திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள் 979

பழமையான கல்விச் சாலையில் ஆயிரக்கணக்கான ஓலைச்சுவடிகளைப் பாதுகாத்து, பல தலைமுறை அறிஞர்களுக்கு வழிகாட்டியாகத் திகழ்ந்தார் முதிய நூலகர் திருவேங்கடம். நாடறிந்த பேரறிஞராக இருந்தபோதும், அவர் எளிய பருத்தி ஆடை அணிந்து மாணவர்களுக்கு அன்போடு கல்வி புகட்டி வந்தார். அதே ஊரில் புதிதாக நிலங்களை வாங்கிய பரமன் என்ற இளைஞன், தங்க ரதத்தில் நூலகத்திற்கு வந்து, "அனைவரும் என் ரதத்தின் காலடியில் மண்டியிட்டு என்னை மாமன்னன் என்று அழைக்க வேண்டும்" என்று ஆணவத்தோடு கூச்சலிட்டான். தன் கையில் இருந்த ஓலைச்சுவடியை மேசையில் வைத்த திருவேங்கடம், பரமனை அமைதியோடு நோக்கினார். "தம்பி, பொன் ரதத்தில் வருவதால் மட்டும் ஒருவன் பெரிய மனிதனாகிவிட முடியாது. பெருமைப்பட்டுக்கொள்ள பல சிறப்புக் காரணங்கள் இருந்தாலும் ஆணவமும் தற்பெருமையும் இல்லாமல் அடக்கமாக இருப்பதே பெருமை; எந்தத் தகுதியும் இல்லாமல் எல்லையற்ற ஆணவத்தில் மிதப்பதே சிறுமையாகும் (பெருமை பெருமிதம் இன்மை சிறுமை பெருமிதம் ஊர்ந்து விடல்). கனிகள் நிறைந்த மரமே தலைவணங்கும்; வெற்று நாணல் புயலில் முறிந்துபோகும்" என்றார். திருவேங்கடத்தின் அமைதியான சொற்களுக்கு முன் நிற்க முடியாமல் பரமன் தன் ரதத்திலிருந்து இறங்கித் தலைகுனிந்தான்; அங்கிருந்த மாணவர்கள் அனைவரும் திருவேங்கடத்தின் பேரறிவையும் பணிவையும் மனமார வணங்கினர்.

Within an ancient university town, elder palm-leaf curator Thiruvenkadam had preserved thousands of priceless manuscripts on astronomy, medicine, and philosophy, serving as an intellectual beacon to generations of scholars. Despite his towering erudition, he wore unadorned cotton garments, walking barefoot and assisting village children with their basic literacy. One afternoon, a newly enriched landlord named Paraman arrived at the library gates aboard a gilded chariot, demanding that everyone kneel in the dirt and hail him as a sovereign lord. Setting a delicate palm leaf carefully upon the reading table, Thiruvenkadam observed the youth with serene compassion. "Young man, the dust raised by gilded chariot wheels does not confer true stature. True greatness is the complete absence of conceit and ego even when possessing every reason for honor; while meanness of soul consists of riding atop swollen, reckless vanity without any true virtue (பெருமை பெருமிதம் இன்மை சிறுமை பெருமிதம் ஊர்ந்து விடல்). The branch heavy with sweet fruit bends low toward the soil, while the hollow reed stands rigid until shattered by the storm." Overcome with embarrassment by the scholar's gentle majesty, Paraman stepped down from his carriage and bowed his head in silence, while the assembled students offered their heartfelt reverence to the humble master.