திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள் 978

நகைக்கடை வீதியில் நாற்பது ஆண்டுகளாகத் தங்க நகைகளைச் செதுக்கி வந்த மூத்த பொற்கொல்லர் நாராயணன், தன் இணையற்ற கைவண்ணத்தைப் பற்றி யாரிடமும் தற்பெருமை பேசாமல் அமைதியாக உழைத்து வந்தார். அவருக்கு எதிரே கடை வைத்திருந்த பூபதி என்ற இளம் நகை வியாபாரி, கழுத்தில் போலி நகைகளை மாட்டிக்கொண்டு, "நானே இந்நாட்டின் தலைசிறந்த நகை நிபுணன்" என்று கூச்சலிட்டுத் தன்னைத் தானே புகழ்ந்து வந்தான். ஒருநாள் மன்னரின் அரண்மனையிலிருந்து சேதமடைந்த பழமையான வைர மணிமகுடத்தை எடுத்துக்கொண்டு வந்த அதிகாரி ஒருவர், அதைச் சீரமைக்க ஆள் தேடினார். பூபதி உடனே தற்பெருமை பேசி அந்த மகுடத்தைத் தன் கையில் வாங்கி, நெருப்பில் காட்டி உருக்கிப் பாழாக்கப் பார்த்தான். உடனே பதற்றமின்றி முன்னே வந்த நாராயணன், நுணுக்கமான மூலிகைத் திரவத்தையும் பொன் இழைகளையும் கொண்டு அந்த அரிய மகுடத்தை எழிலாகச் சீரமைத்துக் கொடுத்தார். அதிகாரி நாராயணனைப் போற்றிப் புகழ்ந்தபோது, அவர் இருகரம் கூப்பிப் பணிவோடு நின்றார். "ஐயா, இது முன்னோர்கள் கற்றுத் தந்த கலை; நான் வெறும் சேவகன் மட்டுமே. உண்மையான பெருமை உடையவர்கள் எவ்வளவு உயர்ந்த நிலையிலும் தலைக்கனம் இல்லாமல் பணிவோடு நடப்பார்கள்; ஆனால் சிறுமைக் குணம் கொண்டவர்களோ தம்மைத் தாமே பெரிதாகப் புகழ்ந்து கொண்டு இறுமாப்பு அடைவார்கள் (பணியுமாம் என்றும் பெருமை சிறுமை அணியுமாம் தன்னை வியந்து)" என்றார். நாராயணனின் பணிவையும் திறமையையும் பாராட்டி அரண்மனைப் பணிகளை அவரிடம் ஒப்படைத்தார் அதிகாரி; பூபதியும் தன் தற்பெருமைப் பேச்சை நிறுத்திவிட்டு அமைதியாகத் தலைகுனிந்தான்.

In the jewelers' quarter, master goldsmith Narayanan had crafted sacred temple icons and delicate filigree crowns for four decades without ever speaking a boastful word about his peerless artistry. Opposite his workshop, a flashy young peddler named Bhoopathi adorned himself with chunky brass chains and constantly shouted to passing customers that he was the greatest gemologist alive, ridiculing Narayanan's quiet concentration. One morning, a royal emissary arrived carrying a fractured, invaluable antique emerald tiara that multiple jewelers had refused to touch. Boasting loudly that he could restore it in moments, Bhoopathi seized the relic and nearly melted the delicate gold wire under careless heat. Stepping forward with serene focus, Narayanan intervened, cooled the piece, and applied micro-solder with breathtaking precision, restoring the royal masterpiece to perfection. When the emissary showered him with extravagant praise, Narayanan bowed with folded hands. "My lord, the brilliance belongs to the sacred craft of our ancestors; I am merely a student of the flame. True greatness always conducts itself with humble modesty; but littleness and vanity constantly decorate themselves with loud self-praise (பணியுமாம் என்றும் பெருமை சிறுமை அணியுமாம் தன்னை வியந்து)." The royal emissary entrusted the entire palace jewelry contract to Narayanan, while Bhoopathi took down his boastful banners and sat in ashamed silence.