குறள் 571Kural 571
பிறரிடம் பரிவோடும் இரக்கத்தோடும் பழகும் 'கண்ணோட்டம்' என்னும் மிகச் சிறந்த உள்ளத்து அழகு மக்களிடமும் தலைவர்களிடமும் இருப்பதால்தான், இந்த உலகம் அழியாமல் நிலைத்து வாழ்கின்றது.
• கண்ணோட்டம் என்னும் = பிறரிடம் பரிவோடும் கருணையோடும் பழகும்,
• கழிபெருங் காரிகை = மிகச் சிறந்த மனத்து அழகு மனிதர்களிடம்,
• உண்மையான் = நிலைத்து இருப்பதால்தான்,
• இவ்வுலகு உண்டு = இந்த உலகம் அழியாமல் உயிரோட்டத்தோடு வாழ்கின்றது.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
கிராமத்துத் தருமசாலையும் விருந்தோம்பலின் பேரழகும்
நெடுஞ்சாலைச் சந்தியில் சத்திரம் நடத்தி வந்த முதியவர் தர்மராஜன், வழிப்போக்கர்கள், ஏழை உழவர்கள் மற்றும் முதியவர்களை இன்முகத்தோடு வரவேற்று, அன்போடும் பரிவோடும் உணவளித்து அடைக்கலம் தந்து வந்தார். 'சுயநலம் நிறைந்த இந்த வர்த்தக உலகில், ஏதும் தராத எளியவர்களிடமும் வழிப்போக்கர்களிடமும் எதற்காக இவ்வளவு இரக்கமும் பரிவும் காட்டுகிறீர்கள்?' என்று ஒரு சுயநல வணிகன் கேட்ட போது, தர்மராஜன் புன்னகையோடு விளக்கினார். தர்மராஜன் கூறினார்: 'வணிகரே! மனிதர்களிடம் வெறும் சுயநலக் கணக்குகளும் விற்பனை நோக்கமும் மட்டுமே இருக்குமானால், இந்த உலகம் ஒரே நாளில் கொடிய காட்டுமிராண்டித்தனமாக அழிந்துவிடும்; பிறரிடம் பரிவோடும் கருணையோடும் பழகும் 'கண்ணோட்டம்' என்று சொல்லப்படும் மிகச் சிறந்த உள்ளத்து அழகு மனிதர்களிடம் நிலைத்து இருப்பதால்தான் (கண்ணோட்டம் என்னுங் கழிபெருங் காரிகை உண்மையான்), இந்த உலகம் அழியாமல் இன்றும் உயிரோட்டத்தோடு நிலைத்து வாழ்கிறது!' (உண்டிவ் வுலகு). தர்மராஜன் அகன்ற மண்பானையிலிருந்து சூடான கம்பங்கஞ்சியை எடுத்து முதிய யாத்ரீகரின் மண் கிண்ணத்தில் ஊற்றினார்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 572Kural 572
மனித சமுதாயத்தின் சமூக நல்லுறவுகள் 'கண்ணோட்டம்' எனப்படும் பரிவான இரக்கப் பண்பினாலேயே இயங்குகின்றன; அத்தகைய பரிவு சிறிதும் இல்லாதவர்கள் உயிரோடு வாழ்வது இந்தப் பூமிக்கு வீணான பாரச் சுமையேயாகும்.
• உலகியல் = உலகத்தின் நல்லுறவுகளும் வாழ்க்கை முறைகளும்,
• கண்ணோட்டத்து உள்ளது = பிறரிடம் பரிவும் இரக்கமும் காட்டும் பண்பின் மீதே இயங்குகின்றது;
• அஃது இலார் உண்மை = அப்பண்பு இல்லாதவர்கள் உயிரோடு வாழ்வது,
• நிலக்குப் பொறை = பூமிக்கு ஒரு வீணான பாரச் சுமையே ஆகும்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
நெசவாளர் தெருவும் இரக்கமற்ற கடன்முதலை ராமனும்
ஆற்று வெள்ளம் கரைபுரண்டு நெசவாளர் குடியிருப்புகளை மூழ்கடித்த போது, ஊர் வணிகர்களும் உழவர்களும் தங்களுக்குள் இருந்த தானியங்களையும் கூரைகளையும் பகிர்ந்து தந்து தங்களால் இயன்ற உதவிகளைச் செய்தனர். ஆனால், கோடீஸ்வரக் கடன்முதலையான ராமனோ சிறிதும் இரக்கமின்றித் தன் மாளிகைக் கதவை அடைத்துக் கொண்டு, வாசலில் நடுங்கிய ஆதரவற்ற அனாதைக் குழந்தைகளுக்குக் கூட ஒரு பிடி பழைய சோறு தர மறுத்து விரட்டினான். நிவாரணப் பணியில் ஈடுபட்டிருந்த கிராமத்துப் பள்ளி ஆசிரியர் சுந்தரம் மக்களிடம் எடுத்துரைத்தார்: 'மனித சமுதாயத்தின் நல்லுறவுகளும் சமூக வாழ்க்கையும் 'கண்ணோட்டம்' எனும் பரிவான இரக்கப் பண்பின் மீதே இயங்குகின்றன (கண்ணோட்டத் துள்ளது உலகியல்); அத்தகைய பரிவும் மனிதநேயமும் இல்லாதவர்கள் வெறும் சுயநலத்தோடு உயிரோடு வாழ்வது (அஃதிலார் உண்மை), இந்தப் பூமித்தாய்க்கு ஒரு வீணான பாரச் சுமையே தவிர வேறில்லை!' (நிலக்குப் பொறை). சுந்தரம் குளிரில் நடுங்கிய சிறுமியின் தோள்களில் காய்ந்த பருத்தித் துண்டை அன்போடு போர்த்தினார்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 573Kural 573
பாடலின் கருத்தோடு பொருந்தாத இசையினால் எந்தப் பயனும் இல்லை; அதுபோலவே, பிறரிடம் அன்பும் பரிவும் காட்டும் 'கண்ணோட்டம்' இல்லாத கண்களால் மனிதனுக்கு என்ன பயன் விளையப் போகிறது?
• பாடற்கு இயைபின்றேல் = பாடலின் கருத்தோடு பொருந்தாவிட்டால்,
• பண் என்னாம் = இசையினால் என்ன பயன் உண்டாகும்?
• கண்ணோட்டம் இல்லாத கண் = அதுபோலவே இரக்கமும் பரிவும் காட்டாத இடத்தில்,
• கண் என்னாம் = மனிதனின் கண்களால் என்ன பயன் உண்டு?
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
யாழிசைக் கச்சேரியும் மருத்துவரின் பரிவான பார்வையும்
கோயில் மண்டபத்துப் படிக்கட்டில் இடறி விழுந்து ரத்தம் சொட்டத் துடித்த ஏழை முதியவரைக் கண்டும், இளம் மருத்துவர் மாதவன் சிறிதும் இரக்கமின்றி வெறும் பார்வையாளனாக நின்று வேடிக்கை பார்த்துவிட்டுத் தன் பேச்சைத் தொடர்ந்தான். அப்போது மண்டபத்தில் அமர்ந்து யாழ் மீட்டிக் கொண்டிருந்த தலைசிறந்த இசைக் கலைஞர் தேவநாயகம் கீழே இறங்கி வந்து, தன் தூய பருத்தித் துணியால் முதியவரின் காயத்தைக் கட்டியவாறே மருத்துவரிடம் பேசினார். தேவநாயகம் கூறினார்: 'மாதவா! பாடப்படும் பாடலின் உணர்வோடும் கருத்தோடும் பொருந்தாத வெறும் இசையினால் என்ன பயன் கிடைக்கப் போகிறது? (பண்என்னாம் பாடற்கு இயைபின்றேல்); அதுபோலவே, துன்பப்படும் சக மனிதர்களைக் கண்டு உள்ளத்தில் பரிவும் இரக்கமும் கொள்ளாத 'கண்ணோட்டம்' இல்லாத கண்களினால் ஒரு மனிதனுக்கு என்ன பயன் இருக்க முடியும்?' (கண்என்னாம் கண்ணோட்டம் இல்லாத கண்). மாதவன் தனது தோல் மருத்துவப் பையைத் திறந்து மூலிகைக் களிம்புப் பேழையை வெளியே எடுத்தான்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 574Kural 574
தக்க அளவிலான இரக்கமும் பரிவும் காட்டாத கண்கள், முகத்தில் இருப்பதாகத் தோன்றுவதைத் தவிர வேறு எந்தப் பயனும் தராது.
• அளவினால் கண்ணோட்டம் இல்லாத கண் = தக்க அளவிலான இரக்கமும் பரிவும் இல்லாத கண்கள்,
• முகத்து உளபோல் = முகத்தில் கண்கள் இருப்பது போலத் தோன்றுவதைத் தவிர,
• எவன் செய்யும் = வேறு என்ன நற்பயனைச் செய்துவிடும்?
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
சிற்பியின் பளிங்குச் சிலையும் கல்லான கண்களும்
பளிங்குச் சிலையின் கண்களைப்போல் கூரிய அழகிய பார்வையைப் பெற்றிருந்த நிலக்கிழார் சந்தானம், வழியோர முள்வேலியில் தவறி விழுந்து ரத்தம் சொட்டக் கதறிய ஏழைச் சிறுவனைக் கண்டும் சிறிதும் இரக்கமின்றி வேடிக்கை பார்த்துவிட்டு நகர முயன்றான். அருகிலிருந்த சிற்பக் கூடத்தில் பளிங்குச் சிலைக்குக் கண்கள் செதுக்கிக் கொண்டிருந்த மூத்த சிற்பி ராகவன், சந்தானத்தைத் தடுத்து நிறுத்தினார். ராகவன் கூறினார்: 'சந்தானமே! சிலைக்கு நான் செதுக்கும் கல்லான கண்களைப் போல, அறநெறிக்கு உட்பட்ட இரக்கமும் பரிவும் காட்டாத கண்கள் (அளவினால் கண்ணோட்டம் இல்லாத கண்), முகத்தில் கண்கள் இருப்பது போலத் தோன்றுவதைத் தவிர (உளபோல் முகத்து), இந்த உலகத்திற்கு வேறு என்ன நற்பயனைச் செய்துவிடும்?' (எவன் செய்யும்). சந்தானம் குனிந்து முட்புதரிலிருந்து சிறுவனைத் தூக்கிப் புல்வெளியில் நிறுத்தினான்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 575Kural 575
ஒரு மனிதனின் கண்களுக்கு அழகு தரும் அணிகலன் என்பது பிறரிடம் இரக்கமும் பரிவும் காட்டும் கண்ணோட்டமே ஆகும்; அந்த இரக்கப் பண்பு இல்லாவிட்டால் அந்தக் கண்கள் வெறும் புண் என்றே சான்றோரால் கருதப்படும்.
• கண்ணிற்கு அணிகலம் கண்ணோட்டம் = ஒருவனின் கண்களுக்கு அழகு தரும் அணிகலன் இரக்கப் பண்பே ஆகும்;
• அஃதின்றேல் = அந்த இரக்கப் பண்பு இல்லாவிட்டால்,
• புண்ணென்று உணரப்படும் = அது கண் அல்ல, வெறும் புண் என்றே கருதப்படும்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
அரசவை அழகியும் எளிய மக்களின் கண்ணீரும்
விலையுயர்ந்த வாசனை மை தீட்டி, முத்து மணிகளால் தன் கண்களை அலங்கரித்துத் தன் அழகைப் பெருமையாகப் பேசிய பிரபுவின் மகள் ரூபாவதி, மாளிகை வாசலில் பசியால் மயங்கி விழுந்த ஏழை மூதாட்டியைக் கண்டும் அருவருப்போடு முகத்தைத் திருப்பிக் கொண்டாள். அப்போது மூதாட்டியைத் தூக்கித் தண்ணீர் கொடுத்து உதவிய தலைமை ஆசிரியர் சோமேஸ்வரர், ரூபாவதியை நோக்கி அமைதியாகப் பேசினார். சோமேஸ்வரர் கூறினார்: 'அம்மா! ஒருவனின் கண்களுக்கு உண்மையான அழகு தரும் ஒப்பற்ற அணிகலன் என்பது பிறரிடம் இரக்கமும் பரிவும் காட்டும் கண்ணோட்டப் பண்பே ஆகும் (கண்ணிற்கு அணிகலம் கண்ணோட்டம்); அந்த இரக்கப் பண்பு இல்லாவிட்டால் (அஃதின்றேல்), அத்தகைய கண்கள் கண்கள் அல்ல, முகத்தில் உள்ள வெறும் புண் என்றே சான்றோரால் கருதப்படும்!' (புண்ணென்று உணரப்படும்). ரூபாவதி ஒரு பித்தளைத் தட்டில் அன்னத்தையும் பழங்களையும் எடுத்து வந்து மூதாட்டியின் நடுங்கும் கைகளில் கனிவோடு அளித்தாள்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 576Kural 576
கண்களைப் பெற்றிருந்தும் கூடப் பிறரிடம் பரிவும் இரக்கமும் காட்டும் 'கண்ணோட்டம்' இல்லாதவர்கள், மண்ணில் வேரூன்றி நிற்கும் உணர்ச்சியற்ற மரத்தைப் போன்றவர்களே ஆவார்கள்.
• கண்ணோடு இயைந்து = கண்களைப் பெற்றிருந்தும்,
• கண்ணோடாதவர் = பிறரிடம் பரிவும் இரக்கமும் காட்டாதவர்கள்,
• மண்ணோடு இயைந்த மரத்து அனையர் = மண்ணில் வேரூன்றி நிற்கும் உணர்ச்சியற்ற மரத்திற்கு இணையானவர்கள்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
குளக்கரை அரசமரமும் கல்நெஞ்சக் கணக்காளரும்
குளக்கரையில் நின்ற பிரம்மாண்டமான அரசமரத்தடியில் அமர்ந்து நில வரி வசூலித்த கணக்காளர் நடராஜன், பாம்புகடியால் கால் வீங்கி நடக்க முடியாமல் தவித்த ஏழை உழவனின் நில வரியைக் கட்ட இரண்டு நாள் அவகாசம் தராமல், அவனது ஒற்றை மாட்டைப் பறிமுதல் செய்வேன் என்று மிரட்டினான். அப்போது உழவனுக்குத் துணையாக நின்ற ஊர்ப் பெரியவர் சதாசிவம், கணக்காளரைத் தடுத்து அரசமரத்தைக் காட்டிக் கூறினார். சதாசிவம் விளக்கினார்: 'நடராஜா! கண்களற்ற இந்த மரம் கூட வழிப்போக்கர்கள் அனைவருக்கும் குளிர்ந்த நிழல் தந்து உதவுகிறது; ஆனால் முகத்தில் கண்களைப் பெற்றிருந்தும் பிறரிடம் பரிவும் இரக்கமும் காட்டும் 'கண்ணோட்டம்' இல்லாதவர்கள் (கண்ணோடு இயைந்துகண் ணோடாதவர்), மனிதராக நடமாடினாலும் மண்ணில் வேரூன்றி நிற்கும் உணர்ச்சியற்ற மரத்திற்கு இணையானவர்களே ஆவார்கள்!' (மண்ணோடியைந்த மரத்தனையர்). சதாசிவம் தன் மடிப் பையிலிருந்து ஐந்து செப்பு நாணயங்களை எண்ணி மேசையில் வைத்தார்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 577Kural 577
பிறரிடம் பரிவும் இரக்கமும் காட்டும் 'கண்ணோட்டம்' இல்லாதவர்கள் உண்மையில் கண்கள் அற்ற குருடர்களே ஆவர்; அதேபோல் உண்மையான கண்ணுடைய சான்றோர்களிடம் இரக்கமில்லாத நிலை ஒருபோதும் இருப்பதில்லை.
• கண்ணோட்டம் இல்லவர் = பிறரிடம் இரக்கமும் பரிவும் காட்டாதவர்கள் கண்கள் இல்லாத குருடர்களே ஆவர்;
• கண்ணுடையார் = உண்மையான கண்ணுடைய சான்றோர்களிடம்,
• கண்ணோட்டம் இன்மையும் இல் = இரக்கப் பண்பு இல்லாத நிலை ஒருபோதும் இருப்பதில்லை.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
பார்வைத்திறனற்ற முதியவரின் வழிகாட்டலும் கல்நெஞ்ச வணிகனும்
பிறவியிலேயே பார்வைத்திறன் இழந்த முதியவர் சதாசிவம், தன் வீட்டுத் திண்ணையில் அமர்ந்து வழியில் இடறி விழுந்த யாத்ரீகர்களுக்குக் கனிவோடு நீர் கொடுத்து வழிகாட்டினார். ஆனால், கூரிய பார்வைத்திறன் கொண்ட தானிய வியாபாரி மாணிக்கமோ, தன் கடை வாசலில் பசியால் நின்ற எளிய குழந்தைகளை விரட்டியடித்துவிட்டு, முதியவரின் பார்வையின்மையை ஏளனமாகப் பரிகசித்துப் பேசினான். அப்போது சதாசிவம் அமைதியான குரலில் கூறினார்: 'மாணிக்கமே! பிறரிடம் பரிவும் இரக்கமும் காட்டும் 'கண்ணோட்டம்' இல்லாதவர்கள், எவ்வளவு கூரிய பார்வை உடையவரானாலும் உண்மையில் கண்கள் இல்லாத குருடர்களே ஆவர் (கண்ணோட்டம் இல்லவர் கண்ணிலர்); அதேபோல் உண்மையான ஞானக் கண்களைப் பெற்ற சான்றோர்களிடம், பிறர் மீது பரிவு காட்டாத நிலை ஒருபோதும் இருப்பதில்லை!' (கண்ணுடையார் கண்ணோட்டம் இன்மையும் இல்). சதாசிவம் திண்ணை ஓரம் அமர்ந்திருந்த களைத்த வழிப்போக்கரிடம் ஒரு மண் குவளை மோரை நீட்டினார்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 578Kural 578
தம் கடமைக்கும் நீதிமுறைக்கும் எந்தக் கேடும் வராமல், அதே சமயம் மனிதநேயத்தோடு பிறரிடம் பரிவு காட்ட வல்லவர்களுக்கே இந்த உலகம் உரிமை உடையதாகி அவர்களைப் போற்றும்.
• கருமம் சிதையாமல் = செய்ய வேண்டிய நீதிக் கடமை கெட்டுப் போகாமல்,
• கண்ணோட வல்லார்க்கு = பிறரிடம் பரிவும் இரக்கமும் காட்ட வல்லவர்களுக்கு,
• இவ்வுலகு உரிமை உடைத்து = இந்த உலகமே உரிமையாகி அவர்களைப் போற்றும்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
சோழநாட்டு நீதிபதியும் கடமை தவறாத பரிவும்
நோய்வாய்ப்பட்ட ஏழை மண்பாண்டத் தொழிலாளியின் கடன் வழக்கை விசாரித்த நீதிபதி குணவர்த்தனன், சட்ட விதிகளுக்குச் சேதம் ஏற்படாதவாறு கடனை உறுதி செய்து நீதி நெறியைப் பாதுகாத்தார் (கருமம் சிதையாமல்). அதே வேளையில், தொழிலாளியின் வீட்டைப் பறிமுதல் செய்யாமல், வட்டியற்ற நீண்ட தவணைக்காலத்தையும், ஊர்க் குளங்களுக்குத் தேவையான சுடுமண் குழாய்களைச் செய்து கொடுத்துக் கடனை அடைக்கும் அரசு ஒப்பந்தத்தையும் ஏற்பாடு செய்து பரிவோடு உதவினார் (கண்ணோட வல்லார்). இந்த நடுநிலையான தீர்ப்பைக் கண்டு இருதரப்பும் போற்றிய போது, மூத்த சான்றோர் மாறன் அவையோரிடம் கூறினார்: 'மக்களே! தாம் ஆற்ற வேண்டிய நீதிக் கடமை கெட்டுப் போகாமல் (கருமம் சிதையாமல்), அதே நேரத்தில் மனிதநேயத்தோடு பிறரிடம் பரிவும் இரக்கமும் காட்ட வல்ல நடுநிலையாளர்களுக்கு (கருமம் சிதையாமல் கண்ணோட வல்லார்க்கு), இந்த உலகமே உரிமையுடையதாகி அவர்களைப் போற்றிப் பணியும்!' (உரிமை உடைத்திவ் வுலகு). குணவர்த்தனன் மாற்றி அமைக்கப்பட்ட கடன் பத்திரத்தின் மீது சுடுமண் முத்திரையை அழுத்தினார்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 579Kural 579
தமக்குத் துன்பம் செய்வதையே இயல்பாகக் கொண்ட கொடியவர்களிடத்திலும் கூட, இரக்கத்தோடு பரிவு காட்டி அவர்களின் பிழைகளைப் பொறுத்துக் கொள்ளும் உயரிய நற்குணமே மிகச் சிறந்த பண்பாகும்.
• ஒறுத்தாற்றும் பண்பினார் கண்ணும் = தமக்குத் துன்பம் தரும் இயல்புடையவரிடத்திலும்,
• கண்ணோடி = பரிவும் இரக்கமும் கொண்டு,
• பொறுத்தாற்றும் பண்பே தலை = அவர்கள் பிழையைப் பொறுத்துக் கொள்ளும் பண்பே மிகச் சிறந்த பண்பாகும்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
ஆயுர்வேத மூலிகை மருத்துவரும் விஷம் கலந்த துரோகியும்
தொடர்ந்து தனக்குப் பொய்ப் பழிச்சொற்களைப் பரப்பி, மூலிகைத் தோட்டங்களை அழித்துத் தீங்கிழைத்து வந்த பொறாமைக்கார மருந்தாளுநர் சாம்பசிவனின் ஒரே மகன் கொடிய விஷப் பாம்புகடியால் உயிருக்குத் தவித்தான். பழைய பகையைச் சிறிதும் மனதில் வைக்காமல், நள்ளிரவில் ஓடிவந்து விலைமதிப்பற்ற மூலிகைச் சாற்றைப் புகட்டி அவனது மகனைக் கண்ணிமைக்காமல் காப்பாற்றினார் நாட்டு மருத்துவர் வைத்தியநாதன். கண்ணீர் வடித்து மன்னிப்புக் கேட்ட சாம்பசிவத்திடம் மருத்துவர் விளக்கினார்: 'சாம்பசிவம்! தமக்குத் துன்பம் செய்வதையே இயல்பாகக் கொண்ட கொடியவர்களிடத்திலும் கூட (ஒறுத்தாற்றும் பண்பினார் கண்ணும்), இரக்கத்தோடு பரிவு காட்டி (கண்ணோடி), அவர்கள் செய்த பிழைகளைப் பொறுத்துக் கொண்டு உயிர்களைக் காக்கும் உயரிய நற்குணமே மனிதர்களின் தலையாய பண்பாகும்!' (பொறுத்தாற்றும் பண்பே தலை). வைத்தியநாதன் சிறுவனின் குணமடைந்த கணுக்காலின் மீது வெதுவெதுப்பான மூலிகைப் பற்றைப் போட்டார்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 580Kural 580
எல்லாராலும் விரும்பப்படும் உயரிய பண்பான கண்ணோட்டத்தை விரும்பும் சான்றோர்கள், தம்மோடு பழகியவர் தமக்கு நஞ்சைக் கலந்து தருகிறார் என்று தெரிந்தபோதும் முகம் சுளிக்காமல் ஏற்று அமைதி காப்பர்.
• நயத்தக்க நாகரிகம் வேண்டுபவர் = எல்லாரும் விரும்பும் உயரிய கண்ணோட்டப் பண்பை விரும்புகிறவர்கள்,
• பெயக்கண்டும் = பழகியவர் நஞ்சைக் கலந்து தருகிறார் என்று நேரில் கண்டபோதும்,
• நஞ்சுண்டு அமைவர் = முகம் சுளிக்காமல் அதனை ஏற்று அமைதி காப்பர்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
சோழநாட்டு அவையினரும் நஞ்சு கலந்த கோப்பையும்
அரண்மனை விருந்தில் தன் பதவியைப் பறிக்க நினைத்த பால்ய காலத் தோழன் இளஞ்செழியன், தன் வெள்ளி மதுக் கோப்பையில் கொடிய விஷத்தைக் கலந்ததை நேரிலேயே பார்த்தார் தலைமை அமைச்சர் குணசீலர் (பெயக்கண்டும்). தோழனை அவையோர் முன்னிலையில் அம்பலப்படுத்தி மரண தண்டனைக்கு ஆளாக்க விரும்பாமல், அமைதியாக அக்கோப்பையை ஏற்றுப் பருகி, தன் மோதிரத்திலிருந்த ரகசிய மூலிகை முறிப்பால் விஷத்தின் வீரியத்தை முறித்தார். தனிமையில் குற்ற உணர்ச்சியால் கதறி அழுது காலில் விழுந்த இளஞ்செழியனைத் தூக்கி அணைத்து குணசீலர் விளக்கினார்: 'இளஞ்செழியா! உலகத்தாரால் விரும்பப்படும் மிக உயர்ந்த கண்ணோட்டப் பண்பை விரும்புபவர்கள் (நயத்தக்க நாகரிகம் வேண்டுபவர்), தம்மோடு பழகிய நண்பனே நஞ்சைக் கலந்து தருகிறான் என்று நேரில் கண்ட போதும் (பெயக்கண்டும்), அவனது மானத்தைக் காக்க அதனை ஏற்று அமைதி காப்பர்!' (நஞ்சுண்டமைவர்). குணசீலர் அந்த வெற்று வெள்ளிக் கோப்பையை தேக்கு மேசையின் மீது மெதுவாக வைத்தார்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.