திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள் 969

ஊர்ப் பொதுக் களஞ்சியத்தின் தானியப் பொறுப்பாளராக நாற்பது ஆண்டுகள் நேர்மையோடு செயல்பட்டு வந்தார் முதிய உழவர் நல்லன். அவரது நேர்மையைப் பொறுத்துக்கொள்ள முடியாத ஒரு பொறாமைக்காரக் கணக்கன், பஞ்ச காலத்தில் நல்லன் தன் சொந்த நிலத்திற்காக இரண்டு மூட்டை விதைகளைத் திருடிவிட்டதாகப் பஞ்சாயத்துக் கூட்டத்தில் அபாண்டமாகப் பழிசுமத்தினான். ஊராரின் முன்னிலையில் தன் மீது வீசப்பட்ட அந்த வீண் பழியைக் கேட்டதும் நல்லனின் நெஞ்சம் துடித்தது. அவர் சினந்து கூச்சலிடாமல், தன் உண்மைப் பதிவேடுகளையும் தானியக் கிடங்கின் சாட்சிகளையும் கொண்டுவந்து நிறுத்தி, தான் ஒரு துளி தானியத்தைக்கூட எடுக்கவில்லை என்பதை ஊரறிய நிரூபித்தார். பின்னர் சபையினரை நோக்கி, "ஊர் பெரியவர்களே, தன் உடம்பிலிருந்து ஒரு மயிர் நீங்கினாலும் மானத்தால் உயிர் வாழாத கவரிமான் போல, உயர்ந்த மான உணர்வு கொண்ட சான்றோர்கள் தம் சுயமரியாதைக்கு இழுக்கு வரும் சூழல் நேர்ந்தால் தம் உயிரையே மாய்த்துக் கொள்வர் (மயிர்நீப்பின் வாழாக் கவரிமா அன்னார் உயிர்நீப்பர் மானம் வரின்). வறுமையையும் பசியையும் பொறுத்துக்கொள்ளும் இந்த நெஞ்சம், அநீதியான பழியையும் அவமானத்தையும் தாங்கி உயிர் வாழாது" என்று கம்பீரமாக உரைத்தார். கணக்கன் தன் சதியை ஒப்புக்கொண்டு நல்லனின் கால்களில் விழுந்து மன்னிப்புக் கேட்டான்; ஊர் மக்கள் அனைவரும் நல்லனின் தூய நேர்மையை வாழ்த்தி வணங்கினர்; நல்லனும் தலைநிமிர்ந்து தன் எளிய குடிசைக்குத் திரும்பினார்.

For over forty years, elder farmer Nallan faithfully managed the community emergency grain reserves, ensuring equitable distribution during seasons of scarcity. Consumed with jealousy, an unscrupulous record-keeper fabricated a ledger entry and publicly accused Nallan in the village assembly of secretly siphoning two sacks of seed grain for his own private fields. Hearing this baseless accusation hurled before the township, Nallan felt the searing sting of wounded honor. Without raising his voice or displaying wild fury, he presented his original palm-leaf records, summoned the independent granary guards, and proved conclusively that every single grain remained completely accounted for. Turning to the assembled elders, Nallan spoke with solemn majesty: "Elders, like the noble kavarima that perishes the moment it loses a single hair from its coat, souls endowed with high self-respect will surrender life itself rather than endure a stain upon their honor (மயிர்நீப்பின் வாழாக் கவரிமா அன்னார் உயிர்நீப்பர் மானம் வரின்). An honest farmer can endure poverty and hunger, but he cannot breathe under the shadow of false dishonor." Unmasked by the truth, the terrified accountant fell at Nallan's feet, confessing his malicious conspiracy. The village assembly vindicated Nallan with thunderous acclamation, while the revered elder walked home with calm, unblemished dignity.