தையும் குடிப்பெருமையையும் காட்டி ஆறுமுகத்தை ஏளனம் செய்தான். "சேற்றையும் களிமண்ணையும் பிசையும் நீ எங்கே, பட்டு மெத்தையில் பிறந்து ஆளும் நான் எங்கே?" என்று கர்வத்தோடு பேசினான். சுழலும் சக்கரத்தின் வேகத்தைச் சீராக்கியவாறு களிமண்ணை அழகிய குடமாக வனைந்த ஆறுமுகம், நிமிர்ந்து அவனைக் கூர்ந்து நோக்கினார். "இளைஞனே, உலகில் பிறக்கும்போது எந்த மனிதனும் மகுடத்தோடோ பட்டுடைகளோடோ பிறப்பதில்லை; பிறக்கும் மூச்சும் அழுகையும் எல்லோருக்கும் ஒன்றே. உலகில் பிறக்கும் எல்லா மனிதர்களுக்கும் பிறப்பியல்பு சமமான ஒன்றேயாகும்; ஆனால் அவரவர் செய்யும் செயல்களின் நன்மை, தீமை மற்றும் சிறப்புகளின் வேறுபாடுகளால் மட்டுமே அவர்களது பெருமையும் உயர்வும் தீர்மானிக்கப்படுகின்றன (பிறப்பொக்கும் எல்லா உயிர்க்கும் சிறப்பொவ்வா செய்தொழில் வேற்றுமை யான்). நற்செயல்கள் இல்லாத பிறப்பு வெற்றுப் புழுதி; மக்கள் பசியாற நீர் தரும் பாண்டங்களைச் செய்யும் நேர்மையான உழைப்பே உண்மையான பெருமை" என்றார். ஆறுமுகத்தின் பேச்சைக் கேட்ட சந்தை மக்கள் அனைவரும் கைதட்டி ஆதரித்தனர்; இளவரசன் போன்ற அந்த இளைஞன் தன் வெற்றுப் பெருமையை நினைத்து அமைதியாகக் கலைந்து சென்றான்; ஆறுமுகமும் தன் பானைகளில் குளிர்ந்த நன்னீரை நிரப்பி அவ்வழியே சென்ற வழிப்போக்கர்களுக்கு இன்முகத்தோடு தாகம் தீர்த்தார்.

At the riverside craft market, elder potter Arumugam turned smooth grey clay upon his wooden wheel, shaping porous water jars renowned across the district for keeping water naturally cold throughout the scorching summer months. Passing by in fine silks, an arrogant young landlord's son sneered at the artisan's dust-covered hands. "Look at you, a laborer destined to knead wet mud from birth, while I was born to high lineage, destined to rule and recline on silk cushions." Without pausing the smooth rotation of his wheel, Arumugam brought the clay into a balanced, elegant curve before meeting the youth's eyes with tranquil composure. "Young master, no infant enters this world wearing a crown or clothed in silk; all arrive with the identical breath, the identical hunger, and the identical cry. All human beings are born completely equal in their fundamental nature; it is solely through the ethical quality, skill, and beneficence of their chosen deeds that true greatness and distinction differ (பிறப்பொக்கும் எல்லா உயிர்க்கும் சிறப்பொவ்வா செய்தொழில் வேற்றுமை யான்). A birth without selfless action is hollow vanity, while shaping vessels that quench the thirst of tired travelers is genuine nobility." The gathered artisans and merchants voiced their hearty approval of the potter's truth. Humbled into silence, the youth bowed his head and walked away, while Arumugam filled his newly fired pots with fresh water to refresh weary wayfarers along the highway.