திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள் 970

ஊரின் எல்லையில் மல்லிகைப் பூக்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்த பழமையான நடுகல்லுக்கு முன், ஊர் மக்கள் அனைவரும் கைகூப்பித் தொழுது செல்வதை இளம் சிற்பி குமரன் கவனித்தான். அவனது தாத்தாவும் மூத்த சிற்பியுமான வேலாயுதத்திடம், "தாத்தா, பல தலைமுறைகள் கடந்தும் இந்த ஒரு வீரனின் நடுகல்லை மட்டும் மக்கள் ஏன் இத்தனை பக்தியோடு வணங்குகிறார்கள்?" என்று கேட்டான். நடுகல்லின் மீது சந்தனம் பூசிய வேலாயுதம், பேரனை அன்போடு நோக்கினார். "குமரா, நம் முன்னோரான செங்கண்ணன், ஊரின் ஏரிக்கரையை உடைத்து அண்டை ஊர்களை அழிக்க வந்த கள்ளக் கூட்டத்திற்கு உடந்தையாக இருக்க மறுத்தான். 'ஏரிக்கதவைத் திறந்தால் பெரும் பொன் தருகிறோம், இல்லையேல் கொன்றுவிடுவோம்' என்று மிரட்டியபோது, துரோகியாய் உயிர் வாழ்வதை விட மானத்தோடு மடிவதே மேல் என்று கடைசி மூச்சு வரை போரிட்டு ஏரியைக் காத்து மடிந்தான். தமக்கு ஏதேனும் இழிவு நேர்ந்தால் மானமிழந்து உயிர் வாழாமல் தன்மானம் காக்கும் பெருமக்களின் புகழ் வடிவத்தை, உலகத்தார் அனைவரும் எக்காலத்திலும் கைகூப்பித் தொழுது போற்றுவார்கள் (இளிவரின் வாழாத மானம் உடையார் ஒளிதொழுது ஏத்தும் உலகு). அழியாத மானமே மனிதனின் நிலையான ஒளியாகும்" என்றார். தாத்தாவின் சொற்களைக் கேட்ட குமரன், அந்த நடுகல்லின் பாதங்களில் மலர்களைத் தூவித் தலைவணங்கி நின்றான்; தன் கைக் கருவிகளால் என்றும் அறத்தையும் மானத்தையும் போற்றும் தூய சிற்பங்களை மட்டுமே செதுக்க உறுதி பூண்டான்.

At the border of an ancient township, where a weathered granite hero-stone stood adorned with wild jasmine garlands, young apprentice sculptor Kumaran watched as passing villagers bowed with folded hands in silent reverence. Turning to his grandfather, master mason Velayudham, Kumaran inquired, "Grandfather, many decades have passed; why do the villagers continue to worship this particular hero-stone with such enduring devotion?" Gently applying fresh sandalwood paste to the engraved stone, Velayudham looked upon his grandson with tender solemnity. "Kumaran, our ancestor Sengannan was commanded by ruthless mercenaries to secretly open the reservoir floodgates and ruin the neighboring valley's crops in exchange for a fortune in gold. When threatened with death, he chose to defend the embankment to his final breath rather than survive as a dishonored traitor. The world forever bows down and worships the radiant memory and eternal light of those who refuse to live under disgraceful dishonor and preserve their self-respect above life itself (இளிவரின் வாழாத மானம் உடையார் ஒளிதொழுது ஏத்தும் உலகு). Gold and palaces perish, but stainless honor shines eternally." Moved by his grandfather's explanation, Kumaran placed a garland at the foot of the stone and bowed his head in reverent silence, dedicating his chisel to honoring truth and human dignity.